gebroken snaren

schrijven

Er zijn tijden geweest dat ik elke avond schreef. Van verhalen tot gedichten en van muziek tot een "boek". Daarna kwam de tijd dat ik niet meer schrijven kon.
Zolang als ik schrijf zeiden mensen tegen mij dat ik er iets mee moest doen. Dat heb ik dan ook gedaan; opstellen, scriptie, verbeterplannen. Schrijven is alles; terwijl ik door de stad heen loop ben ik de omgeving om me heen aan het beschrijven en terwijl ik gesprekken voer met vrienden ben ik de analyse ondertussen aan het optekenen.
Er zijn tijden dat ik me niet optimaal voel, dat de gedachtes razen door mijn hoofd en dat het lijkt alsof het niet meer stopt. Als tiener vond ik dat beangstigend; ik was 15, zat op mijn bed en vond de dingen die ik deed machtig prachtig. Maar zodra het moment van "doen" stopte waren al die gedachtes er weer. Schrijven werd mijn medicijn, het maakte alles rustiger. Op het moment dat ik niet meer schrijven kon begon ik andere vormen te zoeken, vormen die hetzelfde effect hadden maar minder moeite kosten. Als ik heel eerlijk ben; tot nu toe heb ik nooit een vorm gevonden die me hetzelfde gevoel gaf.

Tijdens mijn opleiding zat ik met gepassioneerde mensen in de klas; kinderen die net tiener af waren vol gedrevenheid spraken over wat zij later worden wilde: HULPVERLENER. Ik voelde me de meeste tijd een vreemde eend in de bijt. Dat gevoel, dat anders voelen, wordt wel eens verward. Mensen denken dan dat ik me "anders" voel dan normaal. Maar dat is niet waar, eigenlijk voel ik me overal de beschouwer, degene die alles van een afstand bekijkt. Ik zit ook wel eens midden in de situatie, maar bijna nooit wanneer ik me in een groep begeef. Ik analyseer, ik verbeter, ik beschrijf, ik onderwijs etc. Ik heb nooit hulpverlener willen worden, maar ik heb altijd een enorme drive gehad om op te komen voor mensen die het net niet redden, die net buiten de boot vallen. Voor mensen waarin hun ogen je kijkt en je hart sneller gaat slaan.

Net als iedere (ex)tiener op weg naar zelfstandigheid (raar begrip eigenlijk, want als je niet oppast krijgt het de klank van: Ikke zelf doen en onnodige eenzaamheid, maar dat terzijde) wilde ik het gevoel krijgen dat ik iets ontdekte om te doen/zijn waarvoor ik gemaakt was. Het kwam niet... De mensen in mijn omgeving konden me niet helpen om te vertellen wat ik moet doen, waarheen ik moest gaan om antwoord te krijgen op de vraag: wie ben ik en waarvoor ben ik gemaakt? Maar iedereen die dit stukje leest en die mij kent weet dat dit het is en zolang als ik me herinner het is geweest; 

Mijn ultieme droom is een (zorg)boerderij waar ik mensen op kan vangen, m.a.w. waar mensen welkom zijn. Waar pleegzorg een centrale plek inneemt en waar ik mijn liefde voor dieren en mensen kan combineren. In mijn grote droom wordt er niet met woorden gepreekt maar met liefde gewerkt. In mijn hoopvolle toekomst is er rust voor mezelf om niet te hard te lopen en stimulering om niet stil te staan. Deze combi van rust en prikkeling zorgt ervoor dat anderen durfen te groeien, te leren, te vallen en op te staan. Op de boerderij leren mensen dat eenzaamheid een gevoel is wat er mag zijn, maar er niet hoeft te zijn, dat ergens welkom zijn niet te maken heeft met wat je doet maar met hoe je gemaakt bent. Deze plek wordt mijn nieuwe thuis, een huis niet perse met een vernieuwende visie, maar wel met een liefdevolle visie waarin het streven naar kwaliteit centraal staat, maar niet verheven wordt boven de wensen van de mensen. Ik streef naar een huis voor hen die geen thuis hebben...

Ik streef naar mijn ultieme droom, ik droom van mijn ultieme droom. Ik droom nog steeds. Ondanks angst, ondanks razende gedachten, ondanks dat ik soms mijn wereld steeds kleiner zie worden ipv zie groeien. Ik droom ondanks dat de middelen nu in geen enkel opzicht wijzen op een verwezelijking, ik droom ondanks dat ik alleen ben en mijn droom samen wil verwezelijken. Ik droom van compleet zijn ipv me leeg, incapabel, falend, opgejaagd, tekortschietend etc te voelen, omdat ik weet dat iedereen deze "negatieve" gevoelens kent. Maar als ik vasthoudt aan deze gevoelens die de realiteit soms realistischer afschilderen dan mijn droomwereld, dan weet ik dat ik me zo voel als een tijd terug: lamgeslagen, fantasieloos, totaal hangend in het moment. Dat wil ik niet. Dus droom ik en zie ik mezelf op de verrande van mijn boerderij met leistenen grond, met mijn gitaar in mijn hand en dan is het warm buiten en valt de avond in nadat ik aan een grote tafel met mensen heb gegeten. En als het dan avond wordt en degene die ik op dat moment de leukste van de wereld vind zit met een boek op onze schommelbank, dan pak ik mijn schriftje en hoef ik niks te schrijven...