gebroken snaren

vlak voor de kerst

Nog een aantal dagen... ik heb mijn depressieve das afgedaan en wacht geduldig tot the most wonderfull time of the year mijn huiskamer binnenkomt. Want of je nou wil of niet, santa is coming to town. Mijn cd speler zingt zingt these are special times en ik weet dat het zo is; speciale dagen komen eraan. Waar ik vorig jaar nog enigzins de behoefte voelde om mijzelf met de gilmore meiden voor de buis te installeren heb ik dit jaar blijde planningen. Mijn kerststukje (of zeg maar stuk) staat dankbaar op mijn eikenhouten eettafel en de geschreven kerstkaarten liggen klaar... Maar voordat de kerst echt mag komen moet ik nog ff 1 ding regelen. Ik moet iemand vertellen dat ik van hem hou... Dat die keer in ikea toen we voor de grap die keuken uitzochten niet echt voor de grap was en dat ik hem liever wil dan die keuken (hoewel die handgrepen waren wel erg mooi...). Dat hij mijn beste vriend is en geduldiger is dan ik soms verdien. Dat ik wil dat hij langskomt en niet weggaat. Nou ja, dat soort pre-kerst-veel-te-zoete-woorden... waarin wordt gezegt wat je eigenlijk wel al weet.... Wat ik in elk geval heb geleerd van het afgelopen jaar is dat het nooit verkeerd is om te zeggen dat je onvoorwaardelijk van iemand houdt. Omdat dat onvoorwaardelijke slechts zelden voorkomt. En wanneer het voorkomt is het keel-dicht-knijpend-eng. Maar de waarheid die je uitspreekt is bevrijdend. Niet beschamend, bevrijdend. Woorden hebben kracht, dus ook deze waarheid is beangstigend... maar ik weet dat wanneer ik het gezegd heb ik 10 kilo lichter ben, in plaats van 10 kilo zwaarder... die zwarigheid is alleen de angst vooraf.... 

zo'n avond

Het is zo'n dinsdag avond waarop mijn vriendje langs zou komen. Hij komt niet. De zandhappertjes moeten het zand gehapt hebben voor januari, overwerken, lange middag, veel te korte avond. Hij komt morgen. Hij belt me over 20 minuten, even tussen de happers vandaan.

Nu zit ik dus op de bank, Het is net sinterklaas geweest. Het was fantastisch, eigenlijk net als ieder jaar. Zwarte piet gespeelt bij peuters en demente ouderen. 1 groot feest en savonds pakjesavond. Met allemaal lieve gedichtjes, oma die schittert op haar stoel, passende cadeautjes. Het vriendje wist niet wat hem overkwam. Natuurlijk kreeg ik, net als ieder jaar, een serie van de gilmore girls. Inmiddels zit ik op seizoen 5. Maar dit is het eerste seizoen dat ik alleen kijk. Toen het op tv kwam zat ik midden in mijn jaarstage. Het was een stage waar ik me niet zo thuis voelde en ik had nog niet het lef om dat te zeggen. Om te gaan staan en te zeggen dat het niet bij mij paste. Mijn beste vriendin had ook niet zo'n leuke plek en hoewel zij 1 keer van plek is veranderd was het niet haar jaar. Als ik naar de wc ging dan smste ik haar. Op dinsdag was dat een klein feestje; nog 5 uur voordat we voor de tv zitten, nog 3 uur totdat de gilmore girls begint.... Later kreeg ik dus de serie op dvd. Ik herinner mij een heel klein kamertje in onze sloopwoning, uren afleveringen achter elkaar kijken. Ik herinner me dat ik, samen met vriendin in slaap viel terwijl de tv nog aanstond. Ik herinner me kerst, samen met mijn 2 huisgenootjes en een ex huisgenootje voor de tv. Ik herinner me dat mijn beste vriendinnetje ziek was en dat we samen heel oud en nieuw de gilmore girls keken. En ik herinner me afgelopen jaar kerst en oud en nieuw, samen op een bed, ieder aan een kant, laptop op de antieke kast en aflevering naar aflevering kijken. Het was een koude (volgens mij natte) oudjaars avond. We waren nog even snel naar mijn oom en tante geweest. Daarna viel mijn huisgenootje in slaap op de bank, ik probeerde nog even naar de oudjaarsconverance te kijken maar vond er niks aan, tv uit en gewacht totdat het eerste vuurwerk klonk. Daarna het meisje op de bank wakker geschud, gelukkig nieuwjaar gewenst en de laptop weer op de kast. Tot 7 uur smorgens aan een stuk door aflevering naar aflevering gekeken. Laat de andere mensen met hun feesten maar wild doen en dansen, wij hangen hier prima! 1 januari zijn we beide verhuist.
Nu is het bijna weer oud en nieuw en heb ik de eerste aflevering van seizoen 5 gekeken. En een wonderlijk, niet herkenbaar, iets gebeurde. Ik voelde me alleen. Voor het eerst sinds jaren kijk ik voor het eerst een aflevering alleen. Tijdens mijn stage keek ik het nog met mijn moeder, daarna met al die huisgenootjes en nu alleen op de bank. Nu zit ik hier met mijn bakje stoofperen kwark, wetende dat over (inmiddels) 8 minuutjes mijn vriendje belt. En ik voel me toch een kneus. Ik ben niet alleen, om eerlijk te zijn, sinds een uurtje ben ik pas alleen thuis... Maar het feit dat er niemand is die mee-lacht maakt me melancholiek. Gaat ook wel weer over... Het is gewoon stom, terwijl ik zit te kijken besef ik me dat de Gilmore girls bij mij een reminiscerende werking heeft.... zoals celine dion het zegt; it's all coming back to me now.... snel mijn stoofperen naar binnen stouwen.... anders ben ik alsnog te laat voor mijn telefoontje :)  

de hotelkamer

De eerste keer op vakantie met iemand is altijd spannend. Deze keer was het nog spannender. De twijfels, mijn onmacht om me echt te laten kennen, mijn verhaal die zijn verhaal moest raken, de onzekerheid in mijn hoofd. De onzekerheid in zijn hoofd en de afstand tussen onze hoofden. Zodra hij aanbelde was niet alles verdwenen, alles was er; de vragen en het verlangen. De wil om samen te zijn, het verlangen voor het zeker weten. En dus stapte we in de auto met net zoveel bagage voorin als in de achterbak. Radio'tje aan, geen file, de zon fel op het gezicht en steeds verder het land in. Bij het 'altijd mooie Deventer' op zoek gegaan naar een grote boekenwinkel. Hoe fijn als iemand je boeken aangeeft waarvan hij weet dat jij ze waardeerd. Hoe fijn om niet te hoeven haasten, om naast iemand te staan, te discussieren over een boek en bij de poeziekast op zoek te gaan naar versjes die ik niet zocht. Fijn om elkaar te overtreffen met verassend goede titels en nog zwaarder verder te reizen. Als hongerig persoon wilde ik de gekochte broodjes en boeken meteen verslinden. Honger is geen prettig gezelschap. My guy is het type dat zegt dat geduldig zijn en je eten opeten in een mooie omgeving echt en heus wel prettiger is dan in de vieze parkeergarage en hoewel ik weet dat hij gelijk heeft kost het toch even om mijn geduld te laten binnenkomen terwijl we de parkeergarage uitrijden. De auto geparkeerd in het gras bij het park, het hongermonster tot kalmte gemaand... Leerzame les om te vertrouwen dan een verassingstocht onder leiding van iemand anders beter is dan genoegen te nemen met het hier en nu wat ook niet altijd florisant is.....

Afijn, we belanden in een luxe resort en ik bevond mezelf in een hotelkamer; 2 persoonsbed met zachte bedden, een groot bad, een minibar, een sauna om de hoek en een haardvuur. Maar bovenal bevond ik mezelf naast hem. Hij die ik nog geen 1 keer heb horen klagen in al die maanden. Hij die vol verassingen zit. Hij die mooi is, lief, geduldig. Hij die dingen zoveel beter lijkt te kunnen verwoorden dan ik en beter luisterd naar dingen die ik niet zeg maar wel bedoel. Hij die mijn vriendje is. Hij die hoort bij mij. En voor een heleboel secondes lagen we samen in dat bed en wisten we dat samen veel leuker was dan alleen... maar waren we allebei bang. Dat het ging stoppen, misschien niet goed was, misschien niet zo bedoeld was, misschien geen toekomst had. Dat het misschien toch niet zo goed paste, afgezien van passie. Dat het misschien in de ander zijn hoofd minder was of juist meer. En al die vragen besloten we zonder wat te zeggen te vergeten. Zodat alles wat er was op dat moment de ander was. Hoe genieten om niets te hoeven zeggen en alleen even te schuilen. Om in slaap te vallen in elkaars armen. Om weer even alles te voelen en te weten hoe waardevol dat is. Dat wat anderen voor lief nemen. En dat waar ik zelf vaak zo bang voor ben; dat ik een stukje van mezelf moet opgeven en dat ik vervolgens naast iemand lig en denk PANIEK. Terwijl dat dus niet aan de orde is als het goed 'voelt'.

