gebroken snaren

het jaar versleten

Vandaag reed ik over de afsluitdijk. Het liedje stond op; Iris. And I'd give up forever to touch you. Cause I know that you feel me somehow. You're the closest to heaven that I'll ever be and I don't want to go home right now.

Het vriendje staat aan de kant en het vorige vriendje staat een eindje verderop, een paar weken meer terug in de tijd. Het laatste vriendje vroeg of ik met hem wilde trouwen; in welke kerk, met welke dominee en of we het feest zouden doen waar zijn stage was en een stukje van mijn verleden. Trouwen op de boerderij. Maar ik zei nee. Ik zei nee tegen het nu nog denkbeeldige huwelijk, ik zei nee tegen hem. Mijn hoofd zat meer bij de getuige die getuige moest spelen. Er is maar 1 iemand met wie ik wil trouwen en dat is degene die in dit plaatje mijn nr 1 getuige zou zijn. Hij is niet degene met wie ik wil trouwen en dat is spijtig en zeer.

Een aantal maanden geleden schreef ik een blog over de hotelkamer, dat was met vriendje nr 2. Daarna kwam vriendje nr 3 (die met mij wilde trouwen). En nu reed ik alleen over de afsluitdijk en ik vroeg mezelf af; zou ik daadwerkelijk het lef hebben om de hemel, de eeuwige eeuwigheid op te geven simpelweg om iemand aan te raken? Dan bedoel ik niet zomaar iemand, maar diegene van wie ik deze week alleen al 3x gedroomd heb. Diegene die mijn hart laat sidderen en door wie een traan over mijn wang loopt. De eeuwigheid in de waagschaal leggen om mijn armen kippenvelt te bezorgen en mijn hart wat minder bezwaart maakt. Het antwoord daarop is niet eenvoudig.
Ik heb het afgelopen jaar alles in mijn leven aangepast, ik heb de foto's van de muur gehaald, de boeken uit mijn kast verwijderd en terug gezonden. Ik heb God gezocht (en gevonden), ik heb mijn vrienden ingelicht, ik heb uitzonderlijk hard gebeden, ik heb een flink glas alcohol achterover gekiepert om het lef te hebben om vriendje nr 3 te zoenen, ik ben 9 kilo afgevallen en 10 kilo aangekomen, ik heb gepassioneert hardgelopen in de regen, stoofperen gegeten bij de buurman, ik heb mijn gitaarspel opgekrikt, ik heb 3 liedjes geschreven voor 1 iemand en verstuurd naar iemand anders, ik heb mijn kledingstijl aangepast, ik heb hakken aangetrokken en in een strakke jurk gedanst, ik heb een hotel geboekt en de foto's in de lijsten van mijn vrienden aangepast, ik ben naar familiefeesten geweest van 2 jongens, ik ben alleen uit eten gegaan, ik heb alle boeken verslonden die me op andere gedachten konden brengen, ik ben uitgeweest met andere mensen, ik heb een sprekerscursus ondernomen, heb vrijwilligerswerk opgepakt... en aan het einde van het liedje zit ik in de auto en rij ik naar huis... Inmiddels is mijn huis thuis en kan ik thuiskomen bij mezelf. Maar thuis is niet zoals ik het wens... ik mis mijn maatje, mijn grote liefde. Ik weet inmiddels dat het niet zit in de dingen die ik doe, in de uiterlijke schijn en aangepaste verwachtingen. Het zit in mij. Er is maar 1 iemand op wie ik gepassioneert verliefd ben, 1 iemand met wie ik echt samen wil zijn... Diegene maakt het hele fundament aan het schudden, maakte dat ik alles wat ik geloofde en dacht herzag. Diegene zorgde voor een diepe identiteitscrisis en gaf tegelijkertijd het leven glans... De liefde voor diegene overschrijd tijd, afstand, herinneringen, alles...

en dat maakt dus even helemaal niks meer uit

En dat ik vandaag de verkering met mijn vriendje uitmaakte voor iemand anders

En dat ik daarna bij een ander stoofperen at

En dat ik naar de jaarvergadering ga van een club die ik allang niet meer trouw bezoek

En dat ik verliefd werd op een liedje van die ene mevrouw, en niet alleen op dat liedje

En dat ik lachend op een station stond terwijl ik wist dat een ander aan het huilen was

En dat ik moest denken aan die collega die nu bij een zwembad zat terwijl ik in de regen stond

En dat mijn moeder zei dat ze trots was terwijl ik verwachtte dat ik teleurstelde

En dat ik 100 woorden op papier zette en de mail naar mezelf verstuurde

En dat mijn wekker over 6 uur gaat omdat ik naar de dokter van mijn oma moet

En dat ik dankzij het bezoek van die collega besloot dat ik alleen was terwijl ik dat niet was, waardoor ik me nu zonder vriendje minder alleen voel

dat alles, dat doet er weinig toe... als je het me over een paar maanden vraagt. Maar vandaag doet het ertoe.

Songtekst: Lenette van Dongen - "Je denkt aan mij"

Ik weet precies waaraan je denkt
Je denkt aan 't glanzen van de parels
In de schelpen op de bodem van de zee
Of aan het razen in de steden zeer nabij
Je voelt je onverwacht tevreden
Of je nu denkt aan parels of aan steden
Je denkt aan mij, je denkt aan mij
Je denkt aan mij, je denkt aan mij

Ik weet precies wat je bedoelt
Wanneer je spreekt van groepen vogels
Die je laatst nog hebt zien vliegen in de lucht
Of van het ruisen van de regen in de hei
Je voelt je dodelijk verlegen
Want als je spreekt van vogels of van regen
Bedoel je mij, bedoel je mij
Bedoel je mij, bedoel je mij

Ik weet precies waarom je huilt
Je huilt omdat je bent vergeten
Hoe de vlinders altijd dansten in de zon
Of om het slent'ren door de straten zij aan zij
Je voelt je grenzeloos verlaten
Of je nu huilt om vlinders of om straten
Je huilt om mij, je huilt om mij
Je huilt om mij, je huilt om mij...

Tekst: Ton Vingerhoets, muziek: Joop Stokkermans

de dag met 2 diensten

Vandaag met vriendje lief vertrokken naar vlaardingen naar vrienden van hem. Ik deed gezellig, alles oke. Soms lijken dingen heel oke. 

Gisteren kwam mijn excollega bij mijn ouders thuis om te praten over de zorg. Ik mis de zorg. Ik mis de zorg echt. Ik werd afgezet bij t station en in plaats van dat ik naar mijn vriendje ben gegaan ben ik de trein ingestapt richting huis. Even het leven op de helling overzien. Wat ik zag was even niet zo fraai!

Waar je schat is, daar zal ook je hart zijn (matheus). En ja dat blijkt dus waar te zijn. Je hart wordt behoorlijk bezwaart als het niet bij die schat zit. Of als je naast je schat zit en je hart zit bij iemand anders.... daar word je ook niet vrolijk van.

omdat ik nog precies weet waar ik je zag staan

In de zeeën van gesprekken
Zag ik jou daar staan
Jij die met niemand stond te praten
Je was alleen en keek de wereld lachend aan
Je stond daar alleen, maar niet verlaten

Je was jezelf zonder iets te zeggen
Je was jezelf zonder een vergroot verhaal
Je was jezelf zomaar op een feest
Genietend van de mensen, zonder teken of taal

Verloren in je glimlach zag ik jou daar staan
Te midden van 't lawaai van alle anderen
Je kende niemand, maar dat kwam er niet op aan
En het hoefde ook voor jou niet te veranderen

Je was jezelf zonder iets te vragen
Je was jezelf zonder enig plan of doel
Je was jezelf als een onbeschreven blad
Tussen 't gekonkel en 't geroddel, het gewauwel en het gewoel

Tussen m'n kwinkslagen en fratsen zag ik jou daar staan
Je stond daar met belangeloze ogen
Ik vroeg me af of ik nu naar je toe zou gaan
Maar je leek zo ver weg en onbewogen

Je was jezelf zonder aan te raken
Je was jezelf zomaar in je eigen tijd
Je was jezelf zomaar langs gekomen
Zonder drang en zonder dromen
Zonder naam, identiteit

Tussen de wodka en de whisky zag ik jou daar staan
Je hield je jas nog in je handen
Ik dacht: Zou je net aankomen of wou je net gaan
Wat heeft jou hier in godsnaam doen belanden

Je was jezelf zonder een verklaring
Je was jezelf zomaar op de achtergrond
Je was jezelf zomaar op m'n netvlies
Omdat je zomaar plotseling, zomaar ergens stond

In de golven van de branding heb ik je laten gaan
Jij, die met niemand stond te praten
Je liet me in de franje van de wereld staan
Ik voelde me toen plotseling verlaten

En ik werd mezelf zonder iets te zeggen
Ik werd mezelf zonder m'n verward kabaal
Ik werd mezelf zomaar op een feest
Genietend van de mensen, zonder teken, zonder taal...

de laatste dans

Vanavond voor de laatste keer gedanst voor goud

Maandag de begrafenis van de vader van een vriendinnetje

Gisteravond tot kwart over 1 snachts aan de telefoon gezeten om mijn oma's gezondheid te bespreken.

