gebroken snaren

De Dag

En toen kwam de dag.... ik zag hem al een tijdje aankomen... maar nu stond hij daadwerkelijk voor de deur; ik ging mee op familie-dag.

Oma werd 80. En dan heb ik het dus niet over mijn oma, want die werd 23-1-2010 78 jaar. Nee, zijn oma was jarig. Het hotel was gehuurd, het koude en het warme buffet traden aan. De obers liepen in hun netta pakjes en oma deed een speech. Opa deed dat ook trouwens. Er kwam een fotoboek, met foto's, ook van mij ,en tijdens de speech kreeg ik even een duim omhoog; want ik was de nieuwe aanstaande familie.

Mijn leven stond even op zijn kop. Ik heb opeens een hele nieuwe familie. Ik heb 2 broers, 2 zussen, 2 zwagers, 2 schoonzussen, een nieuwe moeder, een nieuwe vader, een opa, een oma, en een heleboel nieuwe ooms en tantes. Ik hoorde erbij. . . .

Gisteren werd ik in bed gestopt. Ook een vreemd iets, dat was me toch al een aantal jaar niet meer zo letterlijk overkomen. Ik werd opgetild in de badkamer, op bed gelegd, ingestopt en viel terwijl iemand naar mij keek in slaap.

Ik vond iemand die van mij houdt en zegt als ik niet uit te staan ben; "ja maar ik probeer gewoon te begrijpen waarom het je dan zo raakt" (i.p.v. gaat zitten zuchten en steunen en kreunen bovendien). Ik ben in tijden niet zo chagarijnig, verward en gelukkig tegelijkertijd geweest.

Mijn moeder is morgen jarig, woe gaan we naar Joseph, de musical. Ik sta zelf ook even versteld dat ik naar een musical ga... maargoed we gaan. Het is mama-mij dag (dat is het elk jaar rond haar verjaardag) en dus gaan we een dagje wat leuks doen. Ik wilde goedkope kaarten bestellen, het vriendje betaald de extra rangen en nu zitten we dus 1e rang. Bijzonder.

En dwars tussen al deze nieuwe dingen, deze drukke tijd (mijn agenda zit tot ver in maart elk weekend vol)... reed ik vandaag alleen in de auto. Ik kwam terug van mijn oma en reed vlakbij het ziekenhuis. Ik had net een vriendinnetje aan de telefoon die vertelde dat ze nu bij haar vader aan het waken zijn. Haar vader gaat dood. Dat is nu de tweede vader in mijn vriendenkring. Ik besef me dat ik nu tot de generatie behoor waarbij ouders gaan sterven. Dit is niet de eerste keer dat ik hieraan denk, want stiekem heb ik ook wel eens gehuild om een moeder die gestorven was, en die ik zelf niet eens kende... Maargoed, de dood dus. Ik reed over de weg maar mijn gedachten stonden stil. Te lang stil en als dat gebeurt dan word ik melancholieker dan ik zelf wil...
Zoals gezegd, mijn oma is pas 78 geworden, dat hadden we niet verwacht. Ik moest denken aan 7 jaar terug toen ik met mijn eerste vriendje naar het ziekenhuis toe raced. Of toen die keer dat ik mee ging in de ambulance. En die keer dat ik met mijn beste vriendinnetje pannenkoeken had gebakken om die in de familiekamer samen met mijn oma op te eten. Bizarre tijden hebben we beleefd....
En nu moest ik denken aan de begrafenis van de vader van het vriendinnetje, omdat we net besproken hadden hoe zij het met de kaarten etc ging doen. En ik zag mezelf zitten en opeens ging ik daar niet heen met mijn beste vriendinnetje. Opeens was ik het beste vriendinnetje van iemand anders en zat ik mee te denken aan kaarten die geschreven gingen worden. En zag ik mezelf naar die begrafenis gaan met.... juist ja.... mijn vriendje. Werkt dat zo? Ja, ik denk dat dat zo werkt. Want hij is immers degene die nu overal mee naar toe gaat.... Ik weet gewoon eerlijk gezegd niet hoe dat werkt als 1 van de ouders van een vriendinnetje sterft. Ik weet hoe het gaat in verpleeghuizen en ik weet hoe rouwverwerking werkt... maar degene aan wie ik nu zou vragen hoe het voelt en hoe het gaat en wat ik doen moet.... die is er niet. Die is er niet meer in mijn leven. En dus moet ik het zelf bedenken, zelf uitvogelen, op mijn gevoel af gaan en het doen met het besef dat dit voortaan is hoe het zijn gaat. Ik ben geen tienertje meer, ik kan niet 300x per dag raad vragen aan mijn beste vriendinnetje. Ik heb een serieuze relatie en schoonfamilie. Ik heb al in geen maanden een maaltijd voor mezelf alleen gekookt. Ik heb een compleet nieuw, ander leven. Ik probeer niet teveel te denken aan hoe anders alles nu is. Ik ben sterk, ik ben een knokker, ik ben langzaam aan volwassen aan het worden en het gaat aardig goed. Maar soms zijn er dagen, dan zit ik in de auto (of even op het toilet) en dan overspoeld me de gedachten; stel nou, stel nou dat ik dit alles gewoon fout aan het aanpakken ben. De keuzes die ik maak (en die ik gemaakt heb) dat zijn niet de meest simpele.... en er is geen weg meer terug. Dit is het. Ik kan niet meer terug naar hoe het was en vaak is dat oke...... maar op sommige momenten heb ik even vreselijk last van.... "ik wou dat ik een tijdmachine had" of zoals Cher het met hart en ziel zingt: "if I could turn back time". En op dit soort momenten wil ik gewoon heel hard mijn beste vriendinnetje bellen en vragen; ja maar hoe dan???? En dat zij mij dan een aai over mijn bol geeft en zegt (....). Oftewel... wat ik weet dat ze gaat zeggen maar wat gewoon niet helpt als je het voor jezelf herhaalt omdat het alleen werkt als zij het zegt. Net als vroeger toen ik bang was dat er beesten onder mijn bed zaten. Dan kon ik 20x tegen mijzelf zeggen dat ze er niet zaten, maar het hielp pas als mijn vader of moeder het zei...... Maargoed.... Blijkbaar werkt het nou eenmaals zo dat er soms momenten zijn dat je iemand vreselijk mist en dat er niks of niemand gaat zijn wat die persoon gaat compenseren.... en dat is een rot gevoel....