De zaterdag naar Duitsland gereden, of liever gezegd, hij reed. Ik hoefde het hele weekend niet te rijden. Hij was die stoere man die met zijn kaarten het meisje bracht. En opeens kreeg ik een helder inzicht. Ik ben altijd de navigeerder, de rijder, de stuurder, degene de 'blinde' kaartlezer die voor angstig versleten werd omdat ik niet harder ging dan 80 op al die kleine weggetjes en stapvoets in het donker nog bang was op die landweggetjes. Nu had ik de mazzel, nu werd er voor mij gezorgd. Nu hoefde ik niks en hij deed alles en hij wilde, stoer en verantwoordelijk zijn voor mij. Dus ik genoot.
Ik genoot onderweg, van de muziek, de duitsers zenders die ik half verstond, van de stad die we bezichtigden, van de kerk die hij wilde bekijken van het popmuseum waar we luisterden, voelden en keken en van de rit met m&m's naar huis. Ik genoot van het zwembad, van de mooie restaurants, van het ontbijt met al het lekkers, van de massagestoelen, van het bad. Maar vooral dat ik dit alles met hem kon doen.
Aangezien ik nooit zomaar kan genieten, maar altijd zit met vragen en twijfels, kwam uiteindelijk toch het gesprek. Hij vertelde over hem en ik vertelde over mij. Over dit jaar en alles wat ik geleerd had maar ook over het verdriet. Over de jongen die met mij zou trouwen maar met wie ik dat niet wilde. Het verdriet dat hij niet beter werd, de verantwoordelijkheid die ik voelde. En ik vertelde over het meisje met wie ik 6 jaar van mijn leven heb gedeeld, met wie ik ben opgegroeit en met wie ik nu niet meer in een huis woonde. Ik vertelde over de tranen, de heimwee, het gevoel dat het huis zo leeg was, onze dromen, mijn dromen, hoe ik haar miste op bepaalde momenten. Hoeveel moeite het gekost had om op eigen benen te staan. Ik vertelde dat ik me had voorgenomen om nu voor mezelf te zorgen, mijn eigenheid te waarderen en niet opnieuw de fout te maken om mezelf aan te passen aan een ander en/ of voor een ander te zorgen. Ik vertelde alles. Ik werd niet afgewezen. Ik vond het doodeng, maar voelde me zelfverzekerd. Ik had alles te verliezen in deze relatie, maar ik wist dat het niet alles was wat ik had. Dat het niet alles was wat ik liefhad en dat ik meer te verliezen had als ik mezelf zou verschuilen. En wat bleek; Er was ruimte, ruimte voor mij op dit moment, en ruimte voor het verleden. En later was er ruimte voor zijn verhaal, voor zijn twijfels. Wat misschien niet altijd makkelijk is, maar ik wil hem en dus ook zijn twijfels. Hij koos voor mij, met mijn verhaal, met mijn beperkingen. Hij koos voor mij, met de belofte dat hij er voor gaat en dan zullen we vanzelf zien hoe het verder gaat.  

Ik heb een flinke sprong gemaakt en een bijzonder weekend gehad. Ik heb gepraat, het gesprek aangezwengeld en heb tijd genomen voor mezelf wanneer ik dat wilde. Ik heb gezegd wat ik wilde doen en het aangedurft om me te laten verassen. Ik heb het hele weekend geen 'dagplanningen' gemaakt. Ik heb me laten ophalen, thuisbrengen en voor me laten betalen. Kortom; ik heb voor me laten zorgen. Ik ben alles aangegaan zonder ervoor weg te lopen. En ik heb een top weekend gehad!

balans

Vanmorgen werd ik wakker en vanaf dat moment was ik bezig de balans op te maken van het afgelopen jaar. Een veel bewogen jaar, een jaar wat ik liever had overgeslagen als dat mogelijk was geweest... maar wat erg vruchtbaar blijkt als ik erop terug kijk:

Ik heb 2 huizen verloren, maar heb er 2 nieuwe voor terug gekregen. Daarnaast heb ik meerdere stabiele gezellige hangplekken.
Ik ben mijn baan kwijt, maar heb de tijd om mensen af en toe te helpen.
Ik ben een vriendin verloren, maar heb 1 oude vriendin teruggevonden, 2 nieuwe vrijdagmiddag vriendinnen, ik heb 2 lieve buren die ik regelmatig zie.
Ik ben mijn collega's kwijt, maar het blijkt dat 1 meer dan trouw is en in is voor heel veel andere leuke ideeen. Mijn andere ex-collega's blijken behalve bikkels in het werk ook betrokken lieve mensen thuis. En bovenop al deze sociale gezelligheid verloor ik iemand die me meer dan lief was, maar kreeg ik in datzelfde jaar meer dan ik om gevraagd had; namelijk die jongen die sociaal en lief is en ook nog eens veehouder en stapelgek op mij.
Ik ging mijn twijfels m.b.t. mijzelf, het geloof, relaties en vriendschappen niet uit de weg maar ging er keihard mee aan het werk. Gevolg; ik raakte mijn kerk en activiteiten kwijt, maar kreeg meer diepgang in mijn leven door de gesprekken. Relaties en vriendschappen zijn verdiept. Ik weet net iets beter wie ik ben, waar ik bang voor ben en hoe ik tegenover anderen en De Ander sta.
Ik kreeg zeeen van tijd; ik tobte, ik dacht na, ik verveelde me en pakte uiteindelijk oude hobby's weer op; ik schrijf weer, ik lees meer, ik ontwikkel en creeer teksten, programma's en liedjes. Ik dans weer en heb ondanks mijn slechte lijf en conditie 10 km gelopen.
Ik ben met mijn ouders op vakantie geweest en heb alle problemen overwonnen die te maken hadden met slapen, reizen en lopen. Ook al kon ik niet veel, met elkaar hebben we het goed gehad.
Ik heb voor het eerst, helemaal zelfstandig, mijn huis ingericht.   
Ik durf tegenwoordig in de sauna, ik heb mijn liftvrees overwonnen, ik loop savonds laat alleen op het station. Ik ben niet meer bang alleen in huis of in het donker. Ik durf met andere mensen jurkjes en hakschoenen te passen en in het schapenhok in het zwembad. Ik durf bij 'vreemden' in de auto. Ik sta niet meer op in de trein als er mensen zijn die ik vervelend vind.
Het lukt me, nog niet erg goed maar toch, om een ander te laten betalen in een restaurant, mij weg te brengen, iets bij mij te maken/ op te hangen. En ik durf iets beter nee te zeggen.
Ik heb nog steeds last van negatieve gedachtes en niet alles is perfect. Maar in vergelijking met vorig jaar heb ik behoorlijk wat vooruitgang geboekt. Dit jaar staat wat mij betreft nog steeds in het teken van afscheid nemen, van leren wat mijn grenzen zijn (waar ze liggen en waarom) en van heel vaak heel verdrietig zijn. Kortom; het staat in het teken van opgroeien en groeistuipen die doen pijn. Die pijn mocht er dit jaar veel meer zijn dan anders. En daar heb ik het bovenstaande door geleerd. Dat is allemaal niet niks, waarschijnlijk dat het daarom ook voelt alsof ik voor 10 geleefd heb. Het jaar is voor mij klaar. Ik hoef nu even niks meer. Ik hoef niet te voldoen aan allerlei eisen en verwachtingen. Het is heel relaxt dat ik me dit jaar niet druk hoef te maken over kerst en oud en nieuw en dat feestje wat er vrijdag aan zit te komen. Ik ga erheen, ik ga genieten en vind ik het niks dan haak ik af. Het is fijn dat ik dat niet alleen heb maar dat degene met wie ik samen ben dat ook heeft. Alles klikt; ik met zijn familie en vrienden en hij met de mijne. En als ik dan denk... ja hoor, dat kan toch niet??? Dan denk ik, oh ja, maar wacht ff, ik heb mijn portie voor dit jaar wel gehad.

