gebroken snaren

all that you can't leave behind (u2)

All that you can't leave behind. Alles wat je niet kan achterlaten blijft als een rugzak op je schouders drukken. Mijn schouders zijn niet echt geschikt om dat gewicht te dragen. Mijn beste vriendin zei altijd dat alles een keuze is. Een van mijn collega's zegt altijd dat je niet de situatie uit kunt kiezen maar dat je kunt kiezen hoe je met de situatie omgaat. Soms zit je in een situatie en dan lijkt het alsof er niets meer te kiezen valt. De wereld is even niet maakbaar en zonder dat je er zelf voor gekozen hebt sta je midden in die wereld.

In minder dan 9 maanden tijd heb ik mijn kerk, mijn jeugdgroep, mijn wijkwerk, mijn beste vriendin, mijn huis, een gedeelte van mijn dromen en mijn werk achter me gelaten. Het was een roerige tijd, het was verdrietig, verwarrend en wonderlijk. Ik vroeg me af wat het leven zonder al die dingen was... Nu 9 maanden later weet ik wat het leven zonder al die dingen is. Ik heb in een razend tempo een identiteitscrisis, een geloofscrisis en woningnood overleefd. Ik heb ontdekt dat rust vinden en je ergens thuis voelen voornamelijk te maken heeft met je eigen gevoel. Ik heb geleerd dat stilstaan geen achteruitgang is. Ik weet dat ook zonder het werk waar ik zo van hou dagen voorbij gaan.

Ik realisseer me dat ik een mazzelaar ben, dat ik dankbaar mag zijn voor mijn sterke wil. Voor mijn doorzettingsvermogen en veerkracht. Terwijl ik dacht dat ik alles aan het verliezen was, was ik eigenlijk alles aan het winnen. Ik heb grenzen opgezocht en ze gevonden, vaak door erover heen te gaan (wat overigens erg leerzaam was). Kortom; ik heb meer zicht gekregen op wie ik ben en wat belangrijk voor mij is. Een groot gedeelte van mijn dromen zijn teruggekomen, sommige in een andere vorm, maar veel in dezelfde. Ik vond God terug. Ik ontdekte dat Hij mij niet alles gaf wat ik nodig had of wat ik graag wilde, maar dat Hij een persoon was die luisterde en die bleef. Ik vond een woning, wat langzaamaan mijn nieuwe thuis werd. Niet door de spullen of het mooie behang, maar doordat ik het mezelf waard vond om een eigen plek te creeeren waar ik me lekker voelde. And last but not least; ik vond die ene bijzondere jongen. Hij is er niet om alles leuk te maken, maar geeft het net een beetje extra glans. En dat mag ook wel... De leuke dingen zijn er om ervan te genieten.