Op de een of andere manier, als de laatste dans te voorschijn komt (of dat nou letterlijk of figuurlijk is) dan bekruipt me altijd een beklemmend gevoel. Ik kan het niet uitleggen. Ik kan niet uitleggen wat het met mij doet als ik zie dat mijn moeder verzuipt in haar bezigheden. Ik kan niet uitleggen wat ik voel als ik mijn vader meer zie werken dan goed is in mijn ogen. Ik kan niet vertellen hoe het me raakt dat ik een situatieschets op papier zet om de juiste route in de zorg te vinden. Ik kan niet  beschrijven hoe zeer het doet dat juist dit soort dingen die het einde aangeven mij zo bepalen bij het leven. Maar ik denk dat iedereen die dit lees het wel snapt....!

de dood

De dood kwam in badjas. Voor zover ik begrepen heb in elk geval. De vader van mijn vriendinnetje is smorgens overleden. Geen leuk nieuws. Ik stuntelde mijzelf door een voicemail berichtje heen en probeerde bijstand te bieden door sms. Deze tijd heeft rariteiten...
Ik belde een ander vriendinnetje om door te geven wat er was gebeurd. Ik had totaal niet het idee dat ik degene die ik aan de telefoon had kende. 8 jaar vriendschap en een telefoongesprek wat helemaal geen vervolg hierop was...
Ik keek net in de spiegel. Vanmorg was ik om half 12 opgestaan. Ik heb de was gedaan en met een vriendin 3 afleveringen van nederland in beweging gedaan. Om half 10 vroeg ik of mijn vriend mij naar huis wilde brengen. Ik keek in de spiegel, lijkbleek, afgeragt (is dat een woord?). Ik heb niet eens meer de helft van de energie die ik vorig jaar had...
Staand onder de douche betrapte ik mezelf erop dat ik nog steeds gesprekken voerde alsof het vorig jaar was. In mijn hoofd voerde ik het gesprek alsof degene die tegenover mij zat er nog daadwerkelijk was. Ik voerde de argumenten op van een leven dat er helemaal niet meer is. De personen, de argumenten, ik.... het sloeg nergens op. Mezelf daar straks zien zitten in die kerk is een heel ander beeld...
En vanavond keek ik om mij heen; een vriend die voor mij zorgt en zegt dat het allemaal niks uit maakt of ik al dan niet energie heb. Iemand die mij thuisbrengt en in bed stopt, die zegt dat hij meegaat naar de begrafenis. En ik wil argumenten aanvoeren dat ik vrij moet vragen, de auto wel leen en zie niet wat er werkelijk gebeurt.... Ik zat kalm op mijn bed, te bedenken dat ik echt moest gaan slapen... en tegelijkertijd is er niks wat ik liever wil doen dan de telefoon oppakken en vertellen. Vertellen dat iedereen denkt dat het beter gaat, dat ik aan het opbouwen ben en alles weer in rustiger vaarwater zit. Terwijl in werkelijkheid nu de tijd verstrijkt en ik steeds verder verwijderd raak van 'hoe het in mijn hoofd is/ hoort te zijn', ik steeds minder het gevoel krijg dat 'Alles wel weer goed komt'. Hoe meer het op de rit lijkt, hoe meer ik me ontspoort voel. Ik heb soms het idee dat het gat tussen binnen en buiten, tussen werkelijkheid en ideaal groter wordt. En juist op deze momenten dan heb ik behoefte om dat gat te laten dichten door iemand anders. Terwijl ik juist nu moet leren om zelf dwars door dat gat heen te gaan.

De Dag

En toen kwam de dag.... ik zag hem al een tijdje aankomen... maar nu stond hij daadwerkelijk voor de deur; ik ging mee op familie-dag.

Oma werd 80. En dan heb ik het dus niet over mijn oma, want die werd 23-1-2010 78 jaar. Nee, zijn oma was jarig. Het hotel was gehuurd, het koude en het warme buffet traden aan. De obers liepen in hun netta pakjes en oma deed een speech. Opa deed dat ook trouwens. Er kwam een fotoboek, met foto's, ook van mij ,en tijdens de speech kreeg ik even een duim omhoog; want ik was de nieuwe aanstaande familie.

Mijn leven stond even op zijn kop. Ik heb opeens een hele nieuwe familie. Ik heb 2 broers, 2 zussen, 2 zwagers, 2 schoonzussen, een nieuwe moeder, een nieuwe vader, een opa, een oma, en een heleboel nieuwe ooms en tantes. Ik hoorde erbij. . . .

Gisteren werd ik in bed gestopt. Ook een vreemd iets, dat was me toch al een aantal jaar niet meer zo letterlijk overkomen. Ik werd opgetild in de badkamer, op bed gelegd, ingestopt en viel terwijl iemand naar mij keek in slaap.

Ik vond iemand die van mij houdt en zegt als ik niet uit te staan ben; "ja maar ik probeer gewoon te begrijpen waarom het je dan zo raakt" (i.p.v. gaat zitten zuchten en steunen en kreunen bovendien). Ik ben in tijden niet zo chagarijnig, verward en gelukkig tegelijkertijd geweest.

Mijn moeder is morgen jarig, woe gaan we naar Joseph, de musical. Ik sta zelf ook even versteld dat ik naar een musical ga... maargoed we gaan. Het is mama-mij dag (dat is het elk jaar rond haar verjaardag) en dus gaan we een dagje wat leuks doen. Ik wilde goedkope kaarten bestellen, het vriendje betaald de extra rangen en nu zitten we dus 1e rang. Bijzonder.

En dwars tussen al deze nieuwe dingen, deze drukke tijd (mijn agenda zit tot ver in maart elk weekend vol)... reed ik vandaag alleen in de auto. Ik kwam terug van mijn oma en reed vlakbij het ziekenhuis. Ik had net een vriendinnetje aan de telefoon die vertelde dat ze nu bij haar vader aan het waken zijn. Haar vader gaat dood. Dat is nu de tweede vader in mijn vriendenkring. Ik besef me dat ik nu tot de generatie behoor waarbij ouders gaan sterven. Dit is niet de eerste keer dat ik hieraan denk, want stiekem heb ik ook wel eens gehuild om een moeder die gestorven was, en die ik zelf niet eens kende... Maargoed, de dood dus. Ik reed over de weg maar mijn gedachten stonden stil. Te lang stil en als dat gebeurt dan word ik melancholieker dan ik zelf wil...
Zoals gezegd, mijn oma is pas 78 geworden, dat hadden we niet verwacht. Ik moest denken aan 7 jaar terug toen ik met mijn eerste vriendje naar het ziekenhuis toe raced. Of toen die keer dat ik mee ging in de ambulance. En die keer dat ik met mijn beste vriendinnetje pannenkoeken had gebakken om die in de familiekamer samen met mijn oma op te eten. Bizarre tijden hebben we beleefd....
En nu moest ik denken aan de begrafenis van de vader van het vriendinnetje, omdat we net besproken hadden hoe zij het met de kaarten etc ging doen. En ik zag mezelf zitten en opeens ging ik daar niet heen met mijn beste vriendinnetje. Opeens was ik het beste vriendinnetje van iemand anders en zat ik mee te denken aan kaarten die geschreven gingen worden. En zag ik mezelf naar die begrafenis gaan met.... juist ja.... mijn vriendje. Werkt dat zo? Ja, ik denk dat dat zo werkt. Want hij is immers degene die nu overal mee naar toe gaat.... Ik weet gewoon eerlijk gezegd niet hoe dat werkt als 1 van de ouders van een vriendinnetje sterft. Ik weet hoe het gaat in verpleeghuizen en ik weet hoe rouwverwerking werkt... maar degene aan wie ik nu zou vragen hoe het voelt en hoe het gaat en wat ik doen moet.... die is er niet. Die is er niet meer in mijn leven. En dus moet ik het zelf bedenken, zelf uitvogelen, op mijn gevoel af gaan en het doen met het besef dat dit voortaan is hoe het zijn gaat. Ik ben geen tienertje meer, ik kan niet 300x per dag raad vragen aan mijn beste vriendinnetje. Ik heb een serieuze relatie en schoonfamilie. Ik heb al in geen maanden een maaltijd voor mezelf alleen gekookt. Ik heb een compleet nieuw, ander leven. Ik probeer niet teveel te denken aan hoe anders alles nu is. Ik ben sterk, ik ben een knokker, ik ben langzaam aan volwassen aan het worden en het gaat aardig goed. Maar soms zijn er dagen, dan zit ik in de auto (of even op het toilet) en dan overspoeld me de gedachten; stel nou, stel nou dat ik dit alles gewoon fout aan het aanpakken ben. De keuzes die ik maak (en die ik gemaakt heb) dat zijn niet de meest simpele.... en er is geen weg meer terug. Dit is het. Ik kan niet meer terug naar hoe het was en vaak is dat oke...... maar op sommige momenten heb ik even vreselijk last van.... "ik wou dat ik een tijdmachine had" of zoals Cher het met hart en ziel zingt: "if I could turn back time". En op dit soort momenten wil ik gewoon heel hard mijn beste vriendinnetje bellen en vragen; ja maar hoe dan???? En dat zij mij dan een aai over mijn bol geeft en zegt (....). Oftewel... wat ik weet dat ze gaat zeggen maar wat gewoon niet helpt als je het voor jezelf herhaalt omdat het alleen werkt als zij het zegt. Net als vroeger toen ik bang was dat er beesten onder mijn bed zaten. Dan kon ik 20x tegen mijzelf zeggen dat ze er niet zaten, maar het hielp pas als mijn vader of moeder het zei...... Maargoed.... Blijkbaar werkt het nou eenmaals zo dat er soms momenten zijn dat je iemand vreselijk mist en dat er niks of niemand gaat zijn wat die persoon gaat compenseren.... en dat is een rot gevoel....