oranje deur

Op een dag kreeg ik een huis dat een sloopwoning was, het was oud en zou het volgende jaar gesloopt worden. Ik was ontzettend blij, samen met een vriendinnetje mochten wij het huis bewonen. We kregen alles wat er nog in het huis stond; inclusief een wandmeubel, lamminaat en een winnie de pooh rolgordijn. Het was prachtig! Elke keer als we koffie lieten vallen op de grond of kledderde met verf dan was het; tis toch een sloopwoning. In deze woning kreeg ik de kamer op de eerste verdieping, met balkon, waslijn en een inbouwkast. Ik had al eerder met dit vriendinnetje gewoont en telkens als we een nieuw huis betrokken (wat in die tijd nogal vaak gebeurde) was het heel duidelijk welke kamer voor wie 'bestemt' was. We hebben geen enkele keer twijfel gehad. Laat staan woorden. De muren in deze kamer schilderde ik mosgroen en de deuren knal oranje. Deze kleuren hoorde bij mij, net als de kamer. Iedereen zei; zou je dat nou wel doen en zelf twijfelde ik ook wel een beetje als ik eerlijk was... maar het motto was; het is toch een sloopwoning. Dus oranje werd het! Het huis was koud, echt koud. Het tochte als een gek, ramen kreeg je wel open maar niet meer dicht :)

Een paar huizen verder heb ik wederom de kleuren mosgroen en oranje. Het is een stuk minder koud en bij tijd en wijlen een stuk minder gezellig, omdat ik mijn huis niet meer deel met anderen. Ik ben nooit meer op zoek naar een tweede sok, ik heb tegenwoordig altijd paren. Ik loop niet meer alleen op gympen maar ook op nette laarzen. Ik heb vandaag een paar pumps gekocht en ben tegenwoordig behoorlijk vaak te vinden op de dansschool. Mijn kleding slobbert niet meer en ik ben 's avonds nooit meer bang in huis. Ik heb tegenwoordig een deur die niet meer klemt, moet nooit meer op huizenjacht en ik heb een koelkast met waterdispenser ipv een viezer die min 25 vriest omdat hij zo oud is.
Door al mijn verhuizingen en het leven met tweedehands spulletjes heb ik geleerd om te leven uit een koffer en flexibel te zijn. Nu is die 'overlevingsstand' al lang niet meer nodig. Het is maanden geleden dat ik de auto voor de laatste keer volstopte. Toch heb ik afgelopen week weer een 'overlevingspakketje' gemaakt. Niet omdat ik hier vertrok maar omdat ik ergens anders nu ook een plekje heb waar ik vaker kom. Ik wil dat ik me thuis voel in mijn eigen huis en in mijn eigen omgeving, maar ik wil me ook thuis voelen en kunnen redden bij hem thuis. En dus ging er een kussen en een tas vol met spullen mee met hem. Nu is het nog fijner om daar te zijn en ook heel fijn om thuis te zijn. En realisseer ik me dat ik een mazzelaar ben. Ik heb meer een basis gevonden bij mezelf en ben niet meer afhankelijk van 1 plek, maar oh zo dankbaar dat ik wel een plek voor mezelf heb...

verzopen vetplant

sommige dingen lijken haast onmogelijk en toch gebeuren ze:

Zo leek het mij onmogelijk om een vetplant om zeep te helpen. Toch gebeurde het.

Ook leek het mij onmogelijk dat ik binnen een korte tijd deel uit zou maken van een familie, een gezin, aan de andere kant van het land. Toch gebeurde het.

Het leek mij onmogelijk om gelukkig te zijn zonder werk. Toch gebeurde het.

Ach, eigenlijk leken heel veel dingen mij haast onmogelijk. Zo zette ik net een klassieke radiozender op en krijg ik hem niet meer uit...

invloed

Vaak hoor je mensen vertellen dat toen ze 'iets' echt loslieten, het leven beter en mooier werd. Mijn leven werd in eerste instantie dragelijker. Ik kreeg minder verplichtingen en minder mensen om rekening mee te houden. Ik hoefde minder na te denken voor en over een ander. Hoewel het voelde als een keuze die gemaakt MOEST worden, werd het een keuze die me heel veel vrijheid gaf. Ik ging alleen wonen en stopte met werken. Ik herhaal dit regelmatig in mijn blog, niet als een verwerkingsmanouvre, maar als startpunt voor de verdere blogs.

Toen ik mijn vriendje net leerde kennen deden we een spelletje, een van de vragen daarin was: Wie heeft dit jaar het meeste invloed gehad op jou? Jeetje zou je denken, want veel veranderende situaties had ik dat jaar doorlopen. Toch wist ik direct het antwoord op deze vraag; mijn ex collega. Niet omdat zij boven mijn andere vrienden stond. Maar juist omdat zij geen vriend was waarmee ik allerlei patronen en verwachtingen had. Ik hoefde bij haar niets. Zij zag mij op mijn aller aller slechts. Zo slecht dat ik bijna niet gezien wilde worden. Maar het feit dat ik toch gezien werd en dat dat niets veranderde aan onze relatie was een zegen.

Vanavond zat ik bij diezelfde (ex)collega op de bank, samen met haar kinderen en met mijn vriend. Ik zag haar man die veel dingen in mijn huis heeft opgehangen. Ik zag mijn vriend die ook handig is en lief (en nog veel meer dingen maar dat hoort hij persoonlijk). Die bank, die plek, betekend heel veel voor mij omdat ik er een paar crusiale beslissingen heb gemaakt. Als ik die niet gemaakt had, hadden we vandaag niet in die samenstelling op de bank gezeten.
Even later belde mijn beste vriendinnetje (wat overigens vaak een vervelend begrip is, omdat het veelste makkelijk gebruikt wordt en daardoor soms leeg wordt. In mijn geval is het dat niet...) ze was rot behandeld door haar atelier. Ze was boos, volkomen terecht. Ze vroeg zich af of het een teken was: zat ze wel op de goede weg, was dit wel wat ze echt moest doen? Later kwam mijn collega thuis en ontdekte ik dat haar moeder jaren lang naaister is geweest. Mijn collega wilde met haar praten over de telefoon. Lang verhaal kort... ik herken zo die ongelofelijke druk die er op twijfel kan heersen. Ik ken de twijfel over dromen, bestemming. Ik ken de levensvragen die soms zo klein zijn en zo groot kunnen lijken. Ik ken de verslagenheid als dingen maar niet willen lopen of goed lijken te komen. En daar tegenover staat dat ik ben blijven dromen. Het gat tussen nu en de toekomst kan in mijn hoofd soms zo groot lijken. In de trand van: Het is nu hopeloos en ik zie niet in dat dat veranderd. Maar als ik dan vandaag op die bank zit, kijk naar mijn leuke vent, praat over de boerderij en me realisseer hoe ik het getroffen heb met de lieve mensen om mij heen dan vervaagd het afgelopen jaar. Dan vervagen de negatieve gedachtes, dan vervaagd vervlogen hoop en wat overblijft is de hernieuwde overtuiging dat er Iemand is die heeel veeel van mij houdt. Dat Hij wel het beste met mij voorheeft, dat Hij wel aanwezig is en alles ziet. Dan kan ik zo blij worden dat sommige kromme vervelende dingen op 1 avond recht lijken; dat ik niet alles verloren heb maar veel meer gekregen heb. Dat ik niet alleen ben maar geliefd. En dat dat niet alleen voor mij geldt maar ook voor het vriendinnetje wat in 1 avond haar atelier verloor en iets nieuws zomaar in haar schoot geworpen kreeg :)

het is een komen en gaan

"Sommige mensen vertrekken vanzelf" zei een gewaardeerde collega een tijdje geleden tegen mij. En ik dacht, in al mijn onschuld, dat meent ze toch niet? Ik bedoel, mensen kunnen toch niet zomaar en vanzelf vertrekken? In mijn beleving zijn mensen die opstappen en gaan juist erg luidruchtig. Denk maar aan een verjaardag, degene die weggaat vertrekt toch niet stilletjes. Maar dan rijst de vraag: moet het 'vanzelf vertrekken' dan perse in gepaard gaan met luid gejuich, gejubel of gestommel? Het antwoord daarop is denk ik nee.

Ik ben iemand met een groot palet aan emoties. Ik hou van uitersten in veel dingen. Zo ook in mijn vriendenkring. Ik heb een paar extraverte dames, een paar introverte heren, een paar totaal verschillende paren. Ik heb vrienden die de veertig gepasseert zijn, ik heb een vriendinnetje dat hoopt dat ze ooit net zo oud word als ik ;) Ik heb een tijdje gehad dat ik vrijwel alleen meiden van in de 20 rond me had hangen en nu zit ik opeens vollop in de gezinnen en mensen die denken aan een kind en mensen die dat denken om hebben gezet in doen (en nu dus bezwangerd zijn ;) ). Maar allemaal hebben ze iets met elkaar gemeen, het zijn trouwe toegewijde mensen met een bak met humor en een bepaalde serieusheid over zich heen. Het zijn vrijwel allemaal kletskoppen die met veel (of iets minder) geluid mijn leven in zijn gestormd om niet meer weg te gaan. Mijn alleroudste, allertrouwste vriendschap is ontstaan tijdens een balspelletje bij onze ouders op de stoep. En mijn nieuwste vriendschap is eigenlijk een oude vriendschap die begon toen ik 12 jaar was en waar een gapend gat van een verhuizing tussen zit, naar de andere kant van het land.

