gebroken snaren

vlak voor de kerst

Nog een aantal dagen... ik heb mijn depressieve das afgedaan en wacht geduldig tot the most wonderfull time of the year mijn huiskamer binnenkomt. Want of je nou wil of niet, santa is coming to town. Mijn cd speler zingt zingt these are special times en ik weet dat het zo is; speciale dagen komen eraan. Waar ik vorig jaar nog enigzins de behoefte voelde om mijzelf met de gilmore meiden voor de buis te installeren heb ik dit jaar blijde planningen. Mijn kerststukje (of zeg maar stuk) staat dankbaar op mijn eikenhouten eettafel en de geschreven kerstkaarten liggen klaar... Maar voordat de kerst echt mag komen moet ik nog ff 1 ding regelen. Ik moet iemand vertellen dat ik van hem hou... Dat die keer in ikea toen we voor de grap die keuken uitzochten niet echt voor de grap was en dat ik hem liever wil dan die keuken (hoewel die handgrepen waren wel erg mooi...). Dat hij mijn beste vriend is en geduldiger is dan ik soms verdien. Dat ik wil dat hij langskomt en niet weggaat. Nou ja, dat soort pre-kerst-veel-te-zoete-woorden... waarin wordt gezegt wat je eigenlijk wel al weet.... Wat ik in elk geval heb geleerd van het afgelopen jaar is dat het nooit verkeerd is om te zeggen dat je onvoorwaardelijk van iemand houdt. Omdat dat onvoorwaardelijke slechts zelden voorkomt. En wanneer het voorkomt is het keel-dicht-knijpend-eng. Maar de waarheid die je uitspreekt is bevrijdend. Niet beschamend, bevrijdend. Woorden hebben kracht, dus ook deze waarheid is beangstigend... maar ik weet dat wanneer ik het gezegd heb ik 10 kilo lichter ben, in plaats van 10 kilo zwaarder... die zwarigheid is alleen de angst vooraf....