gebroken snaren

volledig verliefd

een dagje Amsterdam

Ik wil dat je me meeneemt op de vleugels van je adem
dwars door Amsterdam
Dat we dan lopen langs de paadjes
van nooit gezien en toch zo lang.
Dat het langer is dan een bevlieging
maar niet zo lang dat het voelt als een uur
Gaan we samen kijken naar de muurtjes
vol van vergane glorie richting de Dam.
We zeggen al die woorden
die de Rus verstaat en ik toch niet.
Tot we teruggaan naar het station
en aardig doen omdat we het zijn.
Het treintje rijden gaat
en ik via mijn mobiel nog een keer naar je sein.

theedoeken

Totaal afgeracht en ogenschijnlijk afgestompt loop ik tussen de theedoeken van mijn oma. Ik zie een douchestoel, een klok die zo bij haar hoort en vele spullen die staan voor logeerpartijtjes, thee-uurtjes, lunchen en SAMEN. Samen bij al die dingen en herinneringen, samen in het huis, samen tussen de spullen. Als ik nu besluit te huilen dan gaat de kraan niet meer dicht. Ik lees haar poezie-album; mijn test. Zachtjes luid een klokje van scheiden, hier ergens in het dal, ik weet dat het voor ons beide ook een luiden zal. Maar al zijn we ver van elkander, al wat het lot ook bied. Geloof me lieve oma, jou kleinkind M vergeet je niet. Natuurlijk is het versje niet door mij bedacht.... maar nooit was het zo toepasselijk en ongepast als nu. Ik ben verdrietig en verdeel de spullen. Ik ben verdrietig en commandeer mijn moeder. Ik ben verdrietig en sloop het vaasje dat ik zo graag wilde. Ik ben verdrietig en ik laat het niet zien. Ik ga door... aan het einde van de dag is bijna het hele huis leeg, niet zozeer dankzij mij, maar toch.

Het is gek om te zien hoe je familie omgaat met dit soort schokkende realistische noodzakelijke opruimplichtige daad. Mijn neef gaat fluiten en zingen, mijn nicht blijft doorpakken en zegt dingen als jeetje wat... Mijn tante verdeeld, mijn moeder huilt en vraagt na, mijn oom wil opschieten, mijn vader doet de zakelijke dingen. Ik pleeg telefoontjes, loop rond en haal eten en drinken. Ik lijk verschrikkelijk op mijn ouders, ik zie het en geniet ervan. We lijken op elkaar, we lijken op mijn oma en gaan met vreselijk veel liefde om met de spullen. Uiteindelijk ging ik naar huis met alles wat ook maar ruikt naar oma. Het huis werd leger, mijn hart werd zwaarder en oma verdween steeds meer naar de achtergrond terwijl de hele dag op haar toneel/haar grondgebied plaatsvond. Het was een rare productieve samenbindende verdrietige dag... Nog een paar dagen.... dan is het klaar.... en dan begint het pas....

zangeres

Ooit werd ik verliefd op een belgische zangeres. Iedereen die een beetje smaak heeft weet welke ik bedoel. Op een donderdag dat ik dacht dat mijn vingers elk moment van mijn handen af konden vallen besloot ik een cd winkel in te lopen om warm te worden. In het aanbiedingen rek vond ik een cd van een nederlandse band, ik kocht hem en zette hem thuis op terwijl ik het water opzette om een kruik te maken. Tot mijn grote verassing... hoorde ik daar tussen alle woorden de stem van haar. Van haar die ik niet verwacht had. Met blijdschap zing ik nu een zielig lied mee over een hond.

Vandaag zat ik in een restaurant even een kop thee te drinken samen met mijn boek. Naast mij gingen 2 meiden zitten. Ze vroegen of ze de rekening apart mochten betalen... samen was het bedrag 10 Euro! Dit was niet het meest gekke, ze zaten de hele tijd foto's te maken, van een hondje zo groot als mijn hand. Blijkbaar mogen honden tegenwoordig in een restaurant... Misschien hadden ze het liedje gehoord van "mijn" zangeres...

zweet

Ik stond op de manege. De plek waar ik vroeger bijna elke dag kwam. Het gaf me kriebels in mijn buik, ik ging sneller trappen en leerde mijn paard een voetje geven zonder dat ik hem aanraakte. Het waren toffe tijden. Maar het paard ging dood, ik raakte een soort van gehandicapt en ik kwam er nooit meer. 10 jaar lang.... en opeens kwam ik er nooit meer. Toen we de spullen van mijn oma op gingen ruimen reden mijn oom, mijn moeder en ik even naar de manege. De plek waar wij allemaal, bij elkaar opgeteld meer dan 30 jaar lang dagelijks geweest zijn. Ik liep de kantine in, alles hetzelfde; zelfde mensen, ik kende ze nog bij naam. Andere paarden, zelfde stallen, zelfde gesprekken op niveau.