Mijn vriend is boer, hij heeft prachtige koeien en een aantal schapen. Ik ben vrij rusteloos van aard en als ik bij hem op de boerderij ben is dat verdwenen, niet een beetje. Niet dat hangerige van "ik heb niks te doen en dat is eigenlijk wel prima". Maar dat rustige dat je kaas schaaft en naar buiten kijkt en denkt; men heb ik het effe getroffen. En dat dat gevoel blijft, ook al komt de regen met bakken uit de hemel en verlicht mijn fiets maar een klein gedeelte van de weg. Die weg die ik niet gezien had voordat ik hem gezien had en die voelt alsof ik er al jaren kom.

Sommige mensen zeggen dat bepaalde dingen "zo" bedoeld zijn. Dat "zo" kan negatief en positief zijn. 6 jaar geleden belandde ik in een vriendschap en vanaf de dag dat we echt met elkaar spraken was er die klik. In de jaren die volgden kliktte er steeds meer, er werd meer gedeeld. Er was een moment dat ik me niet voor kon stellen dat die vriendschap er ooit niet meer zou zijn. En dit weekend, terwijl ik met een grote trui (zijn trui) op de bank zat besefte ik me opeens dat die vriendschap er niet meer was. En dat ik al dagen niet meer aan die vriendschap had gedacht. En even vroeg ik me af of ik die vriendschap had vervangen door relaties met andere mensen.  En toen dacht ik: Nee! En ik dacht dat er helemaal geen afscheid was geweest, met toeters en met bellen en een harde DOEI. En ik besefte me dat ik geen gemis ervaarde. En toen, na al die En-un en de raas van gedachtes die in dit stukje staan.... besefte ik me opeens dat ik echte liefde had gevonden. Dat ik altijd opzoek was naar die liefde, naar die liefde die echt de vrees verdreef. Naar die liefde die niet onzeker maakte maar juist aanvulde dat wat ik miste.
Ik besefte dat ik in staat was om uren lang alleen in mijn huis te zijn en me goed te vermaken. Ik besefte dat ik me niet meer opgejaagd voelde of alleen. Ik voelde me niet meer tekortschieten, in vriendschappen, in werk, in verwachtingen. Ik voelde me... rustig.... goed. En dus zat ik daar op de bank, als een natgeregende kat en keek ik naar die jongen die naast me zat. En bedacht ik me dat er geen enkele plek was waar ik op dat moment liever wilde zijn. En dat al mijn vrienden nu heel ver weg waren; in drachten, in zwolle, in alkmaar, in zaandam, in blokker, in heerenveen, in amsterdam, in krommenie en dat dat niet uitmaakte. Want die echte vrienden die zijn een fantastische aanvulling in mijn leven. Geen levensvervulling of broodnodig op ieder moment. Zij zijn de groep die blijven en die niet "vanzelf zullen vertrekken". Waardoor ik dat weet en daarin zo stellig ben? Zij zijn degene die me tot nu toe nooit iets anders hebben laten zien in hun daden. En als hun vertrek zich aandiend dan zal dat niet vanzelf gaan maar met moeite. Want echt afscheid nemen doet nou eenmaal zeer.
De zekerheid dat deze mensen er zijn, ongeacht waar ik uit hang of hoe het met mij gaat is een geweldig iets. Vooral in combinatie wat ik de laatste maanden heb geleerd: ik red het wel. Dwars door verhuizing, verdriet en lichamelijk ongemak, redde ik mijn eigen reet. Daardoor hou ik meer van mezelf dan daarvoor en dat voelt geweldig goed. Zo goed dat ik dat met iemand wilde delen. Het leuke is... hij wil dat met mij delen.

Mensen die wel vanzelf vertrekken daar is niks mis mee. Misschien was het een tijdelijke reddingsboot of een geweldig schip om mee te cruisen. Als dat schip verdwijnt dan betekent het niet dat je reddeloos verloren bent, dat jou eigen schip gezonken is. Het betekend soms dat je een tijdje hard moet roeien om voorwaards te blijven gaan. Of in mijn geval waar alles in vrij korte tijd bij elkaar kwam, betekende het roeien met de riemen die ik op dat moment had. Na wat gespartel en wat tranen die de oceaan alleen maar groter leken te maken, heb ik zelf mijn riemen gepakt en ik ben gaan roeien zo hard als ik kon. Inmiddels sta ik alweer een tijdje met beide benen vollop op de grond. Ik verken nieuw terrein met oude en wat nieuwere vrienden en heb ontdekt dat de wereld niet vergaat. Ik ontdek nu zelfs dat het leuk is om terug te kijken. Want ik weet waar ik vandaan kom, dat ik een lange weg in absurd snelle tijd heb afgelegd en dat ik nog steeds sta (en niet ergens in de modder gevallen ben). Ik sta, niet alleen, wel zelfstandig en een stuk steviger dan daarvoor. Zoals ik hierboven al zei; inmiddels kijk ik een stuk minder terug en een stuk meer vooruit. Het vooruitzicht bevalt!

it's a beautyfull day (u2)

Vandaag was zo'n dag met een gouden randje, een dag die je onthouden wilt.

Het is 29-9-2009, dit is de verjaardag van mijn opa, die overigens niet meer leeft. Voor mijn oma, mijn moeder en andere familieleden een speciale maar ook verdrietige dag, zelfs naar al die jaren.
Maar voor mij was het een gouden dag! Een aantal bloggen terug schreef ik over de medicijnen waar ik mee zou beginnen en schreef ik over Berlijn waar ik me nog bijna nauwelijks lopend voort kon bewegen. Vandaag heb ik mijn hardloopschema af gerent. Langs mijn oude middelbare school en langs de manege waar ik ooit zo vaak kwam. Het was geweldig, om het gevoel te hebben dat ik weer aan het opbouwen ben. Maar dit was nog lang niet zo leuk als vanavond. Toen ik naast mijn vriendje op de bank zat en hij al die goede dingen zei. Dat gevoel dat je niks hoeft, maar dat het in het hier en nu gewoon goed en leuk is. In de blogs ervoor had ik het over mijn nieuwe liefde, vanaf vandaag durf ik zonder reserves te zeggen dat ik bij hem hoor en hij bij mij!

Zondag was ik bij hem thuis, liep ik over de boerderij en liep ik aan zijn hand door het land. Op dat moment realisseerde ik me dat je soms heel ver moet gaan in het vertrouwen in God. En dan opeens sta je midden op het land met niemand minder dan met hem, de enige met wie je daar wilt staan, en dan is alles zo rustig. Verbazingwekkend rustig en goed...

Ik heb de Liefde leren kennen (Van Dik Hout)

Het stukje wat ik nu ga schrijven heeft weinig te maken met het originele liedje van Van Dik Hout.... maar ik wilde graag iets vertellen over de Liefde die ik heb leren kennen.

Als tiener dacht ik vaak dat je God het beste leerde kennen als je probeerde te leven zoals Hij dat graag wilde. Ik ontdekte dat ik vaak niet wist wat Hij dan graag wilde. En soms wist ik het wel en dan was het minstens zo moeilijk om te voldoen aan de Almachtige eisen.