vlak voor oud en nieuw

Het vriendje is net opgestapt, hij gaat uit eten met vrienden en daarna met hun oud en nieuw vieren. Ik ga naar mijn tante, maandag wordt ze opgenomen in de vu en daarom komen we nog even bij elkaar. Hij wilde wel mee, maar juist omdat hij wilde hoefde dat niet.....

Dit vriendje is niet het vriendje uit mijn andere stukjes. Dit is de jongen die 1,5 jaar lang naast me stond. En terwijl ik huilde, mezelf onderzocht, afscheid nam, opnieuw begon; kortom een heel proces aan het bevechten was hield hij mijn hand vast. En na al die dagen waarin hij er was durfde ik bij mijn Boer de conclusie te trekken, sorry... niet jij maar hij.... Het Boertje vond het best, ik heb veel van hem geleerd en heul veul lol met hem gehad. Hij vond mij leuk, ik hem maar ik hield niet van hem en uiteindelijk denk ik hij ook niet van mij. Dus het spreekwoordelijke puntje eraan gebreid. En degene van wie ik hield dat gezegd. Dus gister hadden wij onze oud en nieuw, met champagne, luxe dinee, een huis vol met kaarsjes in de vorm van hartjes, mooie kleren en vuurwerk. Hij is het, helemaal.... zonder aarzeling.

In alle shit wist ik dat er iemand was:
- die ik midden in de nacht kon bellen omdat hij dan sneeuw met mij ging kijken (om vervolgens heel hard te zeuren: WAT IS HET KOUHOUD)
- die ik kon smsen en kon zeggen; ik wil NU pannenkoeken (en hij dan melk meeneemt omdat hij weet dat ik dat niet heb) en vervolgens gaat bakken omdat ze ander toch aanfikken
- omdat ik wist dat ik iemand had die met mij (vals) wilde zingen, piano wilde spelen en theater voorstellingen wilde kijken
- omdat ik wist dat ik iemand had die na mijn doktersafspraken mij belde en weet dat groen mijn lievelingskleur is
- omdat ik iemand heb die weet dat ik de sliertjes van andijvie en mandarijnen "eng" vind om door te slikken
- iemand die mij op mij wacht na mijn laatste dag in het verpleeghuis
- iemand die met de kerst een plekje voor mij vrijhoudt in de kerk omdat hij weet dat ik toch te laat kom. En dan zegt; fijn dat je er bent, wat zie je er mooi uit (i.p.v. nou meertje een beetje meer toewijding zou ook wel mogen en vind je zelf 20 min te laat ook niet wat overdreven?)
- omdat ik iemand heb die vanaf het podium naar me kijkt en wanneer ik onogelijk lelijk terug kijk met mijn tong uit mijn mond mij dan smst en zegt; " al doe je nog zo lelijk ik blijf je mooi vinden".
- hij altijd vraagt naar mijn oma en mijn vrienden en zelfs als ik de oren van zijn kop zeik zegt:" ik heb er geen spijt van dat ik gekomen ben".
- omdat hij degene is die zegt; ik blijf investeren in jou en blijf van je houden (terwijl ik zeg, nou dat vinnik helemaal niet nodig, mag ik alsjeblief een stukje verder bij je in de buurt komen, mixt signals, go away, waarom sms je mij niet meer HALLO)
- en zelfs zo gek is om te zeggen; waarom ik vraag naar jou vriendje is omdat ik betrokken wil zijn bij jou en als hij daarbij hoort dan MOET dat maar.....

Omdat hij hij is en ik niet meer die bange ik ben zijn wij nu eindelijk wij. En iedereen weet het en iedereen vind het leuk... Telkens als ik vraag; waarom vind je het leuk dan? Dan zeggen zij; omdat het gewoon zo hoort. En na vandaag uren samen op de bank te hebben gezeten kan ik niet anders zeggen; dit is zoals het hoort te zijn!

prettige productieve pre-kerstdag

Vandaag was zo'n prettige productieve pre-kerstdag. Liedje geschreven, de blaren op mijn vingers gespeeld, de fitness-juf het tapen nog meer in de vingers laten krijgen, het mooiste meisje in de sportschool spelen (in mijn kerstkleding op de fiets), zitten in de kerk naast die jongen die zonder het te vragen een plekje vrijhield, boven verwachting verschijnen, knuffelen met die mevrouw en 3 zoenen krijgen van dat knappe meisje die dat zelf niet weet. Ken je dat? Van die meisjes die niet weten dat ze mooi zijn en verlegen langs lopen en dan hun hoofd net even omhoog tillen. Ik was zo'n meisje, nou ja, misschien niet bijster knap, maar wel zo eentje die met haar hoofd naar beneden liep met van die afhangende schouders... dat was voordat ik zelfbewust werd gemaakt. Voordat ik de conclusie trok liever verlegen opgewekt te zijn dan zelfbewust zelfverzekerd op het toneel verschijnen.

Afijn, het is kerstavond, mijn complimenteuze kleding hangt inmiddels over mijn stoel, mijn flanelletje zit vormeloos om me heen en ik weet dat het niet uitmaakt. Dat het niet uitmaakt hoe ik me (ver)kleed, dat mijn opgestoken lange ongekleurde haren net zo mooi zijn als ze mijn schouders verstoppen. Dat het niet uitmaakt dat ik te laat kom in de kerk van mijn jeugd. Want al die uiterlijke dingen, die al nooit zoveel invloed op mij hadden, vallen in het niet...

Ik was gister op mijn werk, mijn oude werk. High tea, zingen in een koor, alle afdelingen langs gegaan. Zoveel knuffels, complimenten... zo'n warme deken waar al mijn mooie woorden niet genoeg voor zijn. Het gevoel te doen waar je goed in bent, te zijn waar je wilt zijn. En eigenlijk kan ik er natuurlijk helemaal niet mee omgaan dat ik daar niet meer elke dag kan zijn... En iedere kerstkaart of zoen van bewoners zet een kras op mijn hart en is tegelijkertijd zo helend... want wat wij hadden was echt.
Toen ik afscheid nam was er 1 mevrouw die huilend zei; niet weggaan, niet weggaan, niet vandaag, geef me 1 dag, morgen neem ik beter afscheid. Maar morgen kwam niet. En toen ik gister dus verscheen en ik op mijn knien naast haar rolstoel verscheen pakte ze mijn beide handen, minuten lang hield ze mij vast. En ik zag een traan en voelde een traan. Even was die hele kerst high tea verdwenen... maar nadat ik me had losgemaakt wist ik dat ik me letterlijk moest losmaken van dit gevoel, van dit moment, van het verdriet wat even ons verdriet was geweest maar wat natuurlijk bovenal mijn verdriet was (want ik kon hier niet meer zijn....). Natuurlijk mag je geen favoriete mensen hebben, maar sommige mensen blijven je bij, zij hebben iets. Of liever gezegd zij hebben iets wat aansluit op mij. Dus toen ik snel naar de afdeling liep waar mijn demente bewoners zitten en zij recht op me afkwam, terwijl zij niet meer kon weten dat ik ik was en daar was geweest, toen hoefde er geen schijn meer te zijn. Samen liepen we, arm verdraaide strak om mijn lijf, naar de afdeling toe. Daar heeft zij meer dan een half uur aaneengesloten dicht tegen mij aangezeten, bijna onmogelijk. Terwijl het koor zong; glohohohohoho zong zij mee en keek me minutenlang aan. En wederom was er die traan, van verwondering, verdriet, blijdschap en ontroering gewoon omdat wij daar even samen zaten. Ik snap dat het niet uit te leggen is, maar als je zoveel pure emotie van dichtbij mag zien, dan is dat bijzonder. De slaap kon ik 'savonds niet vatten, want ik ging kerst vieren. Ik ging kerstvieren met al die lieve mensen. Ik heb meer uitnodigingen dan tijd. Ik... heb medelijden, zo'n diep gevoel van medelijden om die verhalen van de mensen die ik elke dag zag en die mij vertelde dat ze met kerst 'niemand' zien. Ik heb medelijden omdat zij niemand hebben en ik zoveel. Ik heb medelijden dat ik daar niet kan zijn, maar dat zij niet anders kunnen dan daar te zijn.... Ik heb een duidelijk roeping in het verpleeghuis, laten we het daarop houden.