"ik vind het altijd zo vreselijk om te stinken". Iedereen die op de manege komt weet dat dit gesprek niet gaat over paarden. Als je dagelijks op een manege komt dan weet je dat er geen heerlijkere geur is dan de geur van paardenstrond. Geen grapje. Deze meiden hadden het natuurlijk over zweet. Ik weet nu welke deo het beste is. Die blauwe! en dat uitgesproken met een dikke tong op de LLLL. Je ken ook gewoon botox in je oksel spuiten lieverd, dat schijnt ook goed te helpen. Echt? Oh Echt?  Maaruh krijg je dan niet van die, zeg maar dikke oksels, zoals dat ook gaat bij tieten? Nee bij tieten gaat er geen botox in toch? Of wel? Hoe dan ook, Nee van botox krijg je geen dikke oksels, maar je moet het wel steeds doen. Of niet, maaruh die blllllllauwe deo moet je hebben. Geen spat veranderd. Zij niet, ik niet, de eigenaar niet. Onnavolgbare gesprekken, veel roken, schorre stemmen. Mijn juffie in de bak, de hond was wat grijzer. En ik bedacht me, dat hoeveel alles ook veranderd is de afgelopen tijd.... sommige dingen gewoon precies hetzelfde blijven. Net zoals mijn haat-liefde-verhouding ermee. Ik voel me een soort van te slim en kan absoluut niet aansluiten bij wat er gezegd wordt en toch zoek ik het op.... Laaf ik me eraan, hoe heerlijk het is als de wereld zo simpel is en elke dag hetzelfde. Voeren- poetsen- rijden- roken- patat en naar huis... En iedereen die weet dat je maar 1 grote liefde hebt; niet je man, niet je vrienden, niet je geld: je paard.

Vanavond zat ik online te praten met een van de meest interessante mensen die ik ken. We hadden het over leuke lijstjes. Mooie lijstjes, lieve lijstjes. Lijstjes waar je blij van wordt. Bovenin zijn beamingslijstjes stond; mensen die niet naar zweet ruiken of op de bril plassen. En dan snap ik het dus wel...

dag zonder pil

De eerste dag dat ik mijn pil niet hoefde te slikken vierde ik dit heugelijke feit in de trein. Jawel, in een volle trein vanuit alkmaar richting amsterdam. Om mij heen zaten meerdere dronken mannen die het heel grappig vonden om om de 5 seconden te roepen: Goedenavond u vervoersbewijs alstublieft. Dat iedereen na de eerste keer niet meer omkeek, niet meer lachte en de grap inmiddels "echt wel begrepen had" leek ze niet op te vallen. Ze bleven lachen en zichzelf herhalen en... lachen dus.

Ik had een goede avond gehad, ik had de trein gehaald, hoefde niet met de bus, had net een nieuw boek en kon vanavond heerlijk tegen iemand aan lullen. Het leuke is dat wanneer ik tegen iemand aan lul, een ander dat ook terug doet en mij kan verbazen. Vaak ben ik verbijsterend afgestompt maar sommige mensen hebben het vermogen om voorbij de grijns te gaan en als ze je dan laten lachen dan is het ook meer dan een grimmas.

Ik ben enigzins verbaasd hoeveel kracht ik het ene moment uit mijn lichaam weet te duwen "denk een sprintje trekken naar de trein en een auto zonder stuurbekrachtiging de hoek om krijgen" en ik het volgende moment niet tegen de kussens van mijn bank aan kan zitten omdat mijn rug zoon pijn doet. Ik merk het ook regelmatig als ik lig op mijn zachte matras, alsof ik de druk niet verdragen kan. Mentaal ben ik in staat om, als het moet, in een klap te presteren. Het volgende moment kan ik een simpele duurbelasting niet aan.
Vanavond zat ik tegenover 2 meiden, blonde lokken, vreselijk accent (beetje zoals ik maar dan echt vreselijk) en ze hadden het over "de verschrikkingen die je soms moet doorstaan". Het ene meisje had een jongen ontmoet die ze blijkbaar niet aardig vond. Hij haar wel. Het leek haar een beetje loos om met iemand om een tafel te gaan zitten als je niet eens jezelf er 5 minuten mee vermaken kan. Iedereen die ze nu om zich heen had verzameld daar kon ze het een avond mee vol houden, zodat het ook nog een soort van leuk was. Maar bij hem lukte dat niet, dus dat moest ze hem gaan zeggen. Iemand in je netwerk waarmee het in een restaurant niet leuk is die moet je weigeren. Het meisje dat bij haar hoorde vertelde daarop dat ze het zo lastig vond met bellen over het internet. Haar beste vriendin was nu al 3 kwart jaar weg, maar ze sprak haar amper. Niet omdat ze haar niet leuk vond, maar omdat ze zo de pest had aan het medium, ze raakte er teveel van afgeleid. Iedereen wist toch wel dat je tegenwoordig, als je belde, je altijd daarnaast ook nog iets doet. Via het internet kan het dus niet, dat eist je volledige aandacht, daar had zij dus echt geen tijd voor. Als ze terug kwam zouden ze wel weer spreken.
Het gesprek verbaasde me niet ontzettend. Je hoort wel vaker van die flarden die onbegrijpelijk zijn, hoewel je zeker weet dat je ze goed verstaan hebt....
Als ik zo'n gesprek hoor dan ben ik eventjes zo blij dat ik ik ben. Dat ik mijn vrienden heb en dat zelfs de vrienden die mij een kennis noemen liefdevoller zijn dan wat ik hoorde. Ik kwam thuis en realiseerde me hoeveel er die avond was gezegd; over hoe ik vriendschappen invul en dat ik duidelijker moet zijn en waarom ik dingen niet uitspreek. Ik weet dat ik vaak niet mijn hart op mijn tong heb liggen, ik weet dat ik om de hete brei heendraai en dat ik soms niet te volgen ben in mijn onuitputtelijke stroom van woorden. Maar heej.... gezien alles.... doe ik het best heel aardig :)

alleen in jou huis

In de schaduw van jou raam
zie ik je gezicht
hoe klote het ook is
ik weet dat het niet waar gaat zijn

Dus zit ik nu op de bank
alleen op jou te wachten
wetende dat jij niet komt
maar de hulp, voor 1 of ander bed

Soms is het oneerlijk
en zo onafgemaakt
dat zelfs ik niets meer kan zeggen
dan is het naarder dan naar

trefzeker?

