gebroken snaren

dood paard?

Omdat ik het lastig vind om dingen af te sluiten vraag ik mezelf regelmatig af; zit ik nou aan een dood paard te trekken? De vraag vind ik al lastig om te stellen, maar het antwoord vind ik nog... je snapt het al... lastiger.

Inmiddels is duidelijk dat ik voor dezelfde organisatie blijf werken. En ik wil ook niets liever; ik wil werken. Ik heb iets met mensen en met oude mensen speciaal. Ik heb iets met dagbesteding, met hulpverlening, met activiteiten. Ik heb iets met mijn collega's. Ik heb iets met de wekker die gaat en dat ik in mijn hoofd dan al bezig ben met wat ik die dag ga doen. Sommige mensen vinden dat raar... sommige mensen vragen mij; waarom werkt een jong iemand met demente bejaarden? Waarom wil je uberhaupt zo graag werken? De afgelopen weken ben ik niet op mijn werk geweest en ja ik ben officieel nu gek verklaard; ik verveel me, ik wil aan t werk :)

Zo'n 8 maanden geleden vertrok ik uit mijn huis. Ik stelde mezelf allemaal vragen; doe ik hier goed aan? Wat vind ik ervan om straks weer alleen te wonen? Wat is er over van datgene wat ik dacht na mijn studie? Nu kijk ik terug en zie ik dat een paar dingen hetzelfde zijn gebleven, simpele basisdingen. Ik ben nog steeds gepassioneert als het gaat over relationeel hulpverlenen. Mijn hart gaat nog steeds sneller kloppen van de zorg. Ik zit nog steeds vol ideeen en krijg de mensen achter me aan. Ik blijf enthousiast, een gedreven doorzetter die soms harder moet knokken om dingen voor elkaar te krijgen dan anderen. Ik blijf soms net hangen op t randje van of ik het allemaal red en soms val ik er net naast. Ik blijf het in mijn eentje wonen saai vinden. Net als toen ik net op kamers ging vind ik het vervelend om alleen te eten. En net als toen mijn huisgenootje op vakantie ging vind ik het naadje om iedere dag alleen op te staan en tegen niemand te kletsen terwijl ik mijn brood smeer. Ik blijf dromen van mijn eigen zorgboerderij, van pleegkindjes van een huis dat altijd openstaat. Ik blijf geraakt worden van mensen in nood en boos om onrecht. Ik blijf... Ik blijf Miriam, met grotendeels dezelfde dromen, dezelfde kwaliteiten, de invulling is anders dan een tijdje terug.