Maar tegen al die mensen die dit lezen, al die mensen die inmiddels mijn weblog bijhouden, wil ik het volgende zeggen; als je morgen (of over 20 min) kerstviert.... denk dan niet teveel aan de kleren, het dinee, de schoonfamilie, de verplichtingen etc. Maar denk aan hoe geliefd je bent, wees dankbaar voor het plekje wat je hebt. En mocht je geen plekje hebben en je alleen voelen..., weet dan dat ik in mijn slapeloosheid ook aan jou denk; aan de weduwen, de wezen, de armen, de alleen-igen. Al die alleen-igen zijn niet de enige, dus mocht je je vervelen loop naar het verpleeghuis om de hoek... breng eens een bezoek (in plaats van het te krijgen). Dan hoop ik dat je het meer brengt dan mijn woorden! Fijne feestelijke dagen :)

En als je dan toch nog met een rot gevoel de kerst tegemoed gaat, luister dan even naar Blof; vandaag!

vlak voor de kerst

Nog een aantal dagen... ik heb mijn depressieve das afgedaan en wacht geduldig tot the most wonderfull time of the year mijn huiskamer binnenkomt. Want of je nou wil of niet, santa is coming to town. Mijn cd speler zingt zingt these are special times en ik weet dat het zo is; speciale dagen komen eraan. Waar ik vorig jaar nog enigzins de behoefte voelde om mijzelf met de gilmore meiden voor de buis te installeren heb ik dit jaar blijde planningen. Mijn kerststukje (of zeg maar stuk) staat dankbaar op mijn eikenhouten eettafel en de geschreven kerstkaarten liggen klaar... Maar voordat de kerst echt mag komen moet ik nog ff 1 ding regelen. Ik moet iemand vertellen dat ik van hem hou... Dat die keer in ikea toen we voor de grap die keuken uitzochten niet echt voor de grap was en dat ik hem liever wil dan die keuken (hoewel die handgrepen waren wel erg mooi...). Dat hij mijn beste vriend is en geduldiger is dan ik soms verdien. Dat ik wil dat hij langskomt en niet weggaat. Nou ja, dat soort pre-kerst-veel-te-zoete-woorden... waarin wordt gezegt wat je eigenlijk wel al weet.... Wat ik in elk geval heb geleerd van het afgelopen jaar is dat het nooit verkeerd is om te zeggen dat je onvoorwaardelijk van iemand houdt. Omdat dat onvoorwaardelijke slechts zelden voorkomt. En wanneer het voorkomt is het keel-dicht-knijpend-eng. Maar de waarheid die je uitspreekt is bevrijdend. Niet beschamend, bevrijdend. Woorden hebben kracht, dus ook deze waarheid is beangstigend... maar ik weet dat wanneer ik het gezegd heb ik 10 kilo lichter ben, in plaats van 10 kilo zwaarder... die zwarigheid is alleen de angst vooraf.... 

zo'n avond

Het is zo'n dinsdag avond waarop mijn vriendje langs zou komen. Hij komt niet. De zandhappertjes moeten het zand gehapt hebben voor januari, overwerken, lange middag, veel te korte avond. Hij komt morgen. Hij belt me over 20 minuten, even tussen de happers vandaan.

Nu zit ik dus op de bank, Het is net sinterklaas geweest. Het was fantastisch, eigenlijk net als ieder jaar. Zwarte piet gespeelt bij peuters en demente ouderen. 1 groot feest en savonds pakjesavond. Met allemaal lieve gedichtjes, oma die schittert op haar stoel, passende cadeautjes. Het vriendje wist niet wat hem overkwam. Natuurlijk kreeg ik, net als ieder jaar, een serie van de gilmore girls. Inmiddels zit ik op seizoen 5. Maar dit is het eerste seizoen dat ik alleen kijk. Toen het op tv kwam zat ik midden in mijn jaarstage. Het was een stage waar ik me niet zo thuis voelde en ik had nog niet het lef om dat te zeggen. Om te gaan staan en te zeggen dat het niet bij mij paste. Mijn beste vriendin had ook niet zo'n leuke plek en hoewel zij 1 keer van plek is veranderd was het niet haar jaar. Als ik naar de wc ging dan smste ik haar. Op dinsdag was dat een klein feestje; nog 5 uur voordat we voor de tv zitten, nog 3 uur totdat de gilmore girls begint.... Later kreeg ik dus de serie op dvd. Ik herinner mij een heel klein kamertje in onze sloopwoning, uren afleveringen achter elkaar kijken. Ik herinner me dat ik, samen met vriendin in slaap viel terwijl de tv nog aanstond. Ik herinner me kerst, samen met mijn 2 huisgenootjes en een ex huisgenootje voor de tv. Ik herinner me dat mijn beste vriendinnetje ziek was en dat we samen heel oud en nieuw de gilmore girls keken. En ik herinner me afgelopen jaar kerst en oud en nieuw, samen op een bed, ieder aan een kant, laptop op de antieke kast en aflevering naar aflevering kijken. Het was een koude (volgens mij natte) oudjaars avond. We waren nog even snel naar mijn oom en tante geweest. Daarna viel mijn huisgenootje in slaap op de bank, ik probeerde nog even naar de oudjaarsconverance te kijken maar vond er niks aan, tv uit en gewacht totdat het eerste vuurwerk klonk. Daarna het meisje op de bank wakker geschud, gelukkig nieuwjaar gewenst en de laptop weer op de kast. Tot 7 uur smorgens aan een stuk door aflevering naar aflevering gekeken. Laat de andere mensen met hun feesten maar wild doen en dansen, wij hangen hier prima! 1 januari zijn we beide verhuist.
Nu is het bijna weer oud en nieuw en heb ik de eerste aflevering van seizoen 5 gekeken. En een wonderlijk, niet herkenbaar, iets gebeurde. Ik voelde me alleen. Voor het eerst sinds jaren kijk ik voor het eerst een aflevering alleen. Tijdens mijn stage keek ik het nog met mijn moeder, daarna met al die huisgenootjes en nu alleen op de bank. Nu zit ik hier met mijn bakje stoofperen kwark, wetende dat over (inmiddels) 8 minuutjes mijn vriendje belt. En ik voel me toch een kneus. Ik ben niet alleen, om eerlijk te zijn, sinds een uurtje ben ik pas alleen thuis... Maar het feit dat er niemand is die mee-lacht maakt me melancholiek. Gaat ook wel weer over... Het is gewoon stom, terwijl ik zit te kijken besef ik me dat de Gilmore girls bij mij een reminiscerende werking heeft.... zoals celine dion het zegt; it's all coming back to me now.... snel mijn stoofperen naar binnen stouwen.... anders ben ik alsnog te laat voor mijn telefoontje :)  

de hotelkamer

De eerste keer op vakantie met iemand is altijd spannend. Deze keer was het nog spannender. De twijfels, mijn onmacht om me echt te laten kennen, mijn verhaal die zijn verhaal moest raken, de onzekerheid in mijn hoofd. De onzekerheid in zijn hoofd en de afstand tussen onze hoofden. Zodra hij aanbelde was niet alles verdwenen, alles was er; de vragen en het verlangen. De wil om samen te zijn, het verlangen voor het zeker weten. En dus stapte we in de auto met net zoveel bagage voorin als in de achterbak. Radio'tje aan, geen file, de zon fel op het gezicht en steeds verder het land in. Bij het 'altijd mooie Deventer' op zoek gegaan naar een grote boekenwinkel. Hoe fijn als iemand je boeken aangeeft waarvan hij weet dat jij ze waardeerd. Hoe fijn om niet te hoeven haasten, om naast iemand te staan, te discussieren over een boek en bij de poeziekast op zoek te gaan naar versjes die ik niet zocht. Fijn om elkaar te overtreffen met verassend goede titels en nog zwaarder verder te reizen. Als hongerig persoon wilde ik de gekochte broodjes en boeken meteen verslinden. Honger is geen prettig gezelschap. My guy is het type dat zegt dat geduldig zijn en je eten opeten in een mooie omgeving echt en heus wel prettiger is dan in de vieze parkeergarage en hoewel ik weet dat hij gelijk heeft kost het toch even om mijn geduld te laten binnenkomen terwijl we de parkeergarage uitrijden. De auto geparkeerd in het gras bij het park, het hongermonster tot kalmte gemaand... Leerzame les om te vertrouwen dan een verassingstocht onder leiding van iemand anders beter is dan genoegen te nemen met het hier en nu wat ook niet altijd florisant is.....