Mijn werkelijkheid lijkt wel veel te groot
voor de bekrompen versie die ik hoor
Hoe kan het zijn?
dat goede dingen, goede mensen
een slechte uitkomst lijken te geven?

Ik kan niet geloven
dat ergens daar boven
ik niet aan ga treffen wat ik lief heb

Ik kan niet geloven
dat door wat ik liefheb
ik boven niet aan ga treffen

ingehaald door jou (herinnering van mij)

Ik zag je
en dacht mm oke
want ik zag je in een liedje
en ik zag je om de hoek bij een kist

Ik wist dat mijn woorden
mijn zorgen en inzet
ingehaald waren

Een kille koele werkelijkheid
dat je hoorde te zijn
temidden van de narigheid
en dat je er niet was

Ik wist dat de tijd
de nieuwe situatie en verleden
ingehaald waren

ik zag je wederom vanacht
altijd op dezelfde plek
en ik dacht mm oke
beter hier dan helemaal niet

Ik wist dat mijn gevoel
mijn geloof en leefstijl
ingehaald waren

huis leeghalen

ken je dat liedje van Seal; kiss from a rose?

Ergens in het refrein zingen ze; the more I get of you, the stranger it feels ....

Vandaag hebben we de kleren uit mijn oma's kast gehaald en naar het goede doel gestuurd. Ik kreeg een sjaaltje, een muts en handschoenen.... alles rook even fris... even schoon... even.... oma.....
En hoe meer ik kreeg hoe rotter ik me voelde, want alles wat van haar was, was nu ongewild van mij. Ik zou zelfs al mijn kleren willen geven als het een stukje minder mij maar een stukje meer haar naar mij bracht.... Maargoed compenseren bestaat niet als iemand naar het andere uiterste gegaan is. Haar kleren, de kleinigheidjes voor mij, compenseren niets, maar dan ook niets van het gemis.  

Het is de bedoeling dat het huis zo snel mogelijk zo leeg mogelijk wordt... En hoe meer spullen ik door de voordeur zie verdwijnen, hoe meer ik de behoefte heb om alles recht te zetten op zijn plek. Het huis is haar en nu zij weg is wil ik het huis zo veel mogelijk dichtbij wat hoort houden. Ik kan niet uitleggen wat het opruimen van alles wat zij zo lang gespaard heeft oproept aan gevoel. Haar lucht(jes), haar nagelsetje, haar ingedeukte pannen. Alle reminiscerende spullen die nu geen cent waard zijn maar waar nooit meer iets anders voor de plaats komt. Zo zit ik nu na te denken over vitrage met kant.... ZO NIET MIJ... maar zo wel oma en zo handig voor de inkijk (of eigenlijk tegen)...

Met de dood komen nieuwe dilemma's, vreemde dilemma's; alles wat ik nog had willen vragen, alles wat ik nog had willen zeggen (en doet dat er nu nog toe...). Wat doen we met de dingen die voor oma een schat waren (denk cd's) maar die wij niet waarderen... moeten we die nu waarderen om haar te eren. Of eren we haar meer als we genoegen nemen met minder, wat meer is voor ons (denk een magnetron)?

En hoe verschrikkelijk leeg is het eigenlijk als je bedenkt dat wanneer de kist dicht gaat je echt niets meer meeneemt dan dat ene setje kleren en 3 foto's... Dat al het verzamelen van schatten, slechts een ritje naar de kringloopwinkel is voor de meest geliefde intimi die je verzameld heb....

Ik heb geen vrolijke noot, zelfs geen vrolijke vraag; waarom leven zij die niet willen sterven niet verder? 

oma's begrafenis

de dood sloeg razendsnel en levensecht in
ik stond te praten en vergat meteen wat ik zei
de mensen zeiden dat het goed was maar alles voelde alsof dat niet zo was
ik was in een keer mijn oma, mijn thuis en mijn maatje kwijt
mijn collega snotterde ik onder en werd mijn beste vriend
mijn beste vriendin maakte zich ervan af met een smsje "ze had de hele dag aan mij gedacht"
en ik weet hoe lang die dag was en dus dat het onzin was, zo lang denken houd geen mens vol...
mijn nicht werd het kleine meisje en mijn moeder de sterke beer
ik presenteerde alles aan elkaar en wist het even echt niet meer
het vriendinnetje dat het normaal gesproken "soms het even niet meer weet" wist raad
en behalve dat, zij was er en stijgt in de lijst der lijsten "de ware vriendschap lijst"
als het tegenzit, als oma begraven wordt, dan worden je echte vrienden zichbaar
"de mensen die zich mengen in je tranen, hun telefoon naast hun bed leggen en je bellen om dat te zeggen"
"de mensen die je 2x smsen, erbij zijn en nogmaals bellen en die je savonds onder hun douche zetten en met schone kleren komen"
"de mensen bij wie je altijd savonds tv mag kijken en je 100 keer vertellen dat je het goed hebt gedaan"
"de andere oma die zegt dat ze jou nu vaker gaat bellen"
De paps en mams worden kinderen en de kleinkinderen troosten de ouders bij het graf.
Alles is voor 1 dagje anders, het draait om mij omdat alles zo vreselijk om oma draait.
het was een dag die optelt bij mijn herinneringen en juist daarom zo vreselijk afwijkt; want in mijn herinneringen zit zij altijd naast mij en nu zat ik alleen. En behalve dat... in mijn herinnering is ze springlevend en vandaag was ze...

het jaar versleten

Vandaag reed ik over de afsluitdijk. Het liedje stond op; Iris. And I'd give up forever to touch you. Cause I know that you feel me somehow. You're the closest to heaven that I'll ever be and I don't want to go home right now.

