gebroken snaren

de Keuze

Vandaag was het zover. Ik mocht naar de huisarts en vanaf morgen mag ik iets slikken tegen mijn pijnklachten. Deze klachten zijn inmiddels zo erg dat ik niet meer kan werken. Dit zorgt er enerzijds voor dat ik me een pukkel verveel en anderzijds binnen de kortste keren overbelast ben. Lastige lijn tussen hoofd en lijf... Gelukkig een herkenbaar thema; ook als je niets mankeert. Grenzen en mogelijkheden je kent het wel...

Maargoed over de medicijnen; de bijwerkingen kunnen vreselijk zijn angst, paniek, depressie. Je gedachtenstroom kan flink op zijn kop gaan. Nu weet ik dat alle bijsluiters niet bijster blijmakend zijn, maar het verschil is dat dit niet alleen gaat over lichamelijk bijwerkingen als verstoppingen. Ik vind het nu al angstaanjagend als ik denk dat ik mijn gedachten misschien straks niet meer kan vertrouwen. Want iedereen met een zeer of beperkt lijf weet dat je het vooral moet hebben van je kop. De kans dat deze bijwerkingen mij gaan treffen is niet heel groot omdat het niet de reden was waarvoor ik het ging slikken, maar een versterker op mijn emoties is niet fijn.

Ik ben er heel goed in om dingen weg te relativeren, richting andere mensen dan. Ik kan goed analyseren, plannen maken etc. En ik hoop dat ik dat straks ook nog kan.

Ik heb een groep met goede lieve mensen om mij heen. Een van die mensen zei vandaag tegen mij; je kunt niet kiezen hoe je je voelt, wel hoe je denkt. Wat ik net ook al zei; ik hoop dat ik dat straks ook nog kan. Maar hopen is niet genoeg... Ik moet nu bewust een keuze maken; ik moet een dagprogramma opstellen en me daaraan houden. Ik moet structuur krijgen in mijn leven die niet afhankelijk is van anderen. Ik moet positieve gesprekken voeren. Ik moet mijn conditie op peil houden. Ik moet op tijd rust houden. Ik moet mijn sociale netwerk inzetten voor te zware taken maar niet dingen over laten nemen die ik zelf kan. Ik moet de controle houden. Ik moet me nu focussen op de dingen die ik wel kan; dingen die me structuur en blijdschap geven. Ik moet me committen aan mezelf. Ik moet vertrouwen op mezelf.

Ik moet heel veel en het liefst zou ik nu mijn kussen huilend over mijn hoofd heen trekken. Want morgen ga ik afscheid nemen van mijn werk. En tegelijkertijd is het mijn laatste autoritje de komende dagen en met pech, de komende tijd. Als ik kies voor het huilen, voor het verdrietig zijn, voor het niet weten wat ik moet doen, dan maak ik mezelf tot slachtoffer en erger nog dan haal ik mezelf heel wat bijwerkingen op de hals. "Alles is een keuze" zei 1 van mijn favoriete mensen. Die keus maak ik dan ook nu. Ik stel mijn dagprogramma op en pin mezelf met ijzeren discipline eraan vast. De komende tijd staat in het teken van beter worden. De komende tijd staat in het teken van verantwoordelijkheid nemen voor mezelf...

Een lief vriendinnetje zei het volgende: de komende tijd zal weer heel interessant worden in je ontwikkeling...tot nu toe bleef je er altijd bij, en dat is een goed iets. Maar laat het ook maar een keer los, als je kunt en als je durft. Het leven zal niet op zn gat gaan liggen, en het jouwe zeker niet. Je gedachten kunnen tollen en razen, oncontroleerbaar voelen, ongewenst, maar ook de wereld draait door, de klok tikt door. En windstilte komt gerust een keer. En dan zal het fijn zijn.
Gun je lijf de ruimte, de aanwezigheid en aandacht van je hoofd.. maar blijf wel in beweging.