Afijn, we belanden in een luxe resort en ik bevond mezelf in een hotelkamer; 2 persoonsbed met zachte bedden, een groot bad, een minibar, een sauna om de hoek en een haardvuur. Maar bovenal bevond ik mezelf naast hem. Hij die ik nog geen 1 keer heb horen klagen in al die maanden. Hij die vol verassingen zit. Hij die mooi is, lief, geduldig. Hij die dingen zoveel beter lijkt te kunnen verwoorden dan ik en beter luisterd naar dingen die ik niet zeg maar wel bedoel. Hij die mijn vriendje is. Hij die hoort bij mij. En voor een heleboel secondes lagen we samen in dat bed en wisten we dat samen veel leuker was dan alleen... maar waren we allebei bang. Dat het ging stoppen, misschien niet goed was, misschien niet zo bedoeld was, misschien geen toekomst had. Dat het misschien toch niet zo goed paste, afgezien van passie. Dat het misschien in de ander zijn hoofd minder was of juist meer. En al die vragen besloten we zonder wat te zeggen te vergeten. Zodat alles wat er was op dat moment de ander was. Hoe genieten om niets te hoeven zeggen en alleen even te schuilen. Om in slaap te vallen in elkaars armen. Om weer even alles te voelen en te weten hoe waardevol dat is. Dat wat anderen voor lief nemen. En dat waar ik zelf vaak zo bang voor ben; dat ik een stukje van mezelf moet opgeven en dat ik vervolgens naast iemand lig en denk PANIEK. Terwijl dat dus niet aan de orde is als het goed 'voelt'.

De zaterdag naar Duitsland gereden, of liever gezegd, hij reed. Ik hoefde het hele weekend niet te rijden. Hij was die stoere man die met zijn kaarten het meisje bracht. En opeens kreeg ik een helder inzicht. Ik ben altijd de navigeerder, de rijder, de stuurder, degene de 'blinde' kaartlezer die voor angstig versleten werd omdat ik niet harder ging dan 80 op al die kleine weggetjes en stapvoets in het donker nog bang was op die landweggetjes. Nu had ik de mazzel, nu werd er voor mij gezorgd. Nu hoefde ik niks en hij deed alles en hij wilde, stoer en verantwoordelijk zijn voor mij. Dus ik genoot.
Ik genoot onderweg, van de muziek, de duitsers zenders die ik half verstond, van de stad die we bezichtigden, van de kerk die hij wilde bekijken van het popmuseum waar we luisterden, voelden en keken en van de rit met m&m's naar huis. Ik genoot van het zwembad, van de mooie restaurants, van het ontbijt met al het lekkers, van de massagestoelen, van het bad. Maar vooral dat ik dit alles met hem kon doen.
Aangezien ik nooit zomaar kan genieten, maar altijd zit met vragen en twijfels, kwam uiteindelijk toch het gesprek. Hij vertelde over hem en ik vertelde over mij. Over dit jaar en alles wat ik geleerd had maar ook over het verdriet. Over de jongen die met mij zou trouwen maar met wie ik dat niet wilde. Het verdriet dat hij niet beter werd, de verantwoordelijkheid die ik voelde. En ik vertelde over het meisje met wie ik 6 jaar van mijn leven heb gedeeld, met wie ik ben opgegroeit en met wie ik nu niet meer in een huis woonde. Ik vertelde over de tranen, de heimwee, het gevoel dat het huis zo leeg was, onze dromen, mijn dromen, hoe ik haar miste op bepaalde momenten. Hoeveel moeite het gekost had om op eigen benen te staan. Ik vertelde dat ik me had voorgenomen om nu voor mezelf te zorgen, mijn eigenheid te waarderen en niet opnieuw de fout te maken om mezelf aan te passen aan een ander en/ of voor een ander te zorgen. Ik vertelde alles. Ik werd niet afgewezen. Ik vond het doodeng, maar voelde me zelfverzekerd. Ik had alles te verliezen in deze relatie, maar ik wist dat het niet alles was wat ik had. Dat het niet alles was wat ik liefhad en dat ik meer te verliezen had als ik mezelf zou verschuilen. En wat bleek; Er was ruimte, ruimte voor mij op dit moment, en ruimte voor het verleden. En later was er ruimte voor zijn verhaal, voor zijn twijfels. Wat misschien niet altijd makkelijk is, maar ik wil hem en dus ook zijn twijfels. Hij koos voor mij, met mijn verhaal, met mijn beperkingen. Hij koos voor mij, met de belofte dat hij er voor gaat en dan zullen we vanzelf zien hoe het verder gaat.  

Ik heb een flinke sprong gemaakt en een bijzonder weekend gehad. Ik heb gepraat, het gesprek aangezwengeld en heb tijd genomen voor mezelf wanneer ik dat wilde. Ik heb gezegd wat ik wilde doen en het aangedurft om me te laten verassen. Ik heb het hele weekend geen 'dagplanningen' gemaakt. Ik heb me laten ophalen, thuisbrengen en voor me laten betalen. Kortom; ik heb voor me laten zorgen. Ik ben alles aangegaan zonder ervoor weg te lopen. En ik heb een top weekend gehad!

balans

Vanmorgen werd ik wakker en vanaf dat moment was ik bezig de balans op te maken van het afgelopen jaar. Een veel bewogen jaar, een jaar wat ik liever had overgeslagen als dat mogelijk was geweest... maar wat erg vruchtbaar blijkt als ik erop terug kijk:

Ik heb 2 huizen verloren, maar heb er 2 nieuwe voor terug gekregen. Daarnaast heb ik meerdere stabiele gezellige hangplekken.
Ik ben mijn baan kwijt, maar heb de tijd om mensen af en toe te helpen.
Ik ben een vriendin verloren, maar heb 1 oude vriendin teruggevonden, 2 nieuwe vrijdagmiddag vriendinnen, ik heb 2 lieve buren die ik regelmatig zie.
Ik ben mijn collega's kwijt, maar het blijkt dat 1 meer dan trouw is en in is voor heel veel andere leuke ideeen. Mijn andere ex-collega's blijken behalve bikkels in het werk ook betrokken lieve mensen thuis. En bovenop al deze sociale gezelligheid verloor ik iemand die me meer dan lief was, maar kreeg ik in datzelfde jaar meer dan ik om gevraagd had; namelijk die jongen die sociaal en lief is en ook nog eens veehouder en stapelgek op mij.
Ik ging mijn twijfels m.b.t. mijzelf, het geloof, relaties en vriendschappen niet uit de weg maar ging er keihard mee aan het werk. Gevolg; ik raakte mijn kerk en activiteiten kwijt, maar kreeg meer diepgang in mijn leven door de gesprekken. Relaties en vriendschappen zijn verdiept. Ik weet net iets beter wie ik ben, waar ik bang voor ben en hoe ik tegenover anderen en De Ander sta.
Ik kreeg zeeen van tijd; ik tobte, ik dacht na, ik verveelde me en pakte uiteindelijk oude hobby's weer op; ik schrijf weer, ik lees meer, ik ontwikkel en creeer teksten, programma's en liedjes. Ik dans weer en heb ondanks mijn slechte lijf en conditie 10 km gelopen.
Ik ben met mijn ouders op vakantie geweest en heb alle problemen overwonnen die te maken hadden met slapen, reizen en lopen. Ook al kon ik niet veel, met elkaar hebben we het goed gehad.
Ik heb voor het eerst, helemaal zelfstandig, mijn huis ingericht.   
Ik durf tegenwoordig in de sauna, ik heb mijn liftvrees overwonnen, ik loop savonds laat alleen op het station. Ik ben niet meer bang alleen in huis of in het donker. Ik durf met andere mensen jurkjes en hakschoenen te passen en in het schapenhok in het zwembad. Ik durf bij 'vreemden' in de auto. Ik sta niet meer op in de trein als er mensen zijn die ik vervelend vind.
Het lukt me, nog niet erg goed maar toch, om een ander te laten betalen in een restaurant, mij weg te brengen, iets bij mij te maken/ op te hangen. En ik durf iets beter nee te zeggen.
Ik heb nog steeds last van negatieve gedachtes en niet alles is perfect. Maar in vergelijking met vorig jaar heb ik behoorlijk wat vooruitgang geboekt. Dit jaar staat wat mij betreft nog steeds in het teken van afscheid nemen, van leren wat mijn grenzen zijn (waar ze liggen en waarom) en van heel vaak heel verdrietig zijn. Kortom; het staat in het teken van opgroeien en groeistuipen die doen pijn. Die pijn mocht er dit jaar veel meer zijn dan anders. En daar heb ik het bovenstaande door geleerd. Dat is allemaal niet niks, waarschijnlijk dat het daarom ook voelt alsof ik voor 10 geleefd heb. Het jaar is voor mij klaar. Ik hoef nu even niks meer. Ik hoef niet te voldoen aan allerlei eisen en verwachtingen. Het is heel relaxt dat ik me dit jaar niet druk hoef te maken over kerst en oud en nieuw en dat feestje wat er vrijdag aan zit te komen. Ik ga erheen, ik ga genieten en vind ik het niks dan haak ik af. Het is fijn dat ik dat niet alleen heb maar dat degene met wie ik samen ben dat ook heeft. Alles klikt; ik met zijn familie en vrienden en hij met de mijne. En als ik dan denk... ja hoor, dat kan toch niet??? Dan denk ik, oh ja, maar wacht ff, ik heb mijn portie voor dit jaar wel gehad.