Het vriendje staat aan de kant en het vorige vriendje staat een eindje verderop, een paar weken meer terug in de tijd. Het laatste vriendje vroeg of ik met hem wilde trouwen; in welke kerk, met welke dominee en of we het feest zouden doen waar zijn stage was en een stukje van mijn verleden. Trouwen op de boerderij. Maar ik zei nee. Ik zei nee tegen het nu nog denkbeeldige huwelijk, ik zei nee tegen hem. Mijn hoofd zat meer bij de getuige die getuige moest spelen. Er is maar 1 iemand met wie ik wil trouwen en dat is degene die in dit plaatje mijn nr 1 getuige zou zijn. Hij is niet degene met wie ik wil trouwen en dat is spijtig en zeer.

Een aantal maanden geleden schreef ik een blog over de hotelkamer, dat was met vriendje nr 2. Daarna kwam vriendje nr 3 (die met mij wilde trouwen). En nu reed ik alleen over de afsluitdijk en ik vroeg mezelf af; zou ik daadwerkelijk het lef hebben om de hemel, de eeuwige eeuwigheid op te geven simpelweg om iemand aan te raken? Dan bedoel ik niet zomaar iemand, maar diegene van wie ik deze week alleen al 3x gedroomd heb. Diegene die mijn hart laat sidderen en door wie een traan over mijn wang loopt. De eeuwigheid in de waagschaal leggen om mijn armen kippenvelt te bezorgen en mijn hart wat minder bezwaart maakt. Het antwoord daarop is niet eenvoudig.
Ik heb het afgelopen jaar alles in mijn leven aangepast, ik heb de foto's van de muur gehaald, de boeken uit mijn kast verwijderd en terug gezonden. Ik heb God gezocht (en gevonden), ik heb mijn vrienden ingelicht, ik heb uitzonderlijk hard gebeden, ik heb een flink glas alcohol achterover gekiepert om het lef te hebben om vriendje nr 3 te zoenen, ik ben 9 kilo afgevallen en 10 kilo aangekomen, ik heb gepassioneert hardgelopen in de regen, stoofperen gegeten bij de buurman, ik heb mijn gitaarspel opgekrikt, ik heb 3 liedjes geschreven voor 1 iemand en verstuurd naar iemand anders, ik heb mijn kledingstijl aangepast, ik heb hakken aangetrokken en in een strakke jurk gedanst, ik heb een hotel geboekt en de foto's in de lijsten van mijn vrienden aangepast, ik ben naar familiefeesten geweest van 2 jongens, ik ben alleen uit eten gegaan, ik heb alle boeken verslonden die me op andere gedachten konden brengen, ik ben uitgeweest met andere mensen, ik heb een sprekerscursus ondernomen, heb vrijwilligerswerk opgepakt... en aan het einde van het liedje zit ik in de auto en rij ik naar huis... Inmiddels is mijn huis thuis en kan ik thuiskomen bij mezelf. Maar thuis is niet zoals ik het wens... ik mis mijn maatje, mijn grote liefde. Ik weet inmiddels dat het niet zit in de dingen die ik doe, in de uiterlijke schijn en aangepaste verwachtingen. Het zit in mij. Er is maar 1 iemand op wie ik gepassioneert verliefd ben, 1 iemand met wie ik echt samen wil zijn... Diegene maakt het hele fundament aan het schudden, maakte dat ik alles wat ik geloofde en dacht herzag. Diegene zorgde voor een diepe identiteitscrisis en gaf tegelijkertijd het leven glans... De liefde voor diegene overschrijd tijd, afstand, herinneringen, alles...

en dat maakt dus even helemaal niks meer uit

En dat ik vandaag de verkering met mijn vriendje uitmaakte voor iemand anders

En dat ik daarna bij een ander stoofperen at

En dat ik naar de jaarvergadering ga van een club die ik allang niet meer trouw bezoek

En dat ik verliefd werd op een liedje van die ene mevrouw, en niet alleen op dat liedje

En dat ik lachend op een station stond terwijl ik wist dat een ander aan het huilen was

En dat ik moest denken aan die collega die nu bij een zwembad zat terwijl ik in de regen stond

En dat mijn moeder zei dat ze trots was terwijl ik verwachtte dat ik teleurstelde

En dat ik 100 woorden op papier zette en de mail naar mezelf verstuurde

En dat mijn wekker over 6 uur gaat omdat ik naar de dokter van mijn oma moet

En dat ik dankzij het bezoek van die collega besloot dat ik alleen was terwijl ik dat niet was, waardoor ik me nu zonder vriendje minder alleen voel

dat alles, dat doet er weinig toe... als je het me over een paar maanden vraagt. Maar vandaag doet het ertoe.

Songtekst: Lenette van Dongen - "Je denkt aan mij"

Ik weet precies waaraan je denkt
Je denkt aan 't glanzen van de parels
In de schelpen op de bodem van de zee
Of aan het razen in de steden zeer nabij
Je voelt je onverwacht tevreden
Of je nu denkt aan parels of aan steden
Je denkt aan mij, je denkt aan mij
Je denkt aan mij, je denkt aan mij

Ik weet precies wat je bedoelt
Wanneer je spreekt van groepen vogels
Die je laatst nog hebt zien vliegen in de lucht
Of van het ruisen van de regen in de hei
Je voelt je dodelijk verlegen
Want als je spreekt van vogels of van regen
Bedoel je mij, bedoel je mij
Bedoel je mij, bedoel je mij

Ik weet precies waarom je huilt
Je huilt omdat je bent vergeten
Hoe de vlinders altijd dansten in de zon
Of om het slent'ren door de straten zij aan zij
Je voelt je grenzeloos verlaten
Of je nu huilt om vlinders of om straten
Je huilt om mij, je huilt om mij
Je huilt om mij, je huilt om mij...

