gebroken snaren

het jaar versleten

Vandaag reed ik over de afsluitdijk. Het liedje stond op; Iris. And I'd give up forever to touch you. Cause I know that you feel me somehow. You're the closest to heaven that I'll ever be and I don't want to go home right now.

Het vriendje staat aan de kant en het vorige vriendje staat een eindje verderop, een paar weken meer terug in de tijd. Het laatste vriendje vroeg of ik met hem wilde trouwen; in welke kerk, met welke dominee en of we het feest zouden doen waar zijn stage was en een stukje van mijn verleden. Trouwen op de boerderij. Maar ik zei nee. Ik zei nee tegen het nu nog denkbeeldige huwelijk, ik zei nee tegen hem. Mijn hoofd zat meer bij de getuige die getuige moest spelen. Er is maar 1 iemand met wie ik wil trouwen en dat is degene die in dit plaatje mijn nr 1 getuige zou zijn. Hij is niet degene met wie ik wil trouwen en dat is spijtig en zeer.

Een aantal maanden geleden schreef ik een blog over de hotelkamer, dat was met vriendje nr 2. Daarna kwam vriendje nr 3 (die met mij wilde trouwen). En nu reed ik alleen over de afsluitdijk en ik vroeg mezelf af; zou ik daadwerkelijk het lef hebben om de hemel, de eeuwige eeuwigheid op te geven simpelweg om iemand aan te raken? Dan bedoel ik niet zomaar iemand, maar diegene van wie ik deze week alleen al 3x gedroomd heb. Diegene die mijn hart laat sidderen en door wie een traan over mijn wang loopt. De eeuwigheid in de waagschaal leggen om mijn armen kippenvelt te bezorgen en mijn hart wat minder bezwaart maakt. Het antwoord daarop is niet eenvoudig.
Ik heb het afgelopen jaar alles in mijn leven aangepast, ik heb de foto's van de muur gehaald, de boeken uit mijn kast verwijderd en terug gezonden. Ik heb God gezocht (en gevonden), ik heb mijn vrienden ingelicht, ik heb uitzonderlijk hard gebeden, ik heb een flink glas alcohol achterover gekiepert om het lef te hebben om vriendje nr 3 te zoenen, ik ben 9 kilo afgevallen en 10 kilo aangekomen, ik heb gepassioneert hardgelopen in de regen, stoofperen gegeten bij de buurman, ik heb mijn gitaarspel opgekrikt, ik heb 3 liedjes geschreven voor 1 iemand en verstuurd naar iemand anders, ik heb mijn kledingstijl aangepast, ik heb hakken aangetrokken en in een strakke jurk gedanst, ik heb een hotel geboekt en de foto's in de lijsten van mijn vrienden aangepast, ik ben naar familiefeesten geweest van 2 jongens, ik ben alleen uit eten gegaan, ik heb alle boeken verslonden die me op andere gedachten konden brengen, ik ben uitgeweest met andere mensen, ik heb een sprekerscursus ondernomen, heb vrijwilligerswerk opgepakt... en aan het einde van het liedje zit ik in de auto en rij ik naar huis... Inmiddels is mijn huis thuis en kan ik thuiskomen bij mezelf. Maar thuis is niet zoals ik het wens... ik mis mijn maatje, mijn grote liefde. Ik weet inmiddels dat het niet zit in de dingen die ik doe, in de uiterlijke schijn en aangepaste verwachtingen. Het zit in mij. Er is maar 1 iemand op wie ik gepassioneert verliefd ben, 1 iemand met wie ik echt samen wil zijn... Diegene maakt het hele fundament aan het schudden, maakte dat ik alles wat ik geloofde en dacht herzag. Diegene zorgde voor een diepe identiteitscrisis en gaf tegelijkertijd het leven glans... De liefde voor diegene overschrijd tijd, afstand, herinneringen, alles...