oranje deur

Op een dag kreeg ik een huis dat een sloopwoning was, het was oud en zou het volgende jaar gesloopt worden. Ik was ontzettend blij, samen met een vriendinnetje mochten wij het huis bewonen. We kregen alles wat er nog in het huis stond; inclusief een wandmeubel, lamminaat en een winnie de pooh rolgordijn. Het was prachtig! Elke keer als we koffie lieten vallen op de grond of kledderde met verf dan was het; tis toch een sloopwoning. In deze woning kreeg ik de kamer op de eerste verdieping, met balkon, waslijn en een inbouwkast. Ik had al eerder met dit vriendinnetje gewoont en telkens als we een nieuw huis betrokken (wat in die tijd nogal vaak gebeurde) was het heel duidelijk welke kamer voor wie 'bestemt' was. We hebben geen enkele keer twijfel gehad. Laat staan woorden. De muren in deze kamer schilderde ik mosgroen en de deuren knal oranje. Deze kleuren hoorde bij mij, net als de kamer. Iedereen zei; zou je dat nou wel doen en zelf twijfelde ik ook wel een beetje als ik eerlijk was... maar het motto was; het is toch een sloopwoning. Dus oranje werd het! Het huis was koud, echt koud. Het tochte als een gek, ramen kreeg je wel open maar niet meer dicht :)

Een paar huizen verder heb ik wederom de kleuren mosgroen en oranje. Het is een stuk minder koud en bij tijd en wijlen een stuk minder gezellig, omdat ik mijn huis niet meer deel met anderen. Ik ben nooit meer op zoek naar een tweede sok, ik heb tegenwoordig altijd paren. Ik loop niet meer alleen op gympen maar ook op nette laarzen. Ik heb vandaag een paar pumps gekocht en ben tegenwoordig behoorlijk vaak te vinden op de dansschool. Mijn kleding slobbert niet meer en ik ben 's avonds nooit meer bang in huis. Ik heb tegenwoordig een deur die niet meer klemt, moet nooit meer op huizenjacht en ik heb een koelkast met waterdispenser ipv een viezer die min 25 vriest omdat hij zo oud is.
Door al mijn verhuizingen en het leven met tweedehands spulletjes heb ik geleerd om te leven uit een koffer en flexibel te zijn. Nu is die 'overlevingsstand' al lang niet meer nodig. Het is maanden geleden dat ik de auto voor de laatste keer volstopte. Toch heb ik afgelopen week weer een 'overlevingspakketje' gemaakt. Niet omdat ik hier vertrok maar omdat ik ergens anders nu ook een plekje heb waar ik vaker kom. Ik wil dat ik me thuis voel in mijn eigen huis en in mijn eigen omgeving, maar ik wil me ook thuis voelen en kunnen redden bij hem thuis. En dus ging er een kussen en een tas vol met spullen mee met hem. Nu is het nog fijner om daar te zijn en ook heel fijn om thuis te zijn. En realisseer ik me dat ik een mazzelaar ben. Ik heb meer een basis gevonden bij mezelf en ben niet meer afhankelijk van 1 plek, maar oh zo dankbaar dat ik wel een plek voor mezelf heb...

verzopen vetplant

sommige dingen lijken haast onmogelijk en toch gebeuren ze:

Zo leek het mij onmogelijk om een vetplant om zeep te helpen. Toch gebeurde het.

Ook leek het mij onmogelijk dat ik binnen een korte tijd deel uit zou maken van een familie, een gezin, aan de andere kant van het land. Toch gebeurde het.

Het leek mij onmogelijk om gelukkig te zijn zonder werk. Toch gebeurde het.

Ach, eigenlijk leken heel veel dingen mij haast onmogelijk. Zo zette ik net een klassieke radiozender op en krijg ik hem niet meer uit...

invloed

Vaak hoor je mensen vertellen dat toen ze 'iets' echt loslieten, het leven beter en mooier werd. Mijn leven werd in eerste instantie dragelijker. Ik kreeg minder verplichtingen en minder mensen om rekening mee te houden. Ik hoefde minder na te denken voor en over een ander. Hoewel het voelde als een keuze die gemaakt MOEST worden, werd het een keuze die me heel veel vrijheid gaf. Ik ging alleen wonen en stopte met werken. Ik herhaal dit regelmatig in mijn blog, niet als een verwerkingsmanouvre, maar als startpunt voor de verdere blogs.

Toen ik mijn vriendje net leerde kennen deden we een spelletje, een van de vragen daarin was: Wie heeft dit jaar het meeste invloed gehad op jou? Jeetje zou je denken, want veel veranderende situaties had ik dat jaar doorlopen. Toch wist ik direct het antwoord op deze vraag; mijn ex collega. Niet omdat zij boven mijn andere vrienden stond. Maar juist omdat zij geen vriend was waarmee ik allerlei patronen en verwachtingen had. Ik hoefde bij haar niets. Zij zag mij op mijn aller aller slechts. Zo slecht dat ik bijna niet gezien wilde worden. Maar het feit dat ik toch gezien werd en dat dat niets veranderde aan onze relatie was een zegen.

Vanavond zat ik bij diezelfde (ex)collega op de bank, samen met haar kinderen en met mijn vriend. Ik zag haar man die veel dingen in mijn huis heeft opgehangen. Ik zag mijn vriend die ook handig is en lief (en nog veel meer dingen maar dat hoort hij persoonlijk). Die bank, die plek, betekend heel veel voor mij omdat ik er een paar crusiale beslissingen heb gemaakt. Als ik die niet gemaakt had, hadden we vandaag niet in die samenstelling op de bank gezeten.
Even later belde mijn beste vriendinnetje (wat overigens vaak een vervelend begrip is, omdat het veelste makkelijk gebruikt wordt en daardoor soms leeg wordt. In mijn geval is het dat niet...) ze was rot behandeld door haar atelier. Ze was boos, volkomen terecht. Ze vroeg zich af of het een teken was: zat ze wel op de goede weg, was dit wel wat ze echt moest doen? Later kwam mijn collega thuis en ontdekte ik dat haar moeder jaren lang naaister is geweest. Mijn collega wilde met haar praten over de telefoon. Lang verhaal kort... ik herken zo die ongelofelijke druk die er op twijfel kan heersen. Ik ken de twijfel over dromen, bestemming. Ik ken de levensvragen die soms zo klein zijn en zo groot kunnen lijken. Ik ken de verslagenheid als dingen maar niet willen lopen of goed lijken te komen. En daar tegenover staat dat ik ben blijven dromen. Het gat tussen nu en de toekomst kan in mijn hoofd soms zo groot lijken. In de trand van: Het is nu hopeloos en ik zie niet in dat dat veranderd. Maar als ik dan vandaag op die bank zit, kijk naar mijn leuke vent, praat over de boerderij en me realisseer hoe ik het getroffen heb met de lieve mensen om mij heen dan vervaagd het afgelopen jaar. Dan vervagen de negatieve gedachtes, dan vervaagd vervlogen hoop en wat overblijft is de hernieuwde overtuiging dat er Iemand is die heeel veeel van mij houdt. Dat Hij wel het beste met mij voorheeft, dat Hij wel aanwezig is en alles ziet. Dan kan ik zo blij worden dat sommige kromme vervelende dingen op 1 avond recht lijken; dat ik niet alles verloren heb maar veel meer gekregen heb. Dat ik niet alleen ben maar geliefd. En dat dat niet alleen voor mij geldt maar ook voor het vriendinnetje wat in 1 avond haar atelier verloor en iets nieuws zomaar in haar schoot geworpen kreeg :)

het is een komen en gaan

"Sommige mensen vertrekken vanzelf" zei een gewaardeerde collega een tijdje geleden tegen mij. En ik dacht, in al mijn onschuld, dat meent ze toch niet? Ik bedoel, mensen kunnen toch niet zomaar en vanzelf vertrekken? In mijn beleving zijn mensen die opstappen en gaan juist erg luidruchtig. Denk maar aan een verjaardag, degene die weggaat vertrekt toch niet stilletjes. Maar dan rijst de vraag: moet het 'vanzelf vertrekken' dan perse in gepaard gaan met luid gejuich, gejubel of gestommel? Het antwoord daarop is denk ik nee.