Later ontdekte ik dat ik God het meest ervaarde in de periode dat ik helemaal niet op de 'goede' weg zat. Ik ervaarde God terwijl ik ergens op een veel te dun matras lag en de muziek van Wayne Watson hoorde. Later ontdekte ik dat ik helemaal niet op dat matras moest liggen. Wel op dat moment, want op dat moment wist ik heel zeker dat God bestond. Ik hoorde een liedje waarin werd gezongen: I wanne be the kind of friend that Jesus would call. Het is een heel oud liedje en het gaat erover dat de zanger van het lied graag iemand wil zijn die Jezus belt, aan het einde van dag, gewoon om te praten over... eigenlijk over niets. De toevoeging die ik op dat moment dacht was: Niets is vaak alles. Als je niets zegt zegt het vaak alles. Als je niet perse een onderwerp hebt waarvoor je elkaar moet bellen dan bel je juist lang. En ondertussen dacht ik aan al die telefoonrekeningen die maandelijks op de mat vielen en het resultaat waren van urenlang geklets. Soms geklets op niets af en daarom juist vaak waardevol. Wat ik toen nog niet wist was dat er een moment kwam dat ik uit gekletst zou raken. Dat er niets meer te zeggen viel en dat dat wederom alles zei. Ik was enorm verdrietig hierover en vroeg me af hoe het toch kon dat voor mijn gevoel datgene wat zo goed voelde toch zo slecht kon zijn. In het begin vroeg ik God Zijn mening hierover. En later vroeg ik niets meer. Niet omdat ik niets meer te zeggen had. Ik had juist van alles te zeggen, een stortvloed aan woorden zou zo naar buiten komen. Maar ik had simpelweg het geloof en de lef niet meer om tegen God te praten over Liefde. Ik had niets meer te zeggen zonder mijn geloof en de lef die ik altijd had gehad om te verkondigen dat ik God wilde volgen. Ik wist immers helemaal niet hoe je God moest volgen, anders was ik toch niet zo in de war geweest? Of zoals anderen het mooi zeiden; je bent de weg kwijt. En dat vond ik raar. Want toen ik het gevoel had dat ik op de goede weg zat (de ervaring die ik had, dat ik zeker wist dat God bestond, de ervaring op het matras) bleek dat toch niet juist.

Voor de mensen die zich afvragen op wat voor matras ik dan lag (dat gaat je natuurlijk helemaal niks aan). Maargoed ik ben ook de lulligste niet. Ik lag op een zolderkamer, in mijn eentje op een matras.

Maanden later, een paar weken eerder dan het moment waarop ik dit type had ik precies dezelfde gedachte als al die maanden daarvoor. Ik wil de vriend zijn die Jezus zou bellen als hij een telefoon had. Gewoon aan het einde van dag om het helemaal nergens over te hebben. Ik wilde geen mensen meer die veel te veel woorden zouden gebruiken om helemaal niks te zeggen. Ik wilde geen oppervlakkigheid; ik wilde contact waarbij oneerlijkheid, angst, schuld, schaamte geen rol zou spelen. Ik wilde weer leven. Of zoals de titel van het lied zegt: Wouldn't that be something?

Het leek me geen onaardig streven; come on, put yourself in my dream (Wayne Watson). Ik had de Liefde al leren kennen. En ik snapte hem iets beter dan die maanden daarvoor. Ik was minder veroordelend, vergevender, rustiger, geduldiger, eerlijker. Het ging de goede kant op.
Ik zal niet zeggen dat ik de Liefde echt ken, of beter ken dan iemand anders. Ik zal zelfs niet zeggen dat ik Hem beter ken dan gisteren of maanden geleden. Ik ken Hem anders. Sommige mensen zullen zeggen dat ik mijn eigen gedachtes (het feit dat ik minder met een vinger wijs naar mezelf en anderen) projecteer op God. Anderen zullen zeggen dat ik nu eindelijk Gods gedachtes projecteer op mezelf. Ik kan van beide niet zeggen wat de echte waarheid is. Het enige wat ik kan zeggen is dat ik aan het groeien ben, aan het opgroeien misschien zelfs. Ik voel me daar oke bij. Ik zal niet zeggen laaiend goed, maar er zijn momentjes dat ik dat wel zo voel. Mijn almachtige eisen zijn lager geworden en daarom kan ik dingen beter de tijd geven. Ik kan bijvoorbeeld vandaag al blij worden dat ik morgen met mijn nieuwe liefde naar het strand ga. Maar tegelijkertijd geniet ik van vandaag, dat ik in staat ben om de boel beter te overzien, om gewoon dit stukje te typen, om aan de telefoon te kletsen met mijn vriendinnetje en niet onbelangrijk; om voor de 100e keer de cd van Wayne op te zetten... en te weten... dat het liggen op dat matras de plek was waar ik de Liefde leerde kennen, dat was echt en dat was goed.

Wat ik dus geleerd heb is dat je soms de Liefde leert kennen op een plek wat voelt als een 'verkeerde' plek. Maar wat is verkeerd? Als je er iets van leert, je er verder mee komt etc is iets dan werkelijk een verkeerde plek?
Aan de andere kant heb ik geleerd om bepaalde plekken als 'goed' te betitelen, terwijl ik het als ik eerlijk was niet ervaarde als goede plek. Ik voelde me leeg. Het voelde onecht. Sommige mensen vertellen dat je soms iets niet doet voor een goed gevoel, dat is soms waar. Vandaag las ik in een, overigens naar mijn idee geweldig, boek (de brug der zuchten): Als je de waarheid verteld maak je de duivel aan het blozen.
Ik moest op een heleboel plekken geweest zijn voordat ik de waarheid durfde te vertellen, toen ik dat eenmaal deed begon ik sommige plekken als goed te bestempelen die eerst verkeerd waren en omgekeerd. En dat was me toch een partijtje verhelderend!

tijd voor een nieuwe start

In een jaar kan veel gebeuren. Het begin van het jaar, of eigenlijk het einde van vorig jaar, stond in het teken van allerlei zaken waar ik afscheid van nam. Het laatste waar ik afscheid van nam was mijn werk. Dat gebeurde, zoals je een paar bloggen terug kon lezen, nog niet zo lang geleden. Met het afscheid van mijn werk en alle mooie woorden die daarbij kwamen nam ik afscheid van een lastige periode. Een periode die in het teken stond van strepen trekken en verder gaan, van bewuste keuzes maken en heel veel twijfelen. Met het afscheid van mijn werk was de cirkel rond, er was niets meer hetzelfde als vorig jaar rond deze tijd. Doordat niets meer hetzelfde was begon ik echt helemaal opnieuw.

Inmiddels ben ik thuis in mijn eigen huis. Soms zit ik er een dagje alleen en dat is oke. Andere keren zijn er vrienden over de vloer. Het is er warm, gezellig en het is overduidelijk mij. De leukste jongen van Nederland is net vertrokken en een vriendin van mij belt en heeft leuke plannen.
Ik heb God heel veel vragen gesteld en een aantal antwoorden gekregen. Ik ben erachter dat ik de juiste keuzes heb gemaakt en dat gaat gepaard met vrolijkheid dat ik terug gekregen heb.
Ik ben mijn conditie aan het opbouwen en tegelijkertijd rust aan het houden en heb geleerd dat deze combinatie wel mogelijk is.
De vriendschappen die ik al had zijn verdiept en oude hobby's zijn opnieuw opgepakt.

Al met al samengevat kan ik zeggen dat het goed gaat en dat ik me beter voel dan een jaar geleden en de afgelopen maanden die daar tussen zaten. Ik heb veel geleerd. De belangrijkste les is wel dat ik de Liefde iets beter begrijp. Het is waar dat echte liefde vrees verdrijft. En naast vrees nog veel meer dingen. Ik ben minder veroordelend, denk minder in hokjes of termen van "dit is niet goed".  Met als gevolg dat ik verdraagzamer ben richting anderen, anderen beter begrijp en mezelf minder opdraag om iets te voelen of te vinden. Ik voel me vrijer.

all that you can't leave behind (u2)

All that you can't leave behind. Alles wat je niet kan achterlaten blijft als een rugzak op je schouders drukken. Mijn schouders zijn niet echt geschikt om dat gewicht te dragen. Mijn beste vriendin zei altijd dat alles een keuze is. Een van mijn collega's zegt altijd dat je niet de situatie uit kunt kiezen maar dat je kunt kiezen hoe je met de situatie omgaat. Soms zit je in een situatie en dan lijkt het alsof er niets meer te kiezen valt. De wereld is even niet maakbaar en zonder dat je er zelf voor gekozen hebt sta je midden in die wereld.

In minder dan 9 maanden tijd heb ik mijn kerk, mijn jeugdgroep, mijn wijkwerk, mijn beste vriendin, mijn huis, een gedeelte van mijn dromen en mijn werk achter me gelaten. Het was een roerige tijd, het was verdrietig, verwarrend en wonderlijk. Ik vroeg me af wat het leven zonder al die dingen was... Nu 9 maanden later weet ik wat het leven zonder al die dingen is. Ik heb in een razend tempo een identiteitscrisis, een geloofscrisis en woningnood overleefd. Ik heb ontdekt dat rust vinden en je ergens thuis voelen voornamelijk te maken heeft met je eigen gevoel. Ik heb geleerd dat stilstaan geen achteruitgang is. Ik weet dat ook zonder het werk waar ik zo van hou dagen voorbij gaan.

