gebroken snaren

de dood

De dood kwam in badjas. Voor zover ik begrepen heb in elk geval. De vader van mijn vriendinnetje is smorgens overleden. Geen leuk nieuws. Ik stuntelde mijzelf door een voicemail berichtje heen en probeerde bijstand te bieden door sms. Deze tijd heeft rariteiten...
Ik belde een ander vriendinnetje om door te geven wat er was gebeurd. Ik had totaal niet het idee dat ik degene die ik aan de telefoon had kende. 8 jaar vriendschap en een telefoongesprek wat helemaal geen vervolg hierop was...
Ik keek net in de spiegel. Vanmorg was ik om half 12 opgestaan. Ik heb de was gedaan en met een vriendin 3 afleveringen van nederland in beweging gedaan. Om half 10 vroeg ik of mijn vriend mij naar huis wilde brengen. Ik keek in de spiegel, lijkbleek, afgeragt (is dat een woord?). Ik heb niet eens meer de helft van de energie die ik vorig jaar had...
Staand onder de douche betrapte ik mezelf erop dat ik nog steeds gesprekken voerde alsof het vorig jaar was. In mijn hoofd voerde ik het gesprek alsof degene die tegenover mij zat er nog daadwerkelijk was. Ik voerde de argumenten op van een leven dat er helemaal niet meer is. De personen, de argumenten, ik.... het sloeg nergens op. Mezelf daar straks zien zitten in die kerk is een heel ander beeld...
En vanavond keek ik om mij heen; een vriend die voor mij zorgt en zegt dat het allemaal niks uit maakt of ik al dan niet energie heb. Iemand die mij thuisbrengt en in bed stopt, die zegt dat hij meegaat naar de begrafenis. En ik wil argumenten aanvoeren dat ik vrij moet vragen, de auto wel leen en zie niet wat er werkelijk gebeurt.... Ik zat kalm op mijn bed, te bedenken dat ik echt moest gaan slapen... en tegelijkertijd is er niks wat ik liever wil doen dan de telefoon oppakken en vertellen. Vertellen dat iedereen denkt dat het beter gaat, dat ik aan het opbouwen ben en alles weer in rustiger vaarwater zit. Terwijl in werkelijkheid nu de tijd verstrijkt en ik steeds verder verwijderd raak van 'hoe het in mijn hoofd is/ hoort te zijn', ik steeds minder het gevoel krijg dat 'Alles wel weer goed komt'. Hoe meer het op de rit lijkt, hoe meer ik me ontspoort voel. Ik heb soms het idee dat het gat tussen binnen en buiten, tussen werkelijkheid en ideaal groter wordt. En juist op deze momenten dan heb ik behoefte om dat gat te laten dichten door iemand anders. Terwijl ik juist nu moet leren om zelf dwars door dat gat heen te gaan.