Ik ben iemand met een groot palet aan emoties. Ik hou van uitersten in veel dingen. Zo ook in mijn vriendenkring. Ik heb een paar extraverte dames, een paar introverte heren, een paar totaal verschillende paren. Ik heb vrienden die de veertig gepasseert zijn, ik heb een vriendinnetje dat hoopt dat ze ooit net zo oud word als ik ;) Ik heb een tijdje gehad dat ik vrijwel alleen meiden van in de 20 rond me had hangen en nu zit ik opeens vollop in de gezinnen en mensen die denken aan een kind en mensen die dat denken om hebben gezet in doen (en nu dus bezwangerd zijn ;) ). Maar allemaal hebben ze iets met elkaar gemeen, het zijn trouwe toegewijde mensen met een bak met humor en een bepaalde serieusheid over zich heen. Het zijn vrijwel allemaal kletskoppen die met veel (of iets minder) geluid mijn leven in zijn gestormd om niet meer weg te gaan. Mijn alleroudste, allertrouwste vriendschap is ontstaan tijdens een balspelletje bij onze ouders op de stoep. En mijn nieuwste vriendschap is eigenlijk een oude vriendschap die begon toen ik 12 jaar was en waar een gapend gat van een verhuizing tussen zit, naar de andere kant van het land.

Mijn vriend is boer, hij heeft prachtige koeien en een aantal schapen. Ik ben vrij rusteloos van aard en als ik bij hem op de boerderij ben is dat verdwenen, niet een beetje. Niet dat hangerige van "ik heb niks te doen en dat is eigenlijk wel prima". Maar dat rustige dat je kaas schaaft en naar buiten kijkt en denkt; men heb ik het effe getroffen. En dat dat gevoel blijft, ook al komt de regen met bakken uit de hemel en verlicht mijn fiets maar een klein gedeelte van de weg. Die weg die ik niet gezien had voordat ik hem gezien had en die voelt alsof ik er al jaren kom.

Sommige mensen zeggen dat bepaalde dingen "zo" bedoeld zijn. Dat "zo" kan negatief en positief zijn. 6 jaar geleden belandde ik in een vriendschap en vanaf de dag dat we echt met elkaar spraken was er die klik. In de jaren die volgden kliktte er steeds meer, er werd meer gedeeld. Er was een moment dat ik me niet voor kon stellen dat die vriendschap er ooit niet meer zou zijn. En dit weekend, terwijl ik met een grote trui (zijn trui) op de bank zat besefte ik me opeens dat die vriendschap er niet meer was. En dat ik al dagen niet meer aan die vriendschap had gedacht. En even vroeg ik me af of ik die vriendschap had vervangen door relaties met andere mensen.  En toen dacht ik: Nee! En ik dacht dat er helemaal geen afscheid was geweest, met toeters en met bellen en een harde DOEI. En ik besefte me dat ik geen gemis ervaarde. En toen, na al die En-un en de raas van gedachtes die in dit stukje staan.... besefte ik me opeens dat ik echte liefde had gevonden. Dat ik altijd opzoek was naar die liefde, naar die liefde die echt de vrees verdreef. Naar die liefde die niet onzeker maakte maar juist aanvulde dat wat ik miste.
Ik besefte dat ik in staat was om uren lang alleen in mijn huis te zijn en me goed te vermaken. Ik besefte dat ik me niet meer opgejaagd voelde of alleen. Ik voelde me niet meer tekortschieten, in vriendschappen, in werk, in verwachtingen. Ik voelde me... rustig.... goed. En dus zat ik daar op de bank, als een natgeregende kat en keek ik naar die jongen die naast me zat. En bedacht ik me dat er geen enkele plek was waar ik op dat moment liever wilde zijn. En dat al mijn vrienden nu heel ver weg waren; in drachten, in zwolle, in alkmaar, in zaandam, in blokker, in heerenveen, in amsterdam, in krommenie en dat dat niet uitmaakte. Want die echte vrienden die zijn een fantastische aanvulling in mijn leven. Geen levensvervulling of broodnodig op ieder moment. Zij zijn de groep die blijven en die niet "vanzelf zullen vertrekken". Waardoor ik dat weet en daarin zo stellig ben? Zij zijn degene die me tot nu toe nooit iets anders hebben laten zien in hun daden. En als hun vertrek zich aandiend dan zal dat niet vanzelf gaan maar met moeite. Want echt afscheid nemen doet nou eenmaal zeer.
De zekerheid dat deze mensen er zijn, ongeacht waar ik uit hang of hoe het met mij gaat is een geweldig iets. Vooral in combinatie wat ik de laatste maanden heb geleerd: ik red het wel. Dwars door verhuizing, verdriet en lichamelijk ongemak, redde ik mijn eigen reet. Daardoor hou ik meer van mezelf dan daarvoor en dat voelt geweldig goed. Zo goed dat ik dat met iemand wilde delen. Het leuke is... hij wil dat met mij delen.

Mensen die wel vanzelf vertrekken daar is niks mis mee. Misschien was het een tijdelijke reddingsboot of een geweldig schip om mee te cruisen. Als dat schip verdwijnt dan betekent het niet dat je reddeloos verloren bent, dat jou eigen schip gezonken is. Het betekend soms dat je een tijdje hard moet roeien om voorwaards te blijven gaan. Of in mijn geval waar alles in vrij korte tijd bij elkaar kwam, betekende het roeien met de riemen die ik op dat moment had. Na wat gespartel en wat tranen die de oceaan alleen maar groter leken te maken, heb ik zelf mijn riemen gepakt en ik ben gaan roeien zo hard als ik kon. Inmiddels sta ik alweer een tijdje met beide benen vollop op de grond. Ik verken nieuw terrein met oude en wat nieuwere vrienden en heb ontdekt dat de wereld niet vergaat. Ik ontdek nu zelfs dat het leuk is om terug te kijken. Want ik weet waar ik vandaan kom, dat ik een lange weg in absurd snelle tijd heb afgelegd en dat ik nog steeds sta (en niet ergens in de modder gevallen ben). Ik sta, niet alleen, wel zelfstandig en een stuk steviger dan daarvoor. Zoals ik hierboven al zei; inmiddels kijk ik een stuk minder terug en een stuk meer vooruit. Het vooruitzicht bevalt!

it's a beautyfull day (u2)

Vandaag was zo'n dag met een gouden randje, een dag die je onthouden wilt.

Het is 29-9-2009, dit is de verjaardag van mijn opa, die overigens niet meer leeft. Voor mijn oma, mijn moeder en andere familieleden een speciale maar ook verdrietige dag, zelfs naar al die jaren.
Maar voor mij was het een gouden dag! Een aantal bloggen terug schreef ik over de medicijnen waar ik mee zou beginnen en schreef ik over Berlijn waar ik me nog bijna nauwelijks lopend voort kon bewegen. Vandaag heb ik mijn hardloopschema af gerent. Langs mijn oude middelbare school en langs de manege waar ik ooit zo vaak kwam. Het was geweldig, om het gevoel te hebben dat ik weer aan het opbouwen ben. Maar dit was nog lang niet zo leuk als vanavond. Toen ik naast mijn vriendje op de bank zat en hij al die goede dingen zei. Dat gevoel dat je niks hoeft, maar dat het in het hier en nu gewoon goed en leuk is. In de blogs ervoor had ik het over mijn nieuwe liefde, vanaf vandaag durf ik zonder reserves te zeggen dat ik bij hem hoor en hij bij mij!

Zondag was ik bij hem thuis, liep ik over de boerderij en liep ik aan zijn hand door het land. Op dat moment realisseerde ik me dat je soms heel ver moet gaan in het vertrouwen in God. En dan opeens sta je midden op het land met niemand minder dan met hem, de enige met wie je daar wilt staan, en dan is alles zo rustig. Verbazingwekkend rustig en goed...