Ik realisseer me dat ik een mazzelaar ben, dat ik dankbaar mag zijn voor mijn sterke wil. Voor mijn doorzettingsvermogen en veerkracht. Terwijl ik dacht dat ik alles aan het verliezen was, was ik eigenlijk alles aan het winnen. Ik heb grenzen opgezocht en ze gevonden, vaak door erover heen te gaan (wat overigens erg leerzaam was). Kortom; ik heb meer zicht gekregen op wie ik ben en wat belangrijk voor mij is. Een groot gedeelte van mijn dromen zijn teruggekomen, sommige in een andere vorm, maar veel in dezelfde. Ik vond God terug. Ik ontdekte dat Hij mij niet alles gaf wat ik nodig had of wat ik graag wilde, maar dat Hij een persoon was die luisterde en die bleef. Ik vond een woning, wat langzaamaan mijn nieuwe thuis werd. Niet door de spullen of het mooie behang, maar doordat ik het mezelf waard vond om een eigen plek te creeeren waar ik me lekker voelde. And last but not least; ik vond die ene bijzondere jongen. Hij is er niet om alles leuk te maken, maar geeft het net een beetje extra glans. En dat mag ook wel... De leuke dingen zijn er om ervan te genieten.

het staat niet stil

In mijn vorige blog kan je een onderaan een stukje lezen over dat de tijd niet stil zal staan. Dat zij gelijk heeft dat blijkt. Want ondanks de vele dingen die besproken werden in het vorige blog waren er ook andere memorabele zaken. Die dus blijkbaar naast elkaar konden bestaan.

Zo ontmoette ik een jongen die je maar zelden ontmoet. Zo een die echt leuk is en die mij ook nog echt leuk vind. Zo een met wie ik uren in Amsterdam rondhing en toen we lang moesten wachten op de trein, de trein nog te snel kwam. Zo een met wie ik blijf SMS-en; op de terugweg in de trein op station van vertrek en de hele tijd daarna.  Zo een die in mijn hoofd zit en ik in de zijne. Zo een die me uiteten neemt en die ik zaterdag weer zie.
Een paar bloggen terug schreef ik over die boerderij, en toen ontmoette ik een boer die nog leuker was dan ik zelf kon bedenken.

Er was weer uitmarkt in Amsterdam en ik ontdekte dat de omstandigheden om mij heen veranderd waren en dat ik veranderd was, maar dat de basis nog steeds hetzelfde is en net zo leuk.

de Keuze

Vandaag was het zover. Ik mocht naar de huisarts en vanaf morgen mag ik iets slikken tegen mijn pijnklachten. Deze klachten zijn inmiddels zo erg dat ik niet meer kan werken. Dit zorgt er enerzijds voor dat ik me een pukkel verveel en anderzijds binnen de kortste keren overbelast ben. Lastige lijn tussen hoofd en lijf... Gelukkig een herkenbaar thema; ook als je niets mankeert. Grenzen en mogelijkheden je kent het wel...

Maargoed over de medicijnen; de bijwerkingen kunnen vreselijk zijn angst, paniek, depressie. Je gedachtenstroom kan flink op zijn kop gaan. Nu weet ik dat alle bijsluiters niet bijster blijmakend zijn, maar het verschil is dat dit niet alleen gaat over lichamelijk bijwerkingen als verstoppingen. Ik vind het nu al angstaanjagend als ik denk dat ik mijn gedachten misschien straks niet meer kan vertrouwen. Want iedereen met een zeer of beperkt lijf weet dat je het vooral moet hebben van je kop. De kans dat deze bijwerkingen mij gaan treffen is niet heel groot omdat het niet de reden was waarvoor ik het ging slikken, maar een versterker op mijn emoties is niet fijn.

Ik ben er heel goed in om dingen weg te relativeren, richting andere mensen dan. Ik kan goed analyseren, plannen maken etc. En ik hoop dat ik dat straks ook nog kan.

Ik heb een groep met goede lieve mensen om mij heen. Een van die mensen zei vandaag tegen mij; je kunt niet kiezen hoe je je voelt, wel hoe je denkt. Wat ik net ook al zei; ik hoop dat ik dat straks ook nog kan. Maar hopen is niet genoeg... Ik moet nu bewust een keuze maken; ik moet een dagprogramma opstellen en me daaraan houden. Ik moet structuur krijgen in mijn leven die niet afhankelijk is van anderen. Ik moet positieve gesprekken voeren. Ik moet mijn conditie op peil houden. Ik moet op tijd rust houden. Ik moet mijn sociale netwerk inzetten voor te zware taken maar niet dingen over laten nemen die ik zelf kan. Ik moet de controle houden. Ik moet me nu focussen op de dingen die ik wel kan; dingen die me structuur en blijdschap geven. Ik moet me committen aan mezelf. Ik moet vertrouwen op mezelf.

Ik moet heel veel en het liefst zou ik nu mijn kussen huilend over mijn hoofd heen trekken. Want morgen ga ik afscheid nemen van mijn werk. En tegelijkertijd is het mijn laatste autoritje de komende dagen en met pech, de komende tijd. Als ik kies voor het huilen, voor het verdrietig zijn, voor het niet weten wat ik moet doen, dan maak ik mezelf tot slachtoffer en erger nog dan haal ik mezelf heel wat bijwerkingen op de hals. "Alles is een keuze" zei 1 van mijn favoriete mensen. Die keus maak ik dan ook nu. Ik stel mijn dagprogramma op en pin mezelf met ijzeren discipline eraan vast. De komende tijd staat in het teken van beter worden. De komende tijd staat in het teken van verantwoordelijkheid nemen voor mezelf...

Een lief vriendinnetje zei het volgende: de komende tijd zal weer heel interessant worden in je ontwikkeling...tot nu toe bleef je er altijd bij, en dat is een goed iets. Maar laat het ook maar een keer los, als je kunt en als je durft. Het leven zal niet op zn gat gaan liggen, en het jouwe zeker niet. Je gedachten kunnen tollen en razen, oncontroleerbaar voelen, ongewenst, maar ook de wereld draait door, de klok tikt door. En windstilte komt gerust een keer. En dan zal het fijn zijn.
Gun je lijf de ruimte, de aanwezigheid en aandacht van je hoofd.. maar blijf wel in beweging.

schrijven

Er zijn tijden geweest dat ik elke avond schreef. Van verhalen tot gedichten en van muziek tot een "boek". Daarna kwam de tijd dat ik niet meer schrijven kon.
Zolang als ik schrijf zeiden mensen tegen mij dat ik er iets mee moest doen. Dat heb ik dan ook gedaan; opstellen, scriptie, verbeterplannen. Schrijven is alles; terwijl ik door de stad heen loop ben ik de omgeving om me heen aan het beschrijven en terwijl ik gesprekken voer met vrienden ben ik de analyse ondertussen aan het optekenen.
Er zijn tijden dat ik me niet optimaal voel, dat de gedachtes razen door mijn hoofd en dat het lijkt alsof het niet meer stopt. Als tiener vond ik dat beangstigend; ik was 15, zat op mijn bed en vond de dingen die ik deed machtig prachtig. Maar zodra het moment van "doen" stopte waren al die gedachtes er weer. Schrijven werd mijn medicijn, het maakte alles rustiger. Op het moment dat ik niet meer schrijven kon begon ik andere vormen te zoeken, vormen die hetzelfde effect hadden maar minder moeite kosten. Als ik heel eerlijk ben; tot nu toe heb ik nooit een vorm gevonden die me hetzelfde gevoel gaf.

Tijdens mijn opleiding zat ik met gepassioneerde mensen in de klas; kinderen die net tiener af waren vol gedrevenheid spraken over wat zij later worden wilde: HULPVERLENER. Ik voelde me de meeste tijd een vreemde eend in de bijt. Dat gevoel, dat anders voelen, wordt wel eens verward. Mensen denken dan dat ik me "anders" voel dan normaal. Maar dat is niet waar, eigenlijk voel ik me overal de beschouwer, degene die alles van een afstand bekijkt. Ik zit ook wel eens midden in de situatie, maar bijna nooit wanneer ik me in een groep begeef. Ik analyseer, ik verbeter, ik beschrijf, ik onderwijs etc. Ik heb nooit hulpverlener willen worden, maar ik heb altijd een enorme drive gehad om op te komen voor mensen die het net niet redden, die net buiten de boot vallen. Voor mensen waarin hun ogen je kijkt en je hart sneller gaat slaan.

