gebroken snaren

oma's begrafenis

de dood sloeg razendsnel en levensecht in
ik stond te praten en vergat meteen wat ik zei
de mensen zeiden dat het goed was maar alles voelde alsof dat niet zo was
ik was in een keer mijn oma, mijn thuis en mijn maatje kwijt
mijn collega snotterde ik onder en werd mijn beste vriend
mijn beste vriendin maakte zich ervan af met een smsje "ze had de hele dag aan mij gedacht"
en ik weet hoe lang die dag was en dus dat het onzin was, zo lang denken houd geen mens vol...
mijn nicht werd het kleine meisje en mijn moeder de sterke beer
ik presenteerde alles aan elkaar en wist het even echt niet meer
het vriendinnetje dat het normaal gesproken "soms het even niet meer weet" wist raad
en behalve dat, zij was er en stijgt in de lijst der lijsten "de ware vriendschap lijst"
als het tegenzit, als oma begraven wordt, dan worden je echte vrienden zichbaar
"de mensen die zich mengen in je tranen, hun telefoon naast hun bed leggen en je bellen om dat te zeggen"
"de mensen die je 2x smsen, erbij zijn en nogmaals bellen en die je savonds onder hun douche zetten en met schone kleren komen"
"de mensen bij wie je altijd savonds tv mag kijken en je 100 keer vertellen dat je het goed hebt gedaan"
"de andere oma die zegt dat ze jou nu vaker gaat bellen"
De paps en mams worden kinderen en de kleinkinderen troosten de ouders bij het graf.
Alles is voor 1 dagje anders, het draait om mij omdat alles zo vreselijk om oma draait.
het was een dag die optelt bij mijn herinneringen en juist daarom zo vreselijk afwijkt; want in mijn herinneringen zit zij altijd naast mij en nu zat ik alleen. En behalve dat... in mijn herinnering is ze springlevend en vandaag was ze...