Ik heb de Liefde leren kennen (Van Dik Hout)

Het stukje wat ik nu ga schrijven heeft weinig te maken met het originele liedje van Van Dik Hout.... maar ik wilde graag iets vertellen over de Liefde die ik heb leren kennen.

Als tiener dacht ik vaak dat je God het beste leerde kennen als je probeerde te leven zoals Hij dat graag wilde. Ik ontdekte dat ik vaak niet wist wat Hij dan graag wilde. En soms wist ik het wel en dan was het minstens zo moeilijk om te voldoen aan de Almachtige eisen.

Later ontdekte ik dat ik God het meest ervaarde in de periode dat ik helemaal niet op de 'goede' weg zat. Ik ervaarde God terwijl ik ergens op een veel te dun matras lag en de muziek van Wayne Watson hoorde. Later ontdekte ik dat ik helemaal niet op dat matras moest liggen. Wel op dat moment, want op dat moment wist ik heel zeker dat God bestond. Ik hoorde een liedje waarin werd gezongen: I wanne be the kind of friend that Jesus would call. Het is een heel oud liedje en het gaat erover dat de zanger van het lied graag iemand wil zijn die Jezus belt, aan het einde van dag, gewoon om te praten over... eigenlijk over niets. De toevoeging die ik op dat moment dacht was: Niets is vaak alles. Als je niets zegt zegt het vaak alles. Als je niet perse een onderwerp hebt waarvoor je elkaar moet bellen dan bel je juist lang. En ondertussen dacht ik aan al die telefoonrekeningen die maandelijks op de mat vielen en het resultaat waren van urenlang geklets. Soms geklets op niets af en daarom juist vaak waardevol. Wat ik toen nog niet wist was dat er een moment kwam dat ik uit gekletst zou raken. Dat er niets meer te zeggen viel en dat dat wederom alles zei. Ik was enorm verdrietig hierover en vroeg me af hoe het toch kon dat voor mijn gevoel datgene wat zo goed voelde toch zo slecht kon zijn. In het begin vroeg ik God Zijn mening hierover. En later vroeg ik niets meer. Niet omdat ik niets meer te zeggen had. Ik had juist van alles te zeggen, een stortvloed aan woorden zou zo naar buiten komen. Maar ik had simpelweg het geloof en de lef niet meer om tegen God te praten over Liefde. Ik had niets meer te zeggen zonder mijn geloof en de lef die ik altijd had gehad om te verkondigen dat ik God wilde volgen. Ik wist immers helemaal niet hoe je God moest volgen, anders was ik toch niet zo in de war geweest? Of zoals anderen het mooi zeiden; je bent de weg kwijt. En dat vond ik raar. Want toen ik het gevoel had dat ik op de goede weg zat (de ervaring die ik had, dat ik zeker wist dat God bestond, de ervaring op het matras) bleek dat toch niet juist.

Voor de mensen die zich afvragen op wat voor matras ik dan lag (dat gaat je natuurlijk helemaal niks aan). Maargoed ik ben ook de lulligste niet. Ik lag op een zolderkamer, in mijn eentje op een matras.

Maanden later, een paar weken eerder dan het moment waarop ik dit type had ik precies dezelfde gedachte als al die maanden daarvoor. Ik wil de vriend zijn die Jezus zou bellen als hij een telefoon had. Gewoon aan het einde van dag om het helemaal nergens over te hebben. Ik wilde geen mensen meer die veel te veel woorden zouden gebruiken om helemaal niks te zeggen. Ik wilde geen oppervlakkigheid; ik wilde contact waarbij oneerlijkheid, angst, schuld, schaamte geen rol zou spelen. Ik wilde weer leven. Of zoals de titel van het lied zegt: Wouldn't that be something?

Het leek me geen onaardig streven; come on, put yourself in my dream (Wayne Watson). Ik had de Liefde al leren kennen. En ik snapte hem iets beter dan die maanden daarvoor. Ik was minder veroordelend, vergevender, rustiger, geduldiger, eerlijker. Het ging de goede kant op.
Ik zal niet zeggen dat ik de Liefde echt ken, of beter ken dan iemand anders. Ik zal zelfs niet zeggen dat ik Hem beter ken dan gisteren of maanden geleden. Ik ken Hem anders. Sommige mensen zullen zeggen dat ik mijn eigen gedachtes (het feit dat ik minder met een vinger wijs naar mezelf en anderen) projecteer op God. Anderen zullen zeggen dat ik nu eindelijk Gods gedachtes projecteer op mezelf. Ik kan van beide niet zeggen wat de echte waarheid is. Het enige wat ik kan zeggen is dat ik aan het groeien ben, aan het opgroeien misschien zelfs. Ik voel me daar oke bij. Ik zal niet zeggen laaiend goed, maar er zijn momentjes dat ik dat wel zo voel. Mijn almachtige eisen zijn lager geworden en daarom kan ik dingen beter de tijd geven. Ik kan bijvoorbeeld vandaag al blij worden dat ik morgen met mijn nieuwe liefde naar het strand ga. Maar tegelijkertijd geniet ik van vandaag, dat ik in staat ben om de boel beter te overzien, om gewoon dit stukje te typen, om aan de telefoon te kletsen met mijn vriendinnetje en niet onbelangrijk; om voor de 100e keer de cd van Wayne op te zetten... en te weten... dat het liggen op dat matras de plek was waar ik de Liefde leerde kennen, dat was echt en dat was goed.

Wat ik dus geleerd heb is dat je soms de Liefde leert kennen op een plek wat voelt als een 'verkeerde' plek. Maar wat is verkeerd? Als je er iets van leert, je er verder mee komt etc is iets dan werkelijk een verkeerde plek?
Aan de andere kant heb ik geleerd om bepaalde plekken als 'goed' te betitelen, terwijl ik het als ik eerlijk was niet ervaarde als goede plek. Ik voelde me leeg. Het voelde onecht. Sommige mensen vertellen dat je soms iets niet doet voor een goed gevoel, dat is soms waar. Vandaag las ik in een, overigens naar mijn idee geweldig, boek (de brug der zuchten): Als je de waarheid verteld maak je de duivel aan het blozen.
Ik moest op een heleboel plekken geweest zijn voordat ik de waarheid durfde te vertellen, toen ik dat eenmaal deed begon ik sommige plekken als goed te bestempelen die eerst verkeerd waren en omgekeerd. En dat was me toch een partijtje verhelderend!

tijd voor een nieuwe start

In een jaar kan veel gebeuren. Het begin van het jaar, of eigenlijk het einde van vorig jaar, stond in het teken van allerlei zaken waar ik afscheid van nam. Het laatste waar ik afscheid van nam was mijn werk. Dat gebeurde, zoals je een paar bloggen terug kon lezen, nog niet zo lang geleden. Met het afscheid van mijn werk en alle mooie woorden die daarbij kwamen nam ik afscheid van een lastige periode. Een periode die in het teken stond van strepen trekken en verder gaan, van bewuste keuzes maken en heel veel twijfelen. Met het afscheid van mijn werk was de cirkel rond, er was niets meer hetzelfde als vorig jaar rond deze tijd. Doordat niets meer hetzelfde was begon ik echt helemaal opnieuw.

Inmiddels ben ik thuis in mijn eigen huis. Soms zit ik er een dagje alleen en dat is oke. Andere keren zijn er vrienden over de vloer. Het is er warm, gezellig en het is overduidelijk mij. De leukste jongen van Nederland is net vertrokken en een vriendin van mij belt en heeft leuke plannen.
Ik heb God heel veel vragen gesteld en een aantal antwoorden gekregen. Ik ben erachter dat ik de juiste keuzes heb gemaakt en dat gaat gepaard met vrolijkheid dat ik terug gekregen heb.
Ik ben mijn conditie aan het opbouwen en tegelijkertijd rust aan het houden en heb geleerd dat deze combinatie wel mogelijk is.
De vriendschappen die ik al had zijn verdiept en oude hobby's zijn opnieuw opgepakt.

Al met al samengevat kan ik zeggen dat het goed gaat en dat ik me beter voel dan een jaar geleden en de afgelopen maanden die daar tussen zaten. Ik heb veel geleerd. De belangrijkste les is wel dat ik de Liefde iets beter begrijp. Het is waar dat echte liefde vrees verdrijft. En naast vrees nog veel meer dingen. Ik ben minder veroordelend, denk minder in hokjes of termen van "dit is niet goed".  Met als gevolg dat ik verdraagzamer ben richting anderen, anderen beter begrijp en mezelf minder opdraag om iets te voelen of te vinden. Ik voel me vrijer.