Net als iedere (ex)tiener op weg naar zelfstandigheid (raar begrip eigenlijk, want als je niet oppast krijgt het de klank van: Ikke zelf doen en onnodige eenzaamheid, maar dat terzijde) wilde ik het gevoel krijgen dat ik iets ontdekte om te doen/zijn waarvoor ik gemaakt was. Het kwam niet... De mensen in mijn omgeving konden me niet helpen om te vertellen wat ik moet doen, waarheen ik moest gaan om antwoord te krijgen op de vraag: wie ben ik en waarvoor ben ik gemaakt? Maar iedereen die dit stukje leest en die mij kent weet dat dit het is en zolang als ik me herinner het is geweest; 

Mijn ultieme droom is een (zorg)boerderij waar ik mensen op kan vangen, m.a.w. waar mensen welkom zijn. Waar pleegzorg een centrale plek inneemt en waar ik mijn liefde voor dieren en mensen kan combineren. In mijn grote droom wordt er niet met woorden gepreekt maar met liefde gewerkt. In mijn hoopvolle toekomst is er rust voor mezelf om niet te hard te lopen en stimulering om niet stil te staan. Deze combi van rust en prikkeling zorgt ervoor dat anderen durfen te groeien, te leren, te vallen en op te staan. Op de boerderij leren mensen dat eenzaamheid een gevoel is wat er mag zijn, maar er niet hoeft te zijn, dat ergens welkom zijn niet te maken heeft met wat je doet maar met hoe je gemaakt bent. Deze plek wordt mijn nieuwe thuis, een huis niet perse met een vernieuwende visie, maar wel met een liefdevolle visie waarin het streven naar kwaliteit centraal staat, maar niet verheven wordt boven de wensen van de mensen. Ik streef naar een huis voor hen die geen thuis hebben...

Ik streef naar mijn ultieme droom, ik droom van mijn ultieme droom. Ik droom nog steeds. Ondanks angst, ondanks razende gedachten, ondanks dat ik soms mijn wereld steeds kleiner zie worden ipv zie groeien. Ik droom ondanks dat de middelen nu in geen enkel opzicht wijzen op een verwezelijking, ik droom ondanks dat ik alleen ben en mijn droom samen wil verwezelijken. Ik droom van compleet zijn ipv me leeg, incapabel, falend, opgejaagd, tekortschietend etc te voelen, omdat ik weet dat iedereen deze "negatieve" gevoelens kent. Maar als ik vasthoudt aan deze gevoelens die de realiteit soms realistischer afschilderen dan mijn droomwereld, dan weet ik dat ik me zo voel als een tijd terug: lamgeslagen, fantasieloos, totaal hangend in het moment. Dat wil ik niet. Dus droom ik en zie ik mezelf op de verrande van mijn boerderij met leistenen grond, met mijn gitaar in mijn hand en dan is het warm buiten en valt de avond in nadat ik aan een grote tafel met mensen heb gegeten. En als het dan avond wordt en degene die ik op dat moment de leukste van de wereld vind zit met een boek op onze schommelbank, dan pak ik mijn schriftje en hoef ik niks te schrijven...

mijn computer

Ik heb samengewoond met verschillende mensen in verschillende huizen. In alle huizen was mijn computer de computer die gezamelijk gebruikt werd. Als vrienden in 1 huis was het voor ons duidelijk waar de grenzen lagen op het gebied van privacy. Een van die grenzen was dat we niet in elkaars zaken keken die we op de computer zette. Inmiddels deel ik mijn computer al een hele tijd niet meer, vandaag keek ik naar het bureaublad en verbaasde ik me dat 5 icoontjes niet van mij waren en dat ik ze al die tijd onaangeraakt op mijn startscherm had laten staan. En plots moest ik lachen want stiekem is dat wat ik heel vaak doe. Ik laat anderen gebruik maken van iets van mij (mijn tijd, spullen, kwaliteiten) en doe dit over het algemeen zonder er iets voor terug te vragen. Het lijkt mij niks te kosten en ik besteed er verder geen aandacht aan, maar ondertussen staat het wel standaart op mijn schijf geprogrammeert. Terwijl mijn ex huisgenootjes waarschijnlijk niet nadenken over wat er nog op mijn harde schijf staat word ik er indirect iedere dag mee geconfronteerd. Ik besloot een van de icoontjes aan te klikken, het was duidelijk dat het een powerpoint presentatie was en dat hij niet prive was. Ik verbaasde me, want de helft van de presentatie was niet ingevuld. Het was er zo eentje die ik uit duizende herkende, zowel tekstueel als qua opzet. Veel te laat was er begonnen met het invullen van de tekst, de lay-out was rommelig, de plaatjes net niet up 2 date, maar het knalde van de informatie. Ik moest wederom lachen want ik heb, kijkend naar de datum (13 nov) een presentatie die half af was op mijn computer staan die ik niet heb aangeraakt omdat hij niet van mij was... Ik dacht aan wissen, maar ironisch genoeg was het zo herkenbaar dat ik het niet wissen wilde.

Ik hoor vaak mensen hersenen vergelijken met de harde schijf van een computer, oneerbiedig vind ik het. Maar ik kan niet ontkennen dat er een kern van waarheid in zit. Mijn harde schijf staat vol met nutteloze informatie; herinneringen die ik beter weg kan kieperen. Ik loop regelmatig vast, raak vertraagd op momenten dat het niet uitkomt. Zit vol met informatie, loop zo nu en dan een virusje op. Ik kan belangrijke dingen in mijn hoofd soms niet vinden terwijl ik zeker weet dat ik het opgeslagen heb. Ik zit vol met zaken die niet van mij zijn; dingen van anderen die me bezig houden. Voor andere mensen draag ik opzichtig invloeden van anderen met mij mee die ik zelf niet eens meer zie. En net als mijn computer ben ik toe aan het schoonvegen en weggooien van dingen, heb ik behoefte aan een extra harde schijf en wens ik soms stiekem dat het scherm gewoon even op zwart gaat... ff uit... en dan hop... RESET.

Om een lang verhaal af te maken; ik heb niets gewist van mijn computer en heb verder niets gelezen. Wel vond ik het liedje van Anna Nalick; Breathe (just breathe). Dus dat heb ik gedaan!

en opeens is het daar...

Als ik me bedenk hoeveel tegenstellingen er zijn dan ben ik verbaasd. Verbaasd dat ze er zijn en dat beide kanten waar zijn. Zo hoorde ik een vriendin praten, een wijs mens en alles wat ze zei was waar (op dat moment). En ik dacht: Wat is ze een wijze vrouw geworden!!! En nog geen sec later dacht ik; wat ben je toch een naief meisje. Ik ben jaloers op haar oprechte volwassen geloof en tegelijkertijd denk ik; kind, denk je nu werkelijk dat het zo werkt... Wederom, nog geen sec later denk ik; wie ben ik om hier uberhaupt een oordeel over te vellen; dat iets al dan niet zo werkt....

Een paar bloggen terug schreef ik over geduld, althans, over het gebrek daaraan. Tegelijkertijd verbaas ik me over hoe snel de tijd gaat. Het is al bijna weer Uitmarkt in Amsterdam. Ik zie een hoop dingen van vorig jaar nog levendig voor me, de concertjes; de heen en de terugweg, het gevoel van geluk dat ik toen voelde. Maar vooral de lol, de saamhorigheid en het gevoel dat ik daar was waar ik wilde zijn.
Een paar maanden terug had ik niet gedacht dat ik iemand tegen zou komen die me het gevoel zou geven dat hij me zag zonder een vraag te stellen. Dat ik iemand tegen zou komen die de dag zou veranderen door attent te zijn op een manier die ik nog niet kende. Immers, ik ben de attente in de familie :) En toch kwam hij, juist toen ik het niet verwachtte...

Een vriendinnetje zei tegen me dat het principe van RUR ontzettend belangrijk was. RUR staat voor Red Uw Ree... Ik hou ervan om mijn eigen kont te kunnen redden. Tot ik het liedje hoorde van Sarah Bettens; Rescue me. En werkelijk alles in mij schreeuwde: Will you rescue me!!!! Ik voelde de afhankelijkheid tot in mijn botten, al mijn haren stonden recht overeind. Ik wenste stiekem, heel stiekem dat niemand wist dat ik dit zooo hard zong en tegelijkertijd wenste ik dat degene die het moest horen op de een of andere manier, kilometers verderop, het horen zou. En dat dat horen er dan voor zou zorgen dat het liedje waar werd. Dat de wind minder hard ging waaien. Zodat de storm in mijn hoofd minder zou worden. En wederom; tegelijkertijd, weet ik dat wanneer dat op wonderbaarlijk, onverklaarbare wijze zou gebeuren; dat het liedje gehoord wordt (dat de ander weet wanneer je geraakt wordt) dat de storm alleen maar erger zou worden...