Tekst: Ton Vingerhoets, muziek: Joop Stokkermans

de dag met 2 diensten

Vandaag met vriendje lief vertrokken naar vlaardingen naar vrienden van hem. Ik deed gezellig, alles oke. Soms lijken dingen heel oke. 

Gisteren kwam mijn excollega bij mijn ouders thuis om te praten over de zorg. Ik mis de zorg. Ik mis de zorg echt. Ik werd afgezet bij t station en in plaats van dat ik naar mijn vriendje ben gegaan ben ik de trein ingestapt richting huis. Even het leven op de helling overzien. Wat ik zag was even niet zo fraai!

Waar je schat is, daar zal ook je hart zijn (matheus). En ja dat blijkt dus waar te zijn. Je hart wordt behoorlijk bezwaart als het niet bij die schat zit. Of als je naast je schat zit en je hart zit bij iemand anders.... daar word je ook niet vrolijk van.

omdat ik nog precies weet waar ik je zag staan

In de zeeën van gesprekken
Zag ik jou daar staan
Jij die met niemand stond te praten
Je was alleen en keek de wereld lachend aan
Je stond daar alleen, maar niet verlaten

Je was jezelf zonder iets te zeggen
Je was jezelf zonder een vergroot verhaal
Je was jezelf zomaar op een feest
Genietend van de mensen, zonder teken of taal

Verloren in je glimlach zag ik jou daar staan
Te midden van 't lawaai van alle anderen
Je kende niemand, maar dat kwam er niet op aan
En het hoefde ook voor jou niet te veranderen

Je was jezelf zonder iets te vragen
Je was jezelf zonder enig plan of doel
Je was jezelf als een onbeschreven blad
Tussen 't gekonkel en 't geroddel, het gewauwel en het gewoel

Tussen m'n kwinkslagen en fratsen zag ik jou daar staan
Je stond daar met belangeloze ogen
Ik vroeg me af of ik nu naar je toe zou gaan
Maar je leek zo ver weg en onbewogen

Je was jezelf zonder aan te raken
Je was jezelf zomaar in je eigen tijd
Je was jezelf zomaar langs gekomen
Zonder drang en zonder dromen
Zonder naam, identiteit

Tussen de wodka en de whisky zag ik jou daar staan
Je hield je jas nog in je handen
Ik dacht: Zou je net aankomen of wou je net gaan
Wat heeft jou hier in godsnaam doen belanden

Je was jezelf zonder een verklaring
Je was jezelf zomaar op de achtergrond
Je was jezelf zomaar op m'n netvlies
Omdat je zomaar plotseling, zomaar ergens stond

In de golven van de branding heb ik je laten gaan
Jij, die met niemand stond te praten
Je liet me in de franje van de wereld staan
Ik voelde me toen plotseling verlaten

En ik werd mezelf zonder iets te zeggen
Ik werd mezelf zonder m'n verward kabaal
Ik werd mezelf zomaar op een feest
Genietend van de mensen, zonder teken, zonder taal...

de laatste dans

Vanavond voor de laatste keer gedanst voor goud

Maandag de begrafenis van de vader van een vriendinnetje

Gisteravond tot kwart over 1 snachts aan de telefoon gezeten om mijn oma's gezondheid te bespreken.

Op de een of andere manier, als de laatste dans te voorschijn komt (of dat nou letterlijk of figuurlijk is) dan bekruipt me altijd een beklemmend gevoel. Ik kan het niet uitleggen. Ik kan niet uitleggen wat het met mij doet als ik zie dat mijn moeder verzuipt in haar bezigheden. Ik kan niet uitleggen wat ik voel als ik mijn vader meer zie werken dan goed is in mijn ogen. Ik kan niet vertellen hoe het me raakt dat ik een situatieschets op papier zet om de juiste route in de zorg te vinden. Ik kan niet  beschrijven hoe zeer het doet dat juist dit soort dingen die het einde aangeven mij zo bepalen bij het leven. Maar ik denk dat iedereen die dit lees het wel snapt....!

de dood

De dood kwam in badjas. Voor zover ik begrepen heb in elk geval. De vader van mijn vriendinnetje is smorgens overleden. Geen leuk nieuws. Ik stuntelde mijzelf door een voicemail berichtje heen en probeerde bijstand te bieden door sms. Deze tijd heeft rariteiten...
Ik belde een ander vriendinnetje om door te geven wat er was gebeurd. Ik had totaal niet het idee dat ik degene die ik aan de telefoon had kende. 8 jaar vriendschap en een telefoongesprek wat helemaal geen vervolg hierop was...
Ik keek net in de spiegel. Vanmorg was ik om half 12 opgestaan. Ik heb de was gedaan en met een vriendin 3 afleveringen van nederland in beweging gedaan. Om half 10 vroeg ik of mijn vriend mij naar huis wilde brengen. Ik keek in de spiegel, lijkbleek, afgeragt (is dat een woord?). Ik heb niet eens meer de helft van de energie die ik vorig jaar had...
Staand onder de douche betrapte ik mezelf erop dat ik nog steeds gesprekken voerde alsof het vorig jaar was. In mijn hoofd voerde ik het gesprek alsof degene die tegenover mij zat er nog daadwerkelijk was. Ik voerde de argumenten op van een leven dat er helemaal niet meer is. De personen, de argumenten, ik.... het sloeg nergens op. Mezelf daar straks zien zitten in die kerk is een heel ander beeld...
En vanavond keek ik om mij heen; een vriend die voor mij zorgt en zegt dat het allemaal niks uit maakt of ik al dan niet energie heb. Iemand die mij thuisbrengt en in bed stopt, die zegt dat hij meegaat naar de begrafenis. En ik wil argumenten aanvoeren dat ik vrij moet vragen, de auto wel leen en zie niet wat er werkelijk gebeurt.... Ik zat kalm op mijn bed, te bedenken dat ik echt moest gaan slapen... en tegelijkertijd is er niks wat ik liever wil doen dan de telefoon oppakken en vertellen. Vertellen dat iedereen denkt dat het beter gaat, dat ik aan het opbouwen ben en alles weer in rustiger vaarwater zit. Terwijl in werkelijkheid nu de tijd verstrijkt en ik steeds verder verwijderd raak van 'hoe het in mijn hoofd is/ hoort te zijn', ik steeds minder het gevoel krijg dat 'Alles wel weer goed komt'. Hoe meer het op de rit lijkt, hoe meer ik me ontspoort voel. Ik heb soms het idee dat het gat tussen binnen en buiten, tussen werkelijkheid en ideaal groter wordt. En juist op deze momenten dan heb ik behoefte om dat gat te laten dichten door iemand anders. Terwijl ik juist nu moet leren om zelf dwars door dat gat heen te gaan.