Op de opleiding heb ik een tekst geleerd die zegt: Mag ik een stukje dichter uit je buurt komen? Ik weet dat ik er een handje van heb om anderen van me af te stoten terwijl ik eigenlijk gewoon wil dat ze blijven. Ik weet dat ik de controle niet uit handen wil geven maar dat ik zo dankbaar ben wanneer een ander voor me opkomt of me laat praten alsof ik het niet meer weet. Ik weet dat ik het doe, dat ik degene ben die het doet, maar ik hoop altijd maar dat de ander genoeg doorzettingsvermogen heeft om te vechten tegen het gevecht zodat ik een stukje dichter in de buurt kan komen.

Het ervaren van disbalans in je leven zorgt ervoor dat je de boel herziet. Soms mond dat uit in creativiteit, in nieuwe keuzes, in ruimte, in avontuur of in.... Temidden van mijn disbalans die langzaamaan rechttrekt zie ik de tegenstellingen in mijn eigen leven. Zoek ik de waarheid die voldoet op het moment. Vind ik het vertrouwen dat ook wanneer je alles wantrouwd liefde en trouw overwinnen. Ben ik gestopt met zoeken en vond ik niet alles maar zeker ook niets; ik vond een hoop verassingen en verbazing. Ik ontdekte dat ik minder star was dan ik had gedacht, maar ook minder flexibel. Ik vond een hoop middenwegen bij mezelf en daarnaast een aantal uitschieters. Voor die uitschieters zoek ik nog steeds tegenhangers...(of eerlijker geformuleerd; mis ik mijn tegenhanger) Daarom blijf ik stiekem zingen: Will you rescue me???

dood paard?

Omdat ik het lastig vind om dingen af te sluiten vraag ik mezelf regelmatig af; zit ik nou aan een dood paard te trekken? De vraag vind ik al lastig om te stellen, maar het antwoord vind ik nog... je snapt het al... lastiger.

Inmiddels is duidelijk dat ik voor dezelfde organisatie blijf werken. En ik wil ook niets liever; ik wil werken. Ik heb iets met mensen en met oude mensen speciaal. Ik heb iets met dagbesteding, met hulpverlening, met activiteiten. Ik heb iets met mijn collega's. Ik heb iets met de wekker die gaat en dat ik in mijn hoofd dan al bezig ben met wat ik die dag ga doen. Sommige mensen vinden dat raar... sommige mensen vragen mij; waarom werkt een jong iemand met demente bejaarden? Waarom wil je uberhaupt zo graag werken? De afgelopen weken ben ik niet op mijn werk geweest en ja ik ben officieel nu gek verklaard; ik verveel me, ik wil aan t werk :)

Zo'n 8 maanden geleden vertrok ik uit mijn huis. Ik stelde mezelf allemaal vragen; doe ik hier goed aan? Wat vind ik ervan om straks weer alleen te wonen? Wat is er over van datgene wat ik dacht na mijn studie? Nu kijk ik terug en zie ik dat een paar dingen hetzelfde zijn gebleven, simpele basisdingen. Ik ben nog steeds gepassioneert als het gaat over relationeel hulpverlenen. Mijn hart gaat nog steeds sneller kloppen van de zorg. Ik zit nog steeds vol ideeen en krijg de mensen achter me aan. Ik blijf enthousiast, een gedreven doorzetter die soms harder moet knokken om dingen voor elkaar te krijgen dan anderen. Ik blijf soms net hangen op t randje van of ik het allemaal red en soms val ik er net naast. Ik blijf het in mijn eentje wonen saai vinden. Net als toen ik net op kamers ging vind ik het vervelend om alleen te eten. En net als toen mijn huisgenootje op vakantie ging vind ik het naadje om iedere dag alleen op te staan en tegen niemand te kletsen terwijl ik mijn brood smeer. Ik blijf dromen van mijn eigen zorgboerderij, van pleegkindjes van een huis dat altijd openstaat. Ik blijf geraakt worden van mensen in nood en boos om onrecht. Ik blijf... Ik blijf Miriam, met grotendeels dezelfde dromen, dezelfde kwaliteiten, de invulling is anders dan een tijdje terug.

de Troost

Ik sprak met mijn neef. Hij zei dat iedereen op zoek was naar Troost. Dat sommige dat vonden in God, of in het Godsbesef. Dat hij niet op zoek was naar dat soort troost. Het verbaasde mij. Mensen die geloven omdat ze Troost nodig hebben zullen er gerust zijn.... In mijn leven is het zo dat ik niet altijd troost ervaar. Ik heb mijn verdriet, tegenvallers, teleurstellingen, nare gedachtes. Menselijk heh. Ondanks dat God niet altijd verlicht, situaties veranderd, mijn gevoel veranderd, oftewel ingrijpt in mijn menselijkheid etc geloof ik. Ik geloof dus niet omdat het mij troost geeft, maar ondanks dat ik niet altijd troost ervaar...

vakantie

Ik ben weer terug, maar met zo'n vakantie is het voor mij altijd de vraag of ik wel echt ben weg geweest. Het mooie van vakantie is dat het je ver weg brengt van alles wat normaal in het hier en nu is. Maar het gekke is dat terwijl ik weg ben, ik juist dichterbij ben bij datgene wat er niet is.

Ergens bij station Utrecht staat geschreven: En hoe verder hij ging, des de langer was zijn terugreis. En in het praktische is het waar, maar ook in mijn gevoel is het zo. Mensen die zeggen dat het missen minder wordt wanneer de tijd verstrijkt hebben het principe anders begrepen dan ik. De frequentie neemt af, de intensiteit neemt toe. Een vriendinnetje van mij is een paar jaar terug iemand verloren en van de zijlijn heb ik gezien wat dood doet met de levende. Stef Bos, zingt in de laatste zin van: Ik mis jou, je moest eens weten hoe... veel. En het gekke is, je weet pas wat veel is, als het alles omvattend aanwezig is. Maar op dat moment lijkt veel niet meer toerijkend genoeg...

Affijn, ik was op een stedentrip. Het was mooi, indrukwekkend, anders dan andere dingen die ik gezien heb. Ik heb genoten van elk stukje dat ik liep en stond. Simpelweg omdat ik liep en stond. Omdat ik mee mocht, omdat ik dit mocht zien. Ik was mee met mijn vader en moeder. Ik werd wakker; mijn vader en moeder waren er en ik voelde me bevoorrecht omdat zij er wel nog zijn. Omdat ik weet dat het ook zoveel anders kan zijn. En hoewel ik me geliefd voelde en ik geen moment alleen was, en alles even leek als vroeger. Net als toen ik klein was en we naar Center parcs gingen of juist naar Malta... realisseerde ik me; ik ben niet meer klein. Ik schijn nu groot te zijn, ik schijn nu op eigen benen te staan. En over het algemeen is het oke. Is het oke om voor jezelf te koken en het zelf op te eten. Is het oke om alleen naar je werk te gaan en alleen naar huis te gaan. Over het algemeen is alleen boodschappen doen geen straf. Behalve als ik denk aan dat het ook zo anders kon zijn, dat het niet waar hoefde te zijn dat de receptioniste van mijn werk soms de eerste is tegen wie ik praat op een dag. En als ik daar aan denk dan is het waar wat Stef Bos zegt; je moest eens weten hoe... veel. Ik kan het niet uitleggen hoeveel veel is als ik door de stad dwaal en ik mezelf erop betrap dat ik nog steeds naar kleren zoek die niet voor mezelf bedoeld zijn. Of wanneer ik iemand zie die ruikt zoals de ander met wie ik normaal al die dingen deed. Die dingen die de getrouwde mensen voor lief nemen, het onzeggelijke wat ik niet meer heb.

Degene die dit nu leest en denkt; nou poetisch hoor, of jeetje wat beladen... die heeft het prinicpe anders begrepen, zoals ik hierboven al zei. Degene die ook in liedjes alles herkent en zelfs in de meest slechte tv programma's iets herkent, die zit in het hier en nu van mij. Degene die glimlacht en denkt in termen als liefdesverdriet en glimlacht omdat hij zichzelf als tiener of een iets grotere tieners ziet, die is dit station allang gepasseert. In mijn geval, pas nu de terugweg langer lijkt dan ik had kunnen inschatten, besef ik pas hoe ver ik ben gegaan... En hoewel dat vergaan zeer doet, zelfs over de grens, kan het niet anders dan dat ik tot de zere conclusie moet komen dat ik tijdens mijn terugreis meer zie dan op de heenweg. En dat de dingen die ik zie niet al te plezant zijn, dus reist de vraag; waarom ben ik nog steeds onderweg? Waarom is het niet klaar??? Waarom verlang ik tegen beter weten in toch soms terug naar die doodlopende weg? Waarom...