De Dag

En toen kwam de dag.... ik zag hem al een tijdje aankomen... maar nu stond hij daadwerkelijk voor de deur; ik ging mee op familie-dag.

Oma werd 80. En dan heb ik het dus niet over mijn oma, want die werd 23-1-2010 78 jaar. Nee, zijn oma was jarig. Het hotel was gehuurd, het koude en het warme buffet traden aan. De obers liepen in hun netta pakjes en oma deed een speech. Opa deed dat ook trouwens. Er kwam een fotoboek, met foto's, ook van mij ,en tijdens de speech kreeg ik even een duim omhoog; want ik was de nieuwe aanstaande familie.

Mijn leven stond even op zijn kop. Ik heb opeens een hele nieuwe familie. Ik heb 2 broers, 2 zussen, 2 zwagers, 2 schoonzussen, een nieuwe moeder, een nieuwe vader, een opa, een oma, en een heleboel nieuwe ooms en tantes. Ik hoorde erbij. . . .

Gisteren werd ik in bed gestopt. Ook een vreemd iets, dat was me toch al een aantal jaar niet meer zo letterlijk overkomen. Ik werd opgetild in de badkamer, op bed gelegd, ingestopt en viel terwijl iemand naar mij keek in slaap.

Ik vond iemand die van mij houdt en zegt als ik niet uit te staan ben; "ja maar ik probeer gewoon te begrijpen waarom het je dan zo raakt" (i.p.v. gaat zitten zuchten en steunen en kreunen bovendien). Ik ben in tijden niet zo chagarijnig, verward en gelukkig tegelijkertijd geweest.

Mijn moeder is morgen jarig, woe gaan we naar Joseph, de musical. Ik sta zelf ook even versteld dat ik naar een musical ga... maargoed we gaan. Het is mama-mij dag (dat is het elk jaar rond haar verjaardag) en dus gaan we een dagje wat leuks doen. Ik wilde goedkope kaarten bestellen, het vriendje betaald de extra rangen en nu zitten we dus 1e rang. Bijzonder.

En dwars tussen al deze nieuwe dingen, deze drukke tijd (mijn agenda zit tot ver in maart elk weekend vol)... reed ik vandaag alleen in de auto. Ik kwam terug van mijn oma en reed vlakbij het ziekenhuis. Ik had net een vriendinnetje aan de telefoon die vertelde dat ze nu bij haar vader aan het waken zijn. Haar vader gaat dood. Dat is nu de tweede vader in mijn vriendenkring. Ik besef me dat ik nu tot de generatie behoor waarbij ouders gaan sterven. Dit is niet de eerste keer dat ik hieraan denk, want stiekem heb ik ook wel eens gehuild om een moeder die gestorven was, en die ik zelf niet eens kende... Maargoed, de dood dus. Ik reed over de weg maar mijn gedachten stonden stil. Te lang stil en als dat gebeurt dan word ik melancholieker dan ik zelf wil...
Zoals gezegd, mijn oma is pas 78 geworden, dat hadden we niet verwacht. Ik moest denken aan 7 jaar terug toen ik met mijn eerste vriendje naar het ziekenhuis toe raced. Of toen die keer dat ik mee ging in de ambulance. En die keer dat ik met mijn beste vriendinnetje pannenkoeken had gebakken om die in de familiekamer samen met mijn oma op te eten. Bizarre tijden hebben we beleefd....
En nu moest ik denken aan de begrafenis van de vader van het vriendinnetje, omdat we net besproken hadden hoe zij het met de kaarten etc ging doen. En ik zag mezelf zitten en opeens ging ik daar niet heen met mijn beste vriendinnetje. Opeens was ik het beste vriendinnetje van iemand anders en zat ik mee te denken aan kaarten die geschreven gingen worden. En zag ik mezelf naar die begrafenis gaan met.... juist ja.... mijn vriendje. Werkt dat zo? Ja, ik denk dat dat zo werkt. Want hij is immers degene die nu overal mee naar toe gaat.... Ik weet gewoon eerlijk gezegd niet hoe dat werkt als 1 van de ouders van een vriendinnetje sterft. Ik weet hoe het gaat in verpleeghuizen en ik weet hoe rouwverwerking werkt... maar degene aan wie ik nu zou vragen hoe het voelt en hoe het gaat en wat ik doen moet.... die is er niet. Die is er niet meer in mijn leven. En dus moet ik het zelf bedenken, zelf uitvogelen, op mijn gevoel af gaan en het doen met het besef dat dit voortaan is hoe het zijn gaat. Ik ben geen tienertje meer, ik kan niet 300x per dag raad vragen aan mijn beste vriendinnetje. Ik heb een serieuze relatie en schoonfamilie. Ik heb al in geen maanden een maaltijd voor mezelf alleen gekookt. Ik heb een compleet nieuw, ander leven. Ik probeer niet teveel te denken aan hoe anders alles nu is. Ik ben sterk, ik ben een knokker, ik ben langzaam aan volwassen aan het worden en het gaat aardig goed. Maar soms zijn er dagen, dan zit ik in de auto (of even op het toilet) en dan overspoeld me de gedachten; stel nou, stel nou dat ik dit alles gewoon fout aan het aanpakken ben. De keuzes die ik maak (en die ik gemaakt heb) dat zijn niet de meest simpele.... en er is geen weg meer terug. Dit is het. Ik kan niet meer terug naar hoe het was en vaak is dat oke...... maar op sommige momenten heb ik even vreselijk last van.... "ik wou dat ik een tijdmachine had" of zoals Cher het met hart en ziel zingt: "if I could turn back time". En op dit soort momenten wil ik gewoon heel hard mijn beste vriendinnetje bellen en vragen; ja maar hoe dan???? En dat zij mij dan een aai over mijn bol geeft en zegt (....). Oftewel... wat ik weet dat ze gaat zeggen maar wat gewoon niet helpt als je het voor jezelf herhaalt omdat het alleen werkt als zij het zegt. Net als vroeger toen ik bang was dat er beesten onder mijn bed zaten. Dan kon ik 20x tegen mijzelf zeggen dat ze er niet zaten, maar het hielp pas als mijn vader of moeder het zei...... Maargoed.... Blijkbaar werkt het nou eenmaals zo dat er soms momenten zijn dat je iemand vreselijk mist en dat er niks of niemand gaat zijn wat die persoon gaat compenseren.... en dat is een rot gevoel....

vlak voor oud en nieuw

Het vriendje is net opgestapt, hij gaat uit eten met vrienden en daarna met hun oud en nieuw vieren. Ik ga naar mijn tante, maandag wordt ze opgenomen in de vu en daarom komen we nog even bij elkaar. Hij wilde wel mee, maar juist omdat hij wilde hoefde dat niet.....

Dit vriendje is niet het vriendje uit mijn andere stukjes. Dit is de jongen die 1,5 jaar lang naast me stond. En terwijl ik huilde, mezelf onderzocht, afscheid nam, opnieuw begon; kortom een heel proces aan het bevechten was hield hij mijn hand vast. En na al die dagen waarin hij er was durfde ik bij mijn Boer de conclusie te trekken, sorry... niet jij maar hij.... Het Boertje vond het best, ik heb veel van hem geleerd en heul veul lol met hem gehad. Hij vond mij leuk, ik hem maar ik hield niet van hem en uiteindelijk denk ik hij ook niet van mij. Dus het spreekwoordelijke puntje eraan gebreid. En degene van wie ik hield dat gezegd. Dus gister hadden wij onze oud en nieuw, met champagne, luxe dinee, een huis vol met kaarsjes in de vorm van hartjes, mooie kleren en vuurwerk. Hij is het, helemaal.... zonder aarzeling.

In alle shit wist ik dat er iemand was:
- die ik midden in de nacht kon bellen omdat hij dan sneeuw met mij ging kijken (om vervolgens heel hard te zeuren: WAT IS HET KOUHOUD)
- die ik kon smsen en kon zeggen; ik wil NU pannenkoeken (en hij dan melk meeneemt omdat hij weet dat ik dat niet heb) en vervolgens gaat bakken omdat ze ander toch aanfikken
- omdat ik wist dat ik iemand had die met mij (vals) wilde zingen, piano wilde spelen en theater voorstellingen wilde kijken
- omdat ik wist dat ik iemand had die na mijn doktersafspraken mij belde en weet dat groen mijn lievelingskleur is
- omdat ik iemand heb die weet dat ik de sliertjes van andijvie en mandarijnen "eng" vind om door te slikken
- iemand die mij op mij wacht na mijn laatste dag in het verpleeghuis
- iemand die met de kerst een plekje voor mij vrijhoudt in de kerk omdat hij weet dat ik toch te laat kom. En dan zegt; fijn dat je er bent, wat zie je er mooi uit (i.p.v. nou meertje een beetje meer toewijding zou ook wel mogen en vind je zelf 20 min te laat ook niet wat overdreven?)
- omdat ik iemand heb die vanaf het podium naar me kijkt en wanneer ik onogelijk lelijk terug kijk met mijn tong uit mijn mond mij dan smst en zegt; " al doe je nog zo lelijk ik blijf je mooi vinden".
- hij altijd vraagt naar mijn oma en mijn vrienden en zelfs als ik de oren van zijn kop zeik zegt:" ik heb er geen spijt van dat ik gekomen ben".
- omdat hij degene is die zegt; ik blijf investeren in jou en blijf van je houden (terwijl ik zeg, nou dat vinnik helemaal niet nodig, mag ik alsjeblief een stukje verder bij je in de buurt komen, mixt signals, go away, waarom sms je mij niet meer HALLO)
- en zelfs zo gek is om te zeggen; waarom ik vraag naar jou vriendje is omdat ik betrokken wil zijn bij jou en als hij daarbij hoort dan MOET dat maar.....

Omdat hij hij is en ik niet meer die bange ik ben zijn wij nu eindelijk wij. En iedereen weet het en iedereen vind het leuk... Telkens als ik vraag; waarom vind je het leuk dan? Dan zeggen zij; omdat het gewoon zo hoort. En na vandaag uren samen op de bank te hebben gezeten kan ik niet anders zeggen; dit is zoals het hoort te zijn!

prettige productieve pre-kerstdag

Vandaag was zo'n prettige productieve pre-kerstdag. Liedje geschreven, de blaren op mijn vingers gespeeld, de fitness-juf het tapen nog meer in de vingers laten krijgen, het mooiste meisje in de sportschool spelen (in mijn kerstkleding op de fiets), zitten in de kerk naast die jongen die zonder het te vragen een plekje vrijhield, boven verwachting verschijnen, knuffelen met die mevrouw en 3 zoenen krijgen van dat knappe meisje die dat zelf niet weet. Ken je dat? Van die meisjes die niet weten dat ze mooi zijn en verlegen langs lopen en dan hun hoofd net even omhoog tillen. Ik was zo'n meisje, nou ja, misschien niet bijster knap, maar wel zo eentje die met haar hoofd naar beneden liep met van die afhangende schouders... dat was voordat ik zelfbewust werd gemaakt. Voordat ik de conclusie trok liever verlegen opgewekt te zijn dan zelfbewust zelfverzekerd op het toneel verschijnen.

Afijn, het is kerstavond, mijn complimenteuze kleding hangt inmiddels over mijn stoel, mijn flanelletje zit vormeloos om me heen en ik weet dat het niet uitmaakt. Dat het niet uitmaakt hoe ik me (ver)kleed, dat mijn opgestoken lange ongekleurde haren net zo mooi zijn als ze mijn schouders verstoppen. Dat het niet uitmaakt dat ik te laat kom in de kerk van mijn jeugd. Want al die uiterlijke dingen, die al nooit zoveel invloed op mij hadden, vallen in het niet...

Ik was gister op mijn werk, mijn oude werk. High tea, zingen in een koor, alle afdelingen langs gegaan. Zoveel knuffels, complimenten... zo'n warme deken waar al mijn mooie woorden niet genoeg voor zijn. Het gevoel te doen waar je goed in bent, te zijn waar je wilt zijn. En eigenlijk kan ik er natuurlijk helemaal niet mee omgaan dat ik daar niet meer elke dag kan zijn... En iedere kerstkaart of zoen van bewoners zet een kras op mijn hart en is tegelijkertijd zo helend... want wat wij hadden was echt.
Toen ik afscheid nam was er 1 mevrouw die huilend zei; niet weggaan, niet weggaan, niet vandaag, geef me 1 dag, morgen neem ik beter afscheid. Maar morgen kwam niet. En toen ik gister dus verscheen en ik op mijn knien naast haar rolstoel verscheen pakte ze mijn beide handen, minuten lang hield ze mij vast. En ik zag een traan en voelde een traan. Even was die hele kerst high tea verdwenen... maar nadat ik me had losgemaakt wist ik dat ik me letterlijk moest losmaken van dit gevoel, van dit moment, van het verdriet wat even ons verdriet was geweest maar wat natuurlijk bovenal mijn verdriet was (want ik kon hier niet meer zijn....). Natuurlijk mag je geen favoriete mensen hebben, maar sommige mensen blijven je bij, zij hebben iets. Of liever gezegd zij hebben iets wat aansluit op mij. Dus toen ik snel naar de afdeling liep waar mijn demente bewoners zitten en zij recht op me afkwam, terwijl zij niet meer kon weten dat ik ik was en daar was geweest, toen hoefde er geen schijn meer te zijn. Samen liepen we, arm verdraaide strak om mijn lijf, naar de afdeling toe. Daar heeft zij meer dan een half uur aaneengesloten dicht tegen mij aangezeten, bijna onmogelijk. Terwijl het koor zong; glohohohohoho zong zij mee en keek me minutenlang aan. En wederom was er die traan, van verwondering, verdriet, blijdschap en ontroering gewoon omdat wij daar even samen zaten. Ik snap dat het niet uit te leggen is, maar als je zoveel pure emotie van dichtbij mag zien, dan is dat bijzonder. De slaap kon ik 'savonds niet vatten, want ik ging kerst vieren. Ik ging kerstvieren met al die lieve mensen. Ik heb meer uitnodigingen dan tijd. Ik... heb medelijden, zo'n diep gevoel van medelijden om die verhalen van de mensen die ik elke dag zag en die mij vertelde dat ze met kerst 'niemand' zien. Ik heb medelijden omdat zij niemand hebben en ik zoveel. Ik heb medelijden dat ik daar niet kan zijn, maar dat zij niet anders kunnen dan daar te zijn.... Ik heb een duidelijk roeping in het verpleeghuis, laten we het daarop houden.

Maar tegen al die mensen die dit lezen, al die mensen die inmiddels mijn weblog bijhouden, wil ik het volgende zeggen; als je morgen (of over 20 min) kerstviert.... denk dan niet teveel aan de kleren, het dinee, de schoonfamilie, de verplichtingen etc. Maar denk aan hoe geliefd je bent, wees dankbaar voor het plekje wat je hebt. En mocht je geen plekje hebben en je alleen voelen..., weet dan dat ik in mijn slapeloosheid ook aan jou denk; aan de weduwen, de wezen, de armen, de alleen-igen. Al die alleen-igen zijn niet de enige, dus mocht je je vervelen loop naar het verpleeghuis om de hoek... breng eens een bezoek (in plaats van het te krijgen). Dan hoop ik dat je het meer brengt dan mijn woorden! Fijne feestelijke dagen :)

En als je dan toch nog met een rot gevoel de kerst tegemoed gaat, luister dan even naar